1

2 χρόνια απ’ την απόπειρα πραξικοπήματος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη Λευκορωσία. Του Δ. Πατέλη

Εισαγωγικό σημείωμα στην αναδημοσίευση.

Από την νύχτα της 9ης, ξημερώματα της 10ης Αυγούστου του 2020, μόλις ανακοινώθηκαν τα μη αρεστά στον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στη Λευκορωσία, που αναδείκνυαν εκ νέου νικητή τον Αλεξάντρ Λουκασένκο, δομολογήθηκαν κινητοποιήσεις-ταραχές με όρους «υβριδικής επιχείρησης» και «έγχρωμης επανάστασης», δηλαδή, συντονισμένης επιχείρησης αλλαγής καθεστώτος.

Σήμερα γίνεται ακόμα πιο σαφές ότι και αυτά τα γεγονότα εντάσσονται στις επιχειρήσεις του εν εξελίξει Γ’ Παγκοσμίου πολέμου.

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΘΕΣΗ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΨΑΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΜΑΣ. ΜΕ ΑΥΤΗ ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ.

Παραμένουμε συνεπείς στην κομμουνιστική στάση, όπως αυτή τεκμηριώνεται από την δημιουργική αφομοίωση, ανάπτυξη και εφαρμογή της μαρξιστικής επιστήμης, της επαναστατικής θεωρίας και μεθοδολογίας, στη βάση της οποίας και μόνο είναι εφικτή η χάραξη στρατηγικής και τακτικής, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και πολέμου.

Κάποιοι και τότε επέλεξαν την εξαιρετικά βολική για τον επιτιθέμενο άξονα στάση των «ίσων αποστάσεων», αγνοώντας την αναγκαιότητα εμβάθυνσης στα ιστορικά αίτια και στο χαρακτήρα της κλιμακούμενης αντιπαράθεσης.

Ας αναλογιστούν τι θα σήμαινε η ύπαρξη ενός επιπλέον φασιστικού καθεστώτος – οργάνου ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη Λευκορωσία από το 2020 και τι επιπτώσεις θα είχε αυτό στην Ευρώπη και στον κόσμο…

Αναδημοσιεύουμε λοιπόν αυτό το κείμενο-παρέμβαση, ώστε:

  1. Να υπενθυμίσουμε τα γεγονότα και τα χαρακτηριστικά των τότε εμπλεκόμενων δυνάμεων.
  2. Να καταδείξουμε το αλληλένδετο γεγονότων τα οποία στον «κοινό νου» και στην αγοραία συνείδηση προέβαλλαν και προβάλλουν ως ασύνδετα και μεμονωμένα.
  3. Να επισύρουμε την προσοχή στα αγοραία αντιεπιστημονικά σχήματα διαστρέβλωσης και παρερμηνείας των γεγονότων, τα οποία αξιοποιούν την κοντόφθαλμη αγοραία πρόσληψη και την αναπαράγουν με ιδεολογικό περιτύλιγμα.
  4. Να καταδείξουμε ότι η αστική τάξη της Ρωσίας και το πολιτικό προσωπικό της είναι δέσμιοι παγκόσμιων και εσωτερικών οικονομικών, κοινωνικών, πολεμικών. διοικητικών, ιδεολογικών κλπ αντιφάσεων, η επίλυση των οποίων είναι κατ’ αρχήν ανέφικτη από αστικές θέσεις.
  5. Από το πραξικόπημα της Λευκορωσίας, ως συνέχεια των προηγούμενων κρίσεων και συρράξεων, κατέδειξε επίσης ανάγλυφα τους ιστορικούς περιορισμούς της αστικής τάξης της Ρωσίας που την καθιστούν επικίνδυνο αναχρονισμό.
  6. Η ίδια η επιβίωση της Ρωσίας και των χωρών που προέκυψαν στο μετασοβιετικό χώρο, η σωτηρία αυτών των λαών και άλλων που δοκιμάζονται από τον ευρωατλαντικό άξονα, η ίδια η επιβίωση της ανθρωπότητας, είναι ανέφικτη από τις θέσεις του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
  7. Είναι ανέφικτη από αυτές τις θέσεις η στοιχειώδης επανεκβιομηχάνιση, μια τομή στην επιστήμη και την τεχνολογία, η ζωτικής σημασίας σε συνθήκες κλιμακούμενου παγκοσμίου πολέμου μετάβαση της οικονομίας σε πολεμική τροχιά.
  8. Όλες οι κινήσεις του ιμπεριαλισμού στην επικράτεια της πάλει ποτέ ΕΣΣΔ αλλά και αλλού (Κορεατική χερσόνησο, Ταιβάν κ.λπ.) διεξάγονται στη βάση της διέγερσης ενός τοξικού εθνικισμού, με όχημα τον ναζισμό/φασισμό, ο οποίος καθαγιάζεται και προβάλλεται ως «προασπιστής των δυτικών αξιών της δημοκρατίας» και στον οποίο επιχειρείται να αποδοθούν χαρακτηριστικά «λαϊκού κινήματος».
  9. “Η αποικιοποίηση της περιφέρειας της Ευρωζώνης και της ΕΕ, της Ουκρανίας και των μετασοβιετικών χωρών (με την αντίστοιχη διάδοση και εδραίωση της ρωσοφοβίας, του αντισοβιετισμού και του αντικομμουνισμού) είναι συστατικά μιας ενιαίας στρατηγικής, που προωθείται από ενιαίο κέντρο. Όπως και κατά τον Β’ ΠΠ, έτσι και σήμερα, κατά τον Γ’ ΠΙΠ, στο όλο και πιο φασίζον ή φασιστικό μέτωπο των από επάνω, μπορεί να αντιπαρατεθεί μόνο ένα Αντιφασιστικό Δημοκρατικό και Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο. Οι διεθνικές και διακρατικές μορφές και οι τρόποι της ιμπεριαλιστικής επίθεσης, υπαγορεύουν εξ υπαρχής επιτακτικά και το διεθνή χαρακτήρα αυτού του μετώπου, στη βάση της διαλεκτικής ενότητας πατριωτισμού και διεθνισμού”.
  10. “Οι κομμουνιστές στην κρίση και στον πόλεμο δεν είναι ουδέτεροι, δεν κρατούν «ίσες αποστάσεις», ιδιαίτερα όταν διακυβεύονται κεκτημένα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Δεν χτίζουν συμμαχίες βάσει εκτός τόπου και χρόνου αφηρημένων ανιστορικών αρχών με «άσπιλες και αμόλυντες» φαντασιακές δυνάμεις του επέκεινα των «καθαρών ιδεών». Χαράσσουν την τακτική τους στη βάση της δημιουργικής εφαρμογής/ανάπτυξης του μαρξισμού, της θεωρητικής στρατηγικής πρόβλεψης, αξιοποιώντας με τον βέλτιστο τρόπο τις εκάστοτε υπαρκτές πραγματικές δρώσες διαθέσιμες δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένων, των όποιων κληροδοτημάτων των πρώιμων σοσιαλιστικών επαναστάσεων, των εθνικοαπελευθερωτικών αντιαποικιοκρατικών-αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων) και τις αντιφάσεις του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Εμπλέκονται στη σύγκρουση, με τις δικές τους σημαίες και κατευθυντήριες γραμμές, ενισχύοντας τις εκάστοτε πιο συνεπείς αντιιμπεριαλιστικές δρώσες δυνάμεις, μπολιάζοντας και ριζοσπαστικοποιώντας το κίνημα σε επαναστατική κατεύθυνση, με τη δική τους στρατηγική, που είναι και η μόνη σωτήριος και νικηφόρος για τον λαό της Ελλάδας, της Λευκορωσίας και για όλους τους λαούς: με την επαναστατική προοπτική του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, της πραγματικής ενοποίησης της ανθρωπότητας!”.

Το πραξικόπημα στη Λευκορωσία: πράξη αποπεράτωσης της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και επεισόδιο του εν εξελίξει Γ’ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου.

Του Δημήτρη Πατέλη[1]

Αναδημοσίευση από «ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ» 2020.8.19.

Αναδημοσιεύσεις έγιναν επίσης: “Μια… άλλη άποψη για το «πραξικόπημα στη Λευκορωσία»” «ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ» 2020.8.20, “Το πραξικόπημα στη Λευκορωσία…” «Η ΚΥΠΡΟΣ» 2020.8.21.

 

Το εν εξελίξει πραξικόπημα που επιχειρείται στη Λευκορωσία έγινε μείζον θέμα των διεθνών σχέσεων και της παγκόσμιας αντιπαράθεσης, με έντονες ιδεολογικοπολιτικές προεκτάσεις.

Είναι άλλη μια δοκιμασία των αντανακλαστικών, των πραγματικών ταξικών συμφερόντων και προοπτικών, αλλά και των θεωρητικών γνώσεων/ικανοτήτων ενός εκάστου των εμπλεκόμενων υποκειμένων. Η ενδελεχής ανάδειξη του κόμβου των εσωτερικών, περιφερειακών και παγκόσμιων αντιφάσεων που δρομολόγησε ή/και επέτεινε η ήττα όλων των πρώιμων σοσιαλιστικών επαναστάσεων στην Ευρώπη, στο έδαφος των οποίων κλιμακώνεται και αυτή η σύρραξη, ως συνιστώσα/μέτωπο του εν εξελίξει Γ’ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, απαιτεί ειδική πραγμάτευση πέραν των ορίων αυτού του σημειώματος (Βλ. σχετικά: Πατέλη Δ. Δομική κρίση πόλεμος και προοπτικές ανάπτυξης-διεξόδου απ’ τα συστημικά αδιέξοδα για τη χώρα και την ανθρωπότητα Πατέλη Δ. Η λογική της ιστορίας και τα καθήκοντα της εποχής. Μέρος του Επίμετρου στη 2η έκδοση του βιβλίου: Βαζιούλιν Β.Α. Η Λογική της Ιστορίας. Ζητήματα θεωρίας και μεθοδολογίας. 
Η Οκτωβριανή επανάσταση και ο πρώιμος σοσιαλισμός στη Λογική της Ιστορίας. Ζητήματα επαναστατικής θεωρίας, μεθοδολογίας και πρακτικής. Των Β.Α. Βαζιούλιν, Μ. Δαφέρμου, Γ. Κακαρίνου, Δ. Κούλου και Δ. Πατέλη, ΚΨΜ, 1917).

Γιατί θέτουν την Λευκορωσία στο στόχαστρο τώρα; Έχουν πολλούς λόγους. Κατ’ αρχήν, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 (με την ανάληψη της ηγεσίας απ’ τον Λουκασένκο) εκεί έλαβε χώρα μια ισχυρή απόπειρα διατήρησης κεκτημένων της σοβιετικής οικονομίας και πολιτικής και ανάπτυξης της χώρας σε αυτή τη βάση. Ο Λουκασένκο ανήλθε στην εξουσία σε μια καθημαγμένη από τις ληστρικές ιδιωτικοποιήσεις και τα συνακόλουθα εγκλήματα του μαφιόζικου κεφαλαίου, προτάσσοντας συνθήματα υπέρ της ΕΣΣΔ, με αναφορές στην ανάγκη ενός «σύγχρονου σοσιαλισμού της αγοράς» με «κοινωνική δικαιοσύνη» και δομές κοινωνικής πρόνοιας. Μέσα από τρομακτικές δυσκολίες (κυρώσεις, διεθνή αποκλεισμό, ασφυκτικές πιέσεις από τη Δύση, ασφυκτικές πιέσεις από το ρωσικό ολιγαρχικό κεφάλαιο που εποφθαλμιούσε το δυναμικό και τους πόρους της) αποκαταστάθηκε το σύστημα δωρεάν υγείας και παιδείας, ενισχύθηκαν και αναβαθμίστηκαν τα κολχόζ και τα σοβχόζ στον αγροτικό τομέα και κυρίως, δεν επετεύχθη μόνο ανάσχεση των ιδιωτικοποιήσεων και της αποβιομηχάνισης, αλλά ενισχύθηκε και αναπτύχθηκε η κληροδοτηθείσα βιομηχανική βάση της χώραςΕίναι η μόνη χώρα που προέκυψε από τη διάλυση της ΕΣΣΔ η οποία κατάφερε να αναπτύξει αισθητά (150%) τη βιομηχανική της παραγωγής σε σημαντικούς κλάδους:

  • Παραγωγή οχημάτων, μέσων μεταφοράς με ναυαρχίδα τη βιομηχανία βαρέων-υπερβαρέων ανατρεπόμενων φορτηγών BELAZ(БЕЛАЗ) η οποία κατέχει το 1/3 της παγκόσμιας αγοράς τέτοιου τύπου οχημάτων, απαραίτητων στις κατασκευές και στον εξορυκτικό τομέα
  • Παραγωγή από τη βιομηχανία MAZ (МАЗ) φορτηγών, λεωφορείων και λοιπών μέσων μεταφοράς.
  • Παραγωγή γεωργικών ελκυστήρων (τρακτέρ) και γεωργικών μηχανών.
  • Αυτοκινητοβιομηχανία: παραγωγή και συνομολόγηση ΙΧ οχημάτων σε κοινοπραξία με την κινεζική Geely και άλλους ομίλους.
  • Παραγωγή ηλεκτρικού εξοπλισμού, ηλεκτροκινητήρων, αγωγών, μετασχηματιστών σύγχρονων τύπων.
  • Πετρελαϊκή βιομηχανία με εξαγωγές σε χώρες της ΕΕ, στη Ρωσία, στην Ουκρανία και αλλού.
  • Βιομηχανία λιπασμάτων από τις γιγάντιες σπιχειρήσεις Belarusian Potash Company, Belaruskali κ.ά. Μαζί με την ρωσική Uralkali, είναι οι μεγαλύτεροι προμηθευτές αλάτων καλίου στην παγκόσμια αγορά.
  • Μεταλλουργία, στο δυναμικό της οποίας δραστηριοποιούνται πάνω από 80 επιχειρήσεις, η σημαντικότερη των οποίων είναι ο όμιλος (holding) «Λευκορωσικό Μεταλλουργικό Εργοστάσιο».

            Η χώρα αναπτύσσει νέες τεχνολογίες και διεθνείς συνεργασίες σε πολλούς τομείς (νανοτεχνολογία, πυραυλική τεχνολογία, διαστημική, ΗΥ και λογισμικό).  Διαθέτει σημαντικές ένοπλες δυνάμεις και πολεμική βιομηχανία. Σχεδόν το σύνολο των βαρέων ειδικών οχημάτων-φορέων οπλικών συστημάτων του ρωσικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος είναι λευκορωσικής παραγωγής. Επιπλέον, το κουτσά-στραβά (κυρίως στα χαρτιά) υπάρχον «Ενωσιακό κράτος» Ρωσίας-Λευκορωσίας, συνδέεται με ενιαίο αμυντικό χώρο-δόγμα, κοινές βάσεις-εγκαταστάσεις και υποδομές. Στρατηγικής σημασίας είναι η βάση Εγκαίρου Ειδοποιήσεως και ραδιοεντοπισμού καθώς και τα συστήματα αντιαεροπορικής-αντιπυραυλικής προστασίας στο έδαφος της χώρας, με αναβαθμιζόμενο ρόλο, λόγω της συγκέντρωσης δυνάμεων της αμερικανο-ΝΑΤΟϊκής πολεμικής μηχανής στα σύνορα με την Πολωνία (χώρα που μετατρέπεται σε προπύργιο αυτής της μηχανής στην Ευρώπη) και των τριών βαλτικών χωρών. Η χώρα, παρά τις διαχρονικά υπονομευτικές προσπάθειες του άξονα, δεν στερείται διεθνών ερεισμάτων. Συμμετέχει ως παρατηρητής στον «Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης» (SCO) [απαρτίζεται από 6 μέλη (Καζακστάν, Κίνα, Κιργιζία, Ρωσία, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν), & 6 χώρες παρατηρητές (Αφγανιστάν, Λευκορωσία, Ινδία, Ιράν, Μογγολία, Πακιστάν και 6 «εταίρους διαλόγου» (Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Καμπότζη, Νεπάλ, Τουρκία, Σρι-Λάνκα). Στη συνάντηση κορυφής της Τασκένδης (24.6.2016) δρομολογήθηκε η πλήρης ένταξη στον Οργανισμό της Ινδίας και του Πακιστάν (από το 2017), με το Ιράν, την Αίγυπτο, την Συρία κ.ά. χώρες σε αναμονή]. Είναι ιδρυτικό μέλος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης (EAEU) [διεθνούς οργανισμού περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης με 5 μέλη: Αρμενία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Κιργιζία, Ρωσία].

Είναι άραγε το «καθεστώς Λουκασένκο» μαριονέτα του «καθεστώτος Πούτιν» όπως διατείνονται συχνά αυτογελοιοποιούμενοι διάφοροι άσχετοι, ανιστόρητοι και αδαείς «γεωπολιτικοί αναλυτές», καθηγητές[2] και θλιβεροί δημοσιογραφίσκοι;

Είναι προφανές ότι ακόμα και η μορφή ενός κρατικού καπιταλισμού με σημαντικά στοιχεία κεντρικού κρατικού σχεδιασμού-παρεμβατισμού σε μια μικρή χώρα της Ανατολικής Ευρώπης (έκταση: 207.600 km2, πληθυσμός: 9.408.400 κάτοικοι) δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτή επί μακρόν με αυτά τα χαρακτηριστικά από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, όχι μόνο της Δύσης, αλλά και από την κεφαλαιοκρατική-παλινορθωτική άρχουσα τάξη της Ρωσίας. Η τελευταία έβλεπε και βλέπει ως αναγκαίο κακό το «καθεστώς Λουκασένκο» σε μια σχέση «αδελφικού» ανταγωνισμού… Ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του 1990 – αρχές της δεκαετίας του 2000 η νεοπαγής ληστρική αστική τάξη της Ρωσίας ένοιωθε την αύξουσα δημοφιλία του Λουκασένκο και του «μοντέλου» της χώρας του ως απειλή στη δική της επικράτεια. Βάσει δημοσκοπήσεων της εποχής, σε τυχόν εκλογές στην Ένωση Ρωσίας-Λευκορωσίας ή και στη Ρωσία, τυχόν υποψηφιότητα Λουκασένκο θα διασφάλιζε συντριπτική πλειοψηφία, γεγονός που προκαλούσε πανικό στο πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης της Ρωσίας… Η ρωσική ολιγαρχία του κεφαλαίου επεδίωκε και επιδιώκει την ενσωμάτωση-αφομοίωση της οικονομίας και της κοινωνίας της «αδελφής χώρας» με τους δικούς της όρους του «μεγάλου αδελφού»: στη βάση της δικής της νεοφιλελεύθερης «οικονομίας της αγοράς», δηλαδή, με όρο τις ιδιωτικοποιήσεις προς όφελός της και την εκμηδένιση κάθε θεσμού, στοιχείου και κεκτημένου της ΕΣΣΔ που «χαλάει την μετασοβιετική πιάτσα». Η συστηματική προπαγάνδα κατά του Λουκασένκο και της «απαιτητικής και ιδιότροπης μικρής αδελφής Λευκορωσίας» από τα Ρωσικά ΜΜΕ είναι ανεκδιήγητη.

Οι ρωσικές παρεμβάσεις –όχι μόνο κατά τις πατροπαράδοτες ετήσιες διαπραγματεύσεις/εκβιασμούς για τις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Λευκορωσία και τα ανταποδοτικά οφέλη– γίνονται συχνά με χονδροειδή και προκλητικά αλαζονικό τρόπο. Αναφέρω ενδεικτικά δύο από τα πιο πρόσφατα σκάνδαλα:

  1. Η ρωσική πλευρά στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, βάσει λευκορωσικών πηγών, ανεπισήμως πλην σαφώς, επιχείρησε να προωθήσει σκανδαλωδώς τον δικό της υποψήφιο: τον Βίκτορα Μπαρμπαρίκο (Viktor Babariko), μέχρι 12.5.2020 Πρόεδρο του ΔΣ  της τράπεζας Belgazprombank, από το μετοχικό κεφάλαιο της οποίας το 99% ανήκει από κοινού στην Gazprom και στην την Gazprombank. Ο κύριος αυτός, βάσει πληροφοριών των αρμοδίων αρχών που ανακοίνωσε ο Λουκασένκο, εμπλέκεται σε ροές κεφαλαίων, διαθέτει λογαριασμούς στο εξωτερικό, περιουσία στο εξωτερικό (σε Κύπρο, Λετονία, Λονδίνο)…
  2. Προεκλογικά, την νύχτα από 24 προς 25 Ιουλίου του 2020 οι ειδικές δυνάμεις της Λευκορωσίας συνέλαβαν σε σανατόριο στα περίχωρα του Μινσκ 33 μισθοφόρους της διαβόητης ρωσικής Ιδιωτικής Στρατιωτικής Εταιρείας «Βάγκνερ». Μέχρι σήμερα παραμένουν αδιευκρίνιστα τα κίνητρα, τα επιχειρησιακά καθήκοντα και οι παραγγελιοδότες αυτής της σκοτεινής αποστολής, στην οποία εμπλέκονται υπηρεσίες της Ουκρανίας και διαφόρων χωρών… Επισήμως ανακοινώθηκε ότι  οι αρχές είχαν πληροφορίες για την άφιξη περισσότερων από 200 μαχητών στη Λευκορωσία «για να αποσταθεροποιήσουν την κατάσταση κατά την προεκλογική εκστρατεία». Οι μισθοφόροι απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στη Ρωσία 16.8.2020. Κατά τα φαινόμενα, οι μυστικές πληροφορίες περί του σκανδάλου παραμένουν ως χαρτιά για τα επικείμενα παζάρια…

Με τα παζάρια και την κοντόφθαλμη διαχείριση του πολέμου στην Ουκρανία (και την στοχευμένη χειραγώγηση της Αντιφασιστικής – Αντιολιγαρχικής Εξέγερσης του Ντονμπάς), με την κοντόφθαλμη αγοραία τακτική της στη Λευκορωσία και με τους αντίστοιχους χειρισμούς σε όλα τα μέτωπα του εν εξελίξει Παγκοσμίου Πολέμου, καταδεικνύεται ότι η αστική τάξη της Ρωσίας και το πολιτικό προσωπικό της είναι δέσμιοι παγκόσμιων και εσωτερικών οικονομικών, κοινωνικών, πολεμικών, διοικητικών, ιδεολογικών κλπ αντιφάσεων, η επίλυση των οποίων είναι κατ’ αρχήν ανέφικτη από αστικές θέσεις. Το πραξικόπημα της Λευκορωσίας καταδεικνύει με ταχείς ρυθμούς και ανάγλυφα τους ιστορικούς περιορισμούς της αστικής τάξης της Ρωσίας που την καθιστούν επικίνδυνο αναχρονισμό. Η ίδια η επιβίωση της Ρωσίας και των χωρών που προέκυψαν στο μετασοβιετικό χώρο, η σωτηρία αυτών των λαών και άλλων που δοκιμάζονται από τον ευρωατλαντικό άξονα, είναι ανέφικτη από τις θέσεις του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Όπως έχω αναφέρει και αλλού (Πατέλη Δ. Η αντιφασιστική εξέγερση στην Ουκρανία ως επεισόδιο του Γ’ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου), είναι ανέφικτη από αυτές τις θέσεις η στοιχειώδης επανεκβιομηχάνιση, μια τομή στην επιστήμη και την τεχνολογία, η μετάβαση της οικονομίας σε πολεμική τροχιά. Το αναντίστοιχο αυτής της πολιτικής (αλλά και όλων των πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων που δεν προτάσσουν εναλλακτικές διεξόδους σωτηρίας της χώρας και του λαού) εκδηλώνεται ανάγλυφα στο φόντο του εν εξελίξει πραξικοπήματος στη Λευκορωσία, από την έκβαση του οποίου θα εξαρτηθούν οι κατευθύνσεις και οι ρυθμοί των παγκόσμιων συσχετισμών δυνάμεων.

Κάθε αντικειμενικός παρατηρητής αντιλαμβάνεται ότι η χώρα υπό τον Λουκασένκο ήταν υποχρεωμένη να βαδίζει σε ένα τεντωμένο σχοινί, ακριβέστερα – σε μια θηλιά του τεντωμένου σχοινιού της διελκυστίνδας Δύσης – Ρωσίας – Κίνας, γεγονός που συνεπέφερε τραγελαφικές παλινωδίες στην πολιτική, στη ρητορική Λουκασένκο, στους καιροσκοπικούς εξισορροπητικούς ελιγμούς του και οδηγεί στα όρια της δημοφιλίας-νομιμοποίησής του, στην ύπαρξη δυσαρέσκειας από την μακροχρόνια διακυβέρνησή του, στη χειραγώγηση της οποίας προς ίδιον όφελος ποντάρουν οι επίδοξοι ξένοι κατακτητές και τα ντόπια όργανά τους.

Για την επίτευξη του πραξικοπήματος ως «υβριδικής επιχείρησης» σε ένα από τα στρατηγικά μέτωπα του εν εξελίξει πολέμου, ενεργοποιούνται πολλά σενάρια από το συνταγολόγιο/εγχειρίδιο αλλαγής καθεστώτων του Ευρωατλαντικού άξονα (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ), της εμπειρίας Ουκρανίας και Βενεζουέλας συμπεριλαμβανομένης και της συνακόλουθης ιδεολογικής διαχείρισης, προπαγάνδας, «πλύσης εγκεφάλων» σε μια πανστρατιά «κατά του ολοκληρωτισμού» (βλ. και Πατέλη Δ. Αντικομμουνισμός και περί «ολοκληρωτισμού» ιδεολογήματα…). Από την ενεργοποίηση εσμού ΜΚΟ σε αγαστή συνεργασία με πράκτορες, διπλωμάτες κ.λπ. στην «αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση» (τύπου Μαϊντάν), την προ πολλού εξαγγελλόμενη καταγγελία-διαμαρτυρία για την προδεδομένη «νοθεία» των εκλογών (ανεξαρτήτως του αποτελέσματος), μέχρι την αυτόανακήρυξη και αναγνώριση «εξόριστης κυβέρνησης» (τύπου Γκουαϊντό) υπό την κυρία Τιχανόβσκαγια (Тихановская Светлана Георгиевна), την οποία ομοθυμαδόν Δυτικά ΜΜΕ, wikipedia και παπαγαλάκια θεωρούν θριαμβεύτρια των εκλογών, και μάλιστα με ποσοστό 80% έναντι 10% του Λουκασένκο, χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση…

Όλα αυτά γίνονται σε συνθήκες ραγδαίας ενίσχυσης της Αμερικανο-ΝΑΤΟ-ϊκής στρατιωτικής παρουσίας σε Πολωνία, χώρες της Βαλτικής και ευρύτερα στην περιοχή, με την παρουσία και της Ελλάδας. Εξυπακούεται ότι τα νυν και προηγουμένως εν Ελλάδι κυβερνώντα όργανα του Ευρωατλαντικού άξονα, ενώ δεν δείχνουν ίχνος κατανόησης της περιπλοκότητας και των εκεί διακυβευμάτων της σύγκρουσης, μας σέρνουν σε όλους τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς του ιμπεριαλισμού, καθιστώντας τη χώρα και το λαό στόχο επικείμενων απαντητικών πληγμάτων… Έτσι αναλίσκονται σε παιδαριώδεις κωλυσιεργίες στην έκδοση κειμένου περί της προειλημμένης απόφασης για τις επόμενες κυρώσεις κατά του λαού της Λευκορωσίας, συναρτώντας την συναίνεσή τους σε αυτό με αποδοχή «ευνοϊκής» για την αντιπαράθεσή τους με την τουρκική αστική τάξη ρητορικής… Τόσο «στρατηγικό βάθος»…

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η μεθόδευση και αυτού του πραξικοπήματος έχει εξαιρετική διείσδυση και αποτελεσματικότητα, όχι μόνο στο παραδοσιακό κοινό της καθεστωτικής εμπροσθοφυλακής του κεφαλαίου και της υπέρ αυτού «σιωπηράς πλειοψηφίας» στις λοιπές χώρες της ΕΕ και στην Ελλάδα, αλλά και σε κύκλους της όλο και πιο ευρωατλαντικής μεταμοντέρνας «αριστεράς» και της «αριστερής διανόησης»… Η τελευταία κινείται πλέον όλο και πιο σταθερά στην προδιαγεγραμμένη καθεστωτική τροχιά, στη βάση εδραίων εξαρτημένων αντανακλαστικών και «σωστών» στερεοτύπων-κλισέ: στην προβλεπόμενη από τον άξονα αλληλουχία προς ανατροπή «ολοκληρωτικών καθεστώτων» σε «χώρες παρίες», τελούσες υπό «αιμοσταγείς σφαγείς δικτάτορες» (Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Συρία, Βολιβία, Βενεζουέλα, Λ.Δ. Κορέας, Ιράν, Υεμένη, Νικαράγουα, Κούβα κ.λπ.) απλώς προστίθεται και η Λευκορωσία… Έτσι, η συλλήβδην και ασκαρδαμυκτί καταδίκη του «καθεστώτος Λουκασένκο», ως τελευταίου προπύργιου-απολιθώματος επάρατων κληροδοτημάτων «σοβιετικού ολοκληρωτισμού», τείνει να γίνεται αυτονόητη και αυταπόδεικτη θέση «ταυτότητας» (με μιαν εσάνς εστέτ στιλιστικών επιλογών…)  της μεταμοντέρνας «ψαγμένης» δηθενιάς κάποιας «αριστερής διανόησης»…

Το κουβάρι της Λευκορωσίας είναι εξαιρετικά περίπλοκο, με σκοτεινούς έως τοξικά ρυπαρούς τους ρόλους των περισσότερων εσωτερικών και διεθνών παικτών. Ωστόσο, μείζον διακύβευμα για τον Ευρωατλαντικό άξονα είναι ένα: η οριστική διάλυση και των τελευταίων επιβιώσεων-καταλοίπων της ΕΣΣΔ και η απομόνωση-περικύκλωση της Ρωσίας σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια των δυνάμεων που χάνουν οριστικά και αμετάκλητα την παγκόσμια κυριαρχία-πρωτοκαθεδρία να ματαιώσουν ή τουλάχιστον να καθυστερήσουν τον καταποντισμό τους, ακόμα και με κόστος ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα. Κάθε συζήτηση περί της Λευκορωσίας αποκομμένη από αυτό το στρατήγημα λειτουργεί παρελκυστικά και άκρως επικίνδυνα. Το θέμα λοιπόν δεν είναι εάν μας αρέσει ο κάθε Λουκασένκο, αλλά το ποια συμφέροντα και ποιες προοπτικές διακυβεύονται στη συγκεκριμένη περιοχή και παγκόσμια, στη νυν συγκυρία και εποχή.

Ας γνωρίζουν λοιπόν επακριβώς οι αλληλέγγυοι στο πραξικόπημα της Λευκορωσίας με ποιους συντάσσονται και ποιους αντιστρατεύονται σε προγραμματική βάση.

Ιδού οι προγραμματικές θέσεις της ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ-πνευστης αντιπολίτευσης της Λευκορωσίας:

  1. κλειστά σύνορα & εχθρικές σχέσεις με τη Ρωσία,
  2. απαγόρευση «φιλορωσικώνοργανώσεων» και απενεργοποίηση αναμετάδοσης ρωσικών τηλεοπτικών καναλιών και συνολικά λειτουργίας-κυκλοφορίας ρωσικών ΜΜΕ,
  3. έξοδο από τον Οργανισμό Συλλογικής Ασφαλείας (CSTO) και αίτηση για άμεση ένταξη στο ΝΑΤΟ,
  4. επιβολή της εκπαίδευσης στηλευκορωσικήγλώσσα (πρακτικά απαγόρευση της ρωσικής, που είναι η μητρική γλώσσα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού).

Αυτό είναι το πρόγραμμα με την ονομασία «Πακέτο αναζωογόνησης μεταρρυθμίσεων για τη Λευκορωσία» ή «πακέτο ανάνηψης» της μείζονος αντιπολίτευσης υπό την εκλεκτή της Δύσης Σβετλάνα Τιχανόφσκαγια (βλ. Google).

Λεπτομερέστερα, το εν λόγω «φιλολαϊκό» και «επαναστατικό» πρόγραμμα της αντιπολίτευσης που σπεύδουν να στηρίξουν κάποιοι «αριστεροί» προβλέπει τα εξής:

  • ταχεία και δραστική «αποκομμουνιστικοποίηση και αποσοβιετικοποίηση» της Λευκορωσίας·
  • επιβολή της (έλκουσας την καταγωγή της από την φεουδαρχική κατοχή της χώρας από Πολωνία-Λιθουανία και τον εμφύλιο και τα στρατεύματα των ταγματασφαλιτών συνεργατών της Βέρμαχτ) ερυθρόλευκης σημαίας και του θυρεού “Pursuit”, νυν συμβόλων των εθνικιστών-φασιστών, υπό την ιδιότητα των επισήμων εθνικών-κρατικών συμβόλων.
  • επιβολή ως μόνης κρατικής γλώσσας της λευκορωσικής και παραχώρηση στη ρωσική γλώσσα του καθεστώτος ξένης γλώσσας διεθνούς επικοινωνίας
  • διάδοση νέων «εθνικών ηρώων από τον 19ο και τον 20ο αιώνα», ιδίως του ηγέτη της εξέγερσης εναντίον της ρωσικής αυτοκρατορίας Κάστου Καλινόφσκι «ως πολιτικού ιδρυτή του σύγχρονου έθνους της Λευκορωσίας, που συμβολίζει τον αγώνα των Λευκορώσων για ελευθερία και ανεξαρτησία»·
  • αναπροσαρμογή των ενόπλων δυνάμεων στα πρότυπα του ΝΑΤΟ, έναρξη εκπαίδευσης στρατιωτικού προσωπικού με την αποστολή του Λευκορωσικού στρατού σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και κέντρα χωρών του ΝΑΤΟ, υποβολή αίτησης για ένταξη στη Βόρειο-Ατλαντική Συμμαχία·
  • να αποδοθούν τα ονόματα των «εθνικών ηρώων της Λευκορωσίας» σε στρατιωτικές μονάδες και εκπαιδευτικά ιδρύματα της Λευκορωσίας·
  • να πραγματοποιηθούν επιτέλους ευρείας κλίμακας ιδιωτικοποιήσεις, θέσπιση «πλήρους ελευθερίας» στην αγορά γης και ακινήτων, που θα διασφαλίζει την προσέλκυση επενδύσεων και την «πλήρη ευχέρεια αξιοποίησης του δυναμικού των Πολυεθνικών Εταιρειών»·
  • αναδιάρθρωση, εκσυγχρονισμός, μερική ή πλήρης ιδιωτικοποίηση μεγάλων και μεσαίων κρατικών επιχειρήσεων·
  • απαγόρευση της πώλησης εγκαταστάσεων υποδομών της Λευκορωσίας σε ρωσικές εταιρείες·
  • προετοιμασία υποδομών για την προσχώρηση της Λευκορωσίας στο μελλοντικό σύστημα προμήθειας υγροποιημένου φυσικού αερίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ανατολική Ευρώπη·
  • απογραφειοκρατικοποίηση (ιδιωτικοποίηση) και βελτιστοποίηση του αριθμού των ιδρυμάτων και των υπαλλήλων στον τομέα της εκπαίδευσης·
  • βελτιστοποίηση (ιδιωτικοποίηση) των δομών υγείας και περίθαλψης, κατάργηση της κρατικής διατίμησης των παρεχόμενων από ιδιωτικά κέντρα υπηρεσιών·
  • μείωση της περίσσειας νοσοκομειακών κλινών·
  • βελτιστοποίηση του συστήματος διαχείρισης της υγειονομικής περίθαλψης και ανάπτυξη οικονομικά αποδοτικών τεχνολογιών, με παράλληλη αναθεώρηση των ισχυόντων πρωτόκολλων θεραπείας ασθενειών, με έμφαση στην προώθηση οικονομικά αποδοτικών μεθόδων ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια·
  • προώθηση και ανάπτυξη ενός ανταγωνιστικού περιβάλλοντος στον τομέα της αγοράς στέγης μέσω της αποκρατικοποίησής του και της ανάπτυξης ιδιωτικών επιχειρήσεων στο σύνολο των υπηρεσιών κοινής ωφελείας (ύδρευσης, αποχέτευσης, ηλεκτροδότησης, τηλεφωνίας, δικτύων κ.λπ.)·
  • πλήρη απόδοση στο ιδιωτικό επιχειρείν των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων, των λουτρών, της επεξεργασίας οικιακών απορριμμάτων-λυμάτων, της κατασκευής και συντήρησης δρόμων, πλατειών, πάρκων και δρυμών, αλλά και των γραφείων τελετών.

Η απαγόρευση των ρωσικών ΜΜΕ συνεπάγεται υποχρεωτική ενεργοποίηση/επιβολή ιδεολογικών μηχανισμών ελεγχόμενων από τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία και την Ουκρανία (βλ. ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ), γεγονός που συνιστά εγχείρημα ωμής ιδεολογικής «αναδιαμόρφωσης» της κοινής γνώμης και συνείδησης στη βάση ιδεολογημάτων του πρωτόγονου αντικομμουνισμού, αντισοβιετισμού και αντιρωσισμού. Ήδη πληθαίνουν τα συνθήματα «κομμουνιστές και ρώσοι στην κρεμάλα»!

Προβλέπεται επίσης το αυτοκέφαλο της εκκλησίας της Λευκορωσίας, καθώς και η «ορθόδοξος εθνική-εθνικιστική» διαπαιδαγώγηση στο εκπαιδευτικό σύστημα στην ελάχιστα γνωστή λευκορωσική γλώσσα (μάλλον διάλεκτο). Τα νεοπαγή αστικά καθεστώτα στην επικράτεια των κρατών που προέκυψαν απ’ την διάλυση της ΕΣΣΔ και την κεφαλαιοκρατική παλινόρθωση υπό την αιγίδα του ευρωατλαντικού άξονα, ως αποτέλεσμα του «διαίρει και βασίλευε», οφείλουν να έχουν «αυτοτελείς» κατασκευασμένες «εθνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές ταυτότητες» κακοποιώντας την ιστορία (η Λευκορωσία ήταν ανέκαθεν γεωγραφικός προσδιορισμός των Βορειοδυτικών ευρωπαϊκών περιοχών της Ρωσίας) και να εμφορούνται από ιδεολογία εθνικιστικού μίσους που θα στηρίζονται από αντίστοιχους θεσμούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς.

Ιδού άλλο ένα πεδίο δόξης λαμπρόν για την επανάληψη κατά τα ειωθότα εκείνου του «άθλου» της διπλωματίας-γεωπολιτικής των αμερικανόπνευστων ρασοφόρων (πρακτόρων ή/και «εθελοντών» του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της καθ’ ημάς  Ιεραρχίας της Αγίας Ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας) που είδαμε με την άθλια διχαστική αναγνώριση των ευρωατλαντικών ρασοφόρων της Ουκρανίας… Απούσης προοπτικής, ο βάρβαρος πολυσχιδής ιμπεριαλιστικός πόλεμος, οφείλει να ανατρέξει σε ιδεολογικά ερείσματα, ενεργοποιώντας και μεσαιωνικού χαρακτήρα δογματικές ιδεοληψίες, «νάματα» θρησκευτικού «ιερού πολέμου»…

Όλα αυτά γίνονται στο πνεύμα ενός φασίζοντος εθνικισμού εάν όχι και φασισμού, στον οποίο επιχειρείται να αποδοθούν χαρακτηριστικά «λαϊκού κινήματος». Άλλωστε, όπως είδαμε στις χώρες της Βαλτικής-μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και στη χούντα του Κιέβου, ο ναζισμός κάλλιστα περνιέται ως πατριωτισμός και ευρωπαϊσμός… Σε αυτό το κλίμα έχει ενεργοποιηθεί η ευρωατλαντική «φασιστική διεθνής» της περιοχής (Ουκρανίας, Πολωνίας, Λιθουανίας κ.λπ.), συνδράμοντας ηθικά, υλικά και με «μαχητές». Όπως παραδέχεται και ο διαβόητος Ουκρανός νεοναζί-φονιάς των ταγμάτων εφόδου του Ντονμπάς Ντμίτρι Γιάρος, ο ίδιος έχει εκπαιδεύσει Λευκορώσους εξτρεμιστές και έχει πάρει μέρος σε δράσεις κατά του Λουκασένκο.

Ο πόλος των φθίνουσας ισχύος ιμπεριαλιστικών κέντρων υπό τις ΗΠΑ, προς αποφυγή της χρεοκοπίας και διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας, προς διατήρηση του παγκόσμιου ελέγχου των περιφερειών και των πόρων και αποσκοπώντας στην υπονόμευση, αποσταθεροποίηση, καταστροφή ή τουλάχιστον στην όποια ανακοπή της ραγδαίας ανόδου των ανταγωνιστών του, είναι υποχρεωμένος να προβεί σε κλιμάκωση των συρράξεων, σε διαρκή ενεργοποίηση εκρήξεων στα «γεωστρατηγικά  τόξα αποσταθεροποίησης» που σχεδιάζει.

Το εν εξελίξει πραξικόπημα του Μινσκ καταδεικνύει ότι το φασιστικό πραξικόπημα του Κιέβου, όπως και τα αντίστοιχα στην Βολιβία και στην Βενεζουέλα, αποτέλεσαν πιλοτικά προγράμματα προς διάδοση εκ μέρους του σημερινού Ευρωατλαντικού άξονα στο πλαίσιο του «υβριδικού πολέμου». Η αποικιοποίηση της περιφέρειας της Ευρωζώνης και της ΕΕ, της Ουκρανίας και των μετασοβιετικών χωρών (με την αντίστοιχη διάδοση και εδραίωση της ρωσοφοβίας, του αντισοβιετισμού και του αντικομμουνισμού) είναι συστατικά μιας ενιαίας στρατηγικής, που προωθείται από ενιαίο κέντρο. Όπως και κατά τον Β’ ΠΠ, έτσι και σήμερα, κατά τον Γ’ ΠΙΠ, στο όλο και πιο φασίζον ή φασιστικό μέτωπο των από επάνω, μπορεί να αντιπαρατεθεί μόνο ένα Αντιφασιστικό Δημοκρατικό και Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο. Οι διεθνικές και διακρατικές μορφές και οι τρόποι της ιμπεριαλιστικής επίθεσης, υπαγορεύουν εξ υπαρχής επιτακτικά και το διεθνή χαρακτήρα αυτού του μετώπου, στη βάση της διαλεκτικής ενότητας πατριωτισμού και διεθνισμού.

Οι κομμουνιστές στην κρίση και στον πόλεμο δεν είναι ουδέτεροι, δεν κρατούν «ίσες αποστάσεις» σε κάθε κρίση και σύρραξη, ιδιαίτερα όταν διακυβεύονται κεκτημένα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Δεν χτίζουν συμμαχίες βάσει εκτός τόπου και χρόνου αφηρημένων ανιστορικών αρχών με «άσπιλες και αμόλυντες» φαντασιακές δυνάμεις του επέκεινα των «καθαρών ιδεών». Χαράσσουν την τακτική τους στη βάση της δημιουργικής εφαρμογής/ανάπτυξης του μαρξισμού, της θεωρητικής στρατηγικής πρόβλεψης, αξιοποιώντας με τον βέλτιστο τρόπο τις εκάστοτε υπαρκτές πραγματικές δρώσες διαθέσιμες δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένων, των όποιων κληροδοτημάτων των πρώιμων σοσιαλιστικών επαναστάσεων, των εθνικοαπελευθερωτικών αντιαποικιοκρατικών-αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων) και τις αντιφάσεις του παγκόσμιου  κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Εμπλέκονται στη σύγκρουση, με τις δικές τους σημαίες και κατευθυντήριες γραμμές, ενισχύοντας τις εκάστοτε πιο συνεπείς αντιιμπεριαλιστικές δρώσες δυνάμεις, μπολιάζοντας και ριζοσπαστικοποιώντας το κίνημα σε επαναστατική κατεύθυνση, με τη δική τους στρατηγική, που είναι και η μόνη σωτήριος και νικηφόρος για τον λαό της Ελλάδας, της Λευκορωσίας και για όλους τους λαούς: με την επαναστατική προοπτική του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, της πραγματικής ενοποίησης της ανθρωπότητας!

[1]  Ο Δημήτρης Πατέλης είναι αν. καθηγητής Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλος του Ομίλου Επαναστατικής Θεωρίας, της Διεθνούς σχολής «Η Λογική της Ιστορίας» και του Γ.Σ. του Συλλόγου «Εμείς που Σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό».

[2] Είναι εξευτελιστική για το θεσμό η όλο και πιο συχνή δημόσια εμφάνιση στα ΜΜΕ «καθ’ ύλην αρμοδίων» πανεπιστημιακών και λοιπών «έγκυρων και έγκριτων» αναλυτών, οι οποίοι ομιλούν ως εκπρόσωποι του γραφείου τύπου υπουργείων ή/και ως εντεταλμένοι ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων, δοξολογώντας τα εκάστοτε πεπραγμένα του διακρατικού καθεστώτος του άξονα και μηρυκάζοντας τα χονδροειδή ιδεολογήματά του με «πατριωτικό» ή/και κοσμοπολίτικο στόμφο και πόζα κατά περίπτωση…




Η Υπερκαυκασία και ο εν εξελίξει παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος (2008). Του Δ. Πατέλη

Εισαγωγικό σημείωμα στην αναδημοσίευση.

Ξημερώματα 8.8.2008 εξαπολύθηκε μεγάλη πολεμική επιχείρηση των δυνάμεων του γεωργιανού στρατού κατά του ρωσικού ειρηνευτικού σώματος (ευρισκόμενου εκεί βάσει εντολής του ΟΗΕ) και κατά αμάχων της πρωτεύουσας της Νότιας Οσετίας Τσχινβάλ.

Η επιχείρηση προετοιμαζόταν από καιρό, με την άμεση εμπλοκή στρατιωτικού προσωπικού και εξοπλισμό από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ισραήλ, με την προκλητική στρατιωτική, οικονομική και πολιτική υποστήριξη των ΗΠΑ.

Τυπικά, η εντολή για την επίθεση δόθηκε από την κυβέρνηση του πράκτορα των ΗΠΑ Μιχαήλ Σαακασβίλι, η οποία επεδίωκε τάχιστη ένταξη σε ΝΑΤΟ-ΕΕ. Είχε προηγηθεί η αποστολή 2.000 Γεωργιανών στρατιωτών στο Ιράκ υπό αμερικανική διοίκηση.

Όταν φαινόταν ότι οι πενιχρές δυνάμεις πολιτοφυλακής της Οσετίας θα συντρίβονταν από τις υπέρτερες γεωργιανές-ΝΑΤΟικές δυνάμεις, 10.8.2008 η κατάσταση αλλάζει άρδην με την αστραπιαία εμπλοκή των ρωσικών δυνάμεων, η ραγδαία προέλαση των οποίων σταμάτησε σε τρεις μέρες, πέντε ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, με την κατάληψη της πόλης Γκόρι (γενέτειρας του Στάλιν), μόλις 76 χλμ. δυτικά της Τιφλίδας.

Αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο μετά από 14 χρόνια για να καταδείξουμε:

  1. Την αδυναμία διάγνωσης και πρόγνωσης του πολέμου μιας ριζικά νέας εποχής και συγκυρίας στη βάση παρωχημένων ανιστορικών σχημάτων, κατ’ αναλογία κρίσεων και μεταφυσικών στατικών δογμάτων διαστρέβλωσης-αναθεώρησης του μαρξισμού-λενινισμού, που μόνο σύγχυση σπέρνουν στις συνειδήσεις και αποπροσανατολίζουν-αποδιοργανώνουν στο κίνημα.
  2. Τις σχέσεις συνέχειας – ασυνέχειας, τις γενεσιουργές αντιφάσεις, τα ανειρήνευτα συμφέροντα των εμπλεκόμενων πόλων (ιδιαίτερα του εν τω γεννάστε τότε αντιπάλου δέους του ευρωατλαντισμού) και τις τάσεις-προοπτικές στην κλιμάκωση του εν εξελίξει μακροχρόνιου Γ’ Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου.
  3. Την αναγκαιότητα εμπλοκής του κινήματος στη σύγκρουση, σε τακτικές κινήσεις μετά λόγου γνώσεως, με την αυτοτελή στρατηγική των κομμουνιστών ακέραια και οργανικά συνδεδεμένη με τους αναγκαίους ενδιάμεσους σκοπούς και τις εκάστοτε απαραίτητες συμμαχίας-μέτωπα, χωρίς αυταπάτες για τους όρους και τα όρια εμπλοκής των αστικών τάξεων, με την ετοιμότητα ξεμπροστιάσματος κάθε αναντιστοιχίας τους με τον όλο και πιο σαφή αντιαποικιοκρατικό-αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της σύγκρουσης. Μιας σύγκρουσης που οι κομμουνιστές οφείλουν να την προσανατολίζουν συστηματικά και απαρέγκλιτα στην κατεύθυνση της συνειδητής κλιμάκωσης της ριζοσπαστικοποίσης των μαζών, σε διεθνιστική και επαναστατική βάση.
  4. Την ανάδειξη του γεγονότος ότι ο πραγματικός πόλεμος, η μάχη, η εξέγερση και κυρίως η πραγματική (σε αντιδιαστολή με την φανταστική) επανάσταση δεν γίνονται χωρίς συσχετισμούς και αναμετρήσεις δυνάμεων σε γραμμές μετώπου και συσπειρώσεις μαζικών λαϊκών δυνάμεων, χωρίς δομημένα μέτωπα νικηφόρων αγώνων.
  5. Την επισήμανση ότι οπορτουνιστές δεν είναι αυτοί που πρωτοστατούν στη συνειδητή μετωπική δράση με αρχές, με κομμουνιστικούς όρους και συνέπεια, αλλά όσοι έχοντας ιστορικά διαπιστωμένες επιδόσεις στην αναγωγή της μετωπικής δράσης συλλήβδην σε καιροσκοπικά «μέτωπα»-ευκαιριακές ανερμάτιστες κοινοπραξίες με αστικές/μικροαστικές δυνάμεις (σε κινήσεις «κορυφών» εν κρυπτώ και παραβύστω, με αδιαφανή τετελεσμένα κ.λπ.), δίχως αρχές και στρατηγική, ξορκίζουν εκ των υστέρων όλα τα μέτωπα ως τέτοια, δίνοντας όρκους πίστης στην «στρατηγική/ταξική καθαρότητα και ορθοδοξία», με αναγωγή της στρατηγικής σε μεταφυσικού/θρησκευτικού χαρακτήρα άκρο άωτο, δηλ. σε εκ των πραγμάτων χυδαίο τακτικισμό και παραίτηση από την πραγματική ιστορική διαδικασία των επαναστατικών μετασχηματισμών, σπέρνοντας απογοήτευση και ηττοπάθεια…
  6. Τις ακαταμάχητες δυνατότητες αντικειμενικής επιστημονικής περιγραφής, εξήγησης – ερμηνείας και κυρίως επιστημονικής πρόγνωσης – πρόβλεψης που παρέχει η δημιουργική σχέση προς την επαναστατική θεωρία και τη διαλεκτική μεθοδολογία του μαρξισμού.
  7. Την σαφέστατη ιστορική επιβεβαίωση των τότε επιστημονικών προβλέψεων της Διεθνούς ερευνητικής ομάδας «Η λογική της ιστορίας» και την πλήρη επαλήθευσή τους από τα ίδια τα γεγονότα της σημερινής συνέχειας – κλιμάκωσης του ίδιου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και σε όλα τα μέτωπα (οικονομικό, ιδεολογικό, πολιτικό, στα Βαλκάνια, στην Υπερδνειστερία, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και σ’ όλη την Υπερκαυκασία, στη Συρία, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, στην Υεμένη, στην Ταιβάν, στην Κορεατική χερσόνησο, στην Αφρική, στη Λ. Αμερική κ.λπ. Κλιμάκωσης που λαμβάνει χώρα σε μια συγκυρία ακόμα πιο δυσμενούς για τον ευρωατλαντισμό συσχετισμού δυνάμεων. Η ευρετική και προγνωστική ισχύς της νέας θεωρίας και μεθοδολογίας ανέκυψε στη βάση της δημιουργικής σχέσης προς τα κεκτημένα του κλασικού μαρξισμού και του μεγαλοφυούς σοβιετικού μαρξιστή Β. Α. Βαζιούλιν – ιδρυτή της σχολής μας, με τον οποίο συζητούσαμε μέχρι τον θάνατό του το 2012 όλα αυτά τα ζητήματα.
  8. Τις επαναστατικές προοοπτικές που διανείγει η κλιμάκωση του πολέμου. Ο πόλεμος δεν μας απασχολεί ως ακαδημαϊκού χαρακτήρα αντικείμενο, αλλά από την άποψη της οργανικής του σχέσης με την επανάσταση.
  9. Όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, οι πόλεμοι, ιδιαίτερα οι ευρείας κλίμακας και οι παγκόσμιοι, δημιουργούν νέες αντιφάσεις (επιπρόσθετες σε αυτές που καλούνται να λύσουν) και αναδεικνύουν με ιδιαίτερη ένταση τις βαθύτερες κοινωνικές-ταξικές αντιφάσεις, φέρνοντας εκ των πραγμάτων πιο κοντά την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης.
  10. Η ανάδειξη αυτής της προοπτικής είναι μείζονος σημασίας θεωρητικό και -κυρίως- πρακτικό ζήτημα προετοιμασίας του επαναστατικού κινήματος για τις βέλτιστες εφικτές επιλογές στο πλαίσιο της οργανικής σχέσης στρατηγικής-τακτικών, για την γονιμότερη εφικτή αξιοποίηση των αντιφάσεων και των δυνατοτήτων μετωπικών κινήσεων και διακρίβωσης εκείνης της κλιμάκωσης σκοπών, που θα οδηγήσουν στις επικείμενες νικηφόρες αντιιμπεριαλιστικές και σοσιαλιστικές επαναστάσεις, ιδιαίτερα στους «ασθενείς κρίκους» του συστήματος.

Η Υπερκαυκασία και ο εν εξελίξει παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

Αναδημοσίευση από ΟΥΤΟΠΙΑ, τ. 81, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2008, σ. 157-170

Δημήτρης Πατέλης.

Τι απέγινε η ρητορική περί δήθεν νέας εποχής «αιώνιας ειρήνης» μετά το λεγόμενο «τέλος του κομμουνισμού» και των ιδεολογιών; Ποιοι θυμούνται σήμερα τα κατά παραγγελία των νικητών του ψυχρού πολέμου ιδεολογήματα περί «τέλους της ιστορίας» και περί «Νέας τάξης πραγμάτων» που θα θέσπιζαν θριαμβευτικά οι ισχυρές “δημοκρατικές κοινωνίες” της οικονομίας της “ελεύθερης αγοράς” με επικεφαλής την εναπομείνασα υπερδύναμη, σέρνοντας τους λαούς της υφηλίου βάσει προδιαγεγραμμένων σεναρίων εδραίωσης και διαιώνισης της μονοκρατορίας της τελευταίας; Πόσο πειστικά ηχούν σήμερα οι περί “αυτοκρατορίας” και “επίπεδου κόσμου” “θεωρητικές” κατασκευές;

Είναι προφανές ότι όποτε ανακύπτει ένα σημαντικό επεισόδιο σε πεδία μαχών, ιδιαίτερα εάν αυτό αιφνιδιάζει τον κοινό νου και συνεπάγεται σημαντική «μετατόπιση ισχύος», εγείρονται στο προσκήνιο συνειρμικά όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος: παραστάσεις, εξαρτημένα αντανακλαστικά, ιδεολογήματα και αναλογίες. Στο πλαίσιο αυτό είδαμε ακόμα και διεθνούς κύρους πολιτικούς και αναλυτές να μιλούν για ένα νέο «ψυχρό πόλεμο». Κάποιοι μάλιστα (εκδηλώνοντας φοβικά η νοσταλγικά αντανακλαστικά) αποκαλούσαν τη Ρωσία Σοβιετική Ένωση… Όλα αυτά ενισχύονται στη συνέχεια κατά το δοκούν και από κατ’ επάγγελμα ιδεολόγους των εμπλεκομένων στη σύρραξη συμφερόντων και από τα Μ.Μ.Ε.

Ωστόσο, η κατ’ αναλογία κρίση είναι εξαιρετικά επισφαλής μέθοδος (ιδιαίτερα όταν υιοθετείται για την ερμηνεία περίπλοκων κοινωνικοοικονομικών φαινομένων με ιστορική μοναδικότητα), δεδομένου ότι αρκούμενη σε επιφανειακές ομοιότητες, επιτείνει την εμπλοκή στον έρποντα εμπειρισμό. Μόνο η συγκεκριμένη επιστημονική ανάλυση της συγκεκριμένης συγκυρίας, του χαρακτήρα της εποχής, της δυναμικής όλου του πλέγματος των αντιφάσεων σε παγκόσμιο, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, της ιστορικής ιδιοτυπίας, των συσπειρώσεων, των πολώσεων και των προοπτικών τάσεων μπορεί να παράσχει αντικειμενική διάγνωση της κατάστασης με δυνατότητες πρόβλεψης.

Σύμφωνα με την ανάλυση της διεθνούς ερευνητικής ομάδας «Η Λογική της Ιστορίας» ο πόλεμος εναντίον Αφγανιστάν και Ιράκ (προπομποί του οποίου ήταν ο πρώτος πόλεμος στον Περσικό κόλπο και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας) σηματοδοτεί την έναρξη του Τρίτου θερμού Παγκόσμιου Πόλεμου (εάν δεν θεωρηθεί τρίτος ο αμαχητί λήξας «Ψυχρός Πόλεμος»). Ενός επιθετικού ιμπεριαλιστικού πόλεμου, που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες-αναλογίες με τους δύο προηγούμενους, αλλά και σημαντικότατες διαφορές, η μη ανάδειξη των οποίων προκαλεί συγχύσεις.

Η ρητορική και τα εναλλασσόμενα ιδεολογήματα των επιτιθέμενων (πόλεμος «κατά της τρομοκρατίας», «πόλεμος πολιτισμών-θρησκειών», πόλεμος «για την επιβολή της δημοκρατίας», κ.ο.κ.) συσκοτίζουν την κατάσταση και επιτείνουν τη σύγχυση ακόμα και στις συνιστώσες της εναπομείνασας αριστεράς. Θεωρητική ένδεια και απουσία κριτηρίων, οδηγούν συχνά σε τραγελαφικές τοποθετήσεις. Κάποιοι έσπευσαν να τεθούν υπέρ των «ανθρωπιστικών» βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, άλλοι θεωρούσαν τον UCK του Κοσσόβου και τους (επίσης αμερικανοκίνητους) αυτονομιστές της Τσετσενίας «φερέλπιδες μαχητές» επικείμενων κινημάτων, επενδύοντας τη θέση τους με ρατσιστικών αποχρώσεων αντιρωσισμό. Ορισμένοι (συγχέοντας τον Κόκκινο Στρατό με το στρατό της παλινορθωτικής Ρωσίας, ή επιστρατεύοντας ελληνορθόδοξες παραδόσεις περί του «ξανθού γένους») σπεύδουν να ταχθούν άκριτα υπέρ Ρωσίας. Κάποιοι άλλοι τηρούν ίσες αποστάσεις έναντι όλων, ανασύροντας από τη ναφθαλίνη στερεότυπα τύπου «κάτω οι δύο υπερδυνάμεις», κ.ο.κ.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του εν εξελίξει παγκοσμίου πολέμου; Αυτός ο νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν θα μπορούσε να προκύψει χωρίς την επικράτηση της αστικής αντεπανάστασης και χωρίς τη δρομολόγηση διαδικασιών παλινόρθωσης της κεφαλαιοκρατίας στις περισσότερες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού και ιδιαίτερα στην ΕΣΣΔ. Εάν ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος κυοφορούσε τη δυναμική της Οκτωβριανής Επανάστασης και ο Β΄ την περαιτέρω εδραίωση και επέκταση του πρώιμου σοσιαλισμού (με παράλληλη αναδιάρθρωση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων), ο Γ΄ δρομολογείται εν πολλοίς απ’ τη δυναμική της παγκόσμιας αντεπανάστασης και της συντριβής των περισσότερων κεκτημένων του πρώιμου σοσιαλισμού του 20ου αιώνα.

Ο πόλεμος, ως έκφραση, μέσο και τρόπος διευθέτησης των αντιφάσεων, δεν μπορεί να παραμένει ανεπηρέαστος από τις ποσοτικές, ποιοτικές και ουσιώδεις αλλαγές που επέρχονται ιστορικά. Παρά τις όποιες γεωστρατηγικές ομοιότητες με τους δύο προγενέστερους, το είδος των αντιφάσεων που τον προκαλούν, η κλίμακα, τα μέσα και οι τρόποι διεξαγωγής του, η υπό διαμόρφωση σύμπηξη των κέντρων-πόλων, αλλά και η διάρκειά του, διαφέρουν ριζικά από την προγενέστερη εμπειρία. Εάν δεν ληφθούν υπόψη οι αλλαγές που έχουν επέλθει στις παραγωγικές δυνάμεις, στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, στο βαθμό κοινωνικοποίησης της παραγωγής, στο χαρακτήρα του κεφαλαίου και της εργασίας κ.ο.κ. στο νέο στάδιο της ιμπεριαλιστικής «παγκοσμιοποίησης», η ραγδαία είσοδος στο προσκήνιο δυνάμεων όπως η Ρωσία, η Κίνα, οι Ινδίες, η Βραζιλία, οι αλλαγές στη Λατινική Αμερική κ.ά., είναι αδύνατο να κατανοηθεί η ιδιοτυπία αυτού του εν εξελίξει παγκοσμίου πολέμου. Ακόμα και οι εμπλεκόμενες δυνάμεις, μόνον εν μέρει και κατ’ όνομα παρουσιάζουν ομοιότητες με αυτές των πολέμων του 20ου αι. Τα προβλήματα αυτά δεν αφορούν σχολαστικές θεωρητικολογίες, αλλά την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Όπως έχω ξαναγράψει, πρόκειται για έναν πόλεμο περίπλοκο, πολυεπίπεδο και με πολλούς στόχους. Στην αρχική στόχευση των εχόντων την πρωτοβουλία εξαπόλυσής του, ήταν (και παραμένει εν πολλοίς) κατά κύριο λόγο, ένας πόλεμος των χωρών του «Πρώτου κόσμου», του λεγόμενου «χρυσού δισεκατομμυρίου» με επικεφαλής τις ΗΠΑ, εναντίον του λεγόμενου «Τρίτου κόσμου» συνολικά, σε συνθήκες εν πολλοίς άρδην «τριτοκοσμοποίησης» του «Δεύτερου κόσμου». Εναντίον των δυνάμεων εκείνων τις οποίες οι εν λόγω χώρες αδυνατούν πλέον να διαχειρίζονται και να διοικούν δια των δόκιμων «ψυχρών»-ειρηνικών (νεοαποικιακών κ.λ.π.) μέσων και ως εκ τούτου, καταφεύγουν στα «θερμά» και εμπόλεμα. Είναι ένας πόλεμος πλανητικής καταστολής εναντίον οποιουδήποτε υπαρκτού ή δυνητικού-εκκολαπτόμενου εναλλακτικού πόλου, εναντίον των ακόμα υπαρκτών χωρών του πρώιμου σοσιαλισμού, εναντίον της ανερχόμενης αστικής τάξης αυτών των χωρών, αλλά και εναντίον κάθε απελευθερωτικού λαϊκού κινήματος.

Κατά τις πρώτες φάσεις του πολέμου οι επιτιθέμενοι ιμπεριαλιστές πέτυχαν σοβαρούς στρατηγικούς τους στόχους (εδραίωση της παρουσίας τους σε θέσεις κλειδιά στην Ευρασία, έλεγχος σημαντικότατων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, έλεγχος διαδρομών διακίνησης υδρογονανθράκων, αποκλεισμός της Κίνας και έλεγχος της πρόσβασης ευρωπαϊκών χωρών στους τελευταίους, αναδιάταξη δυνάμεων στον ενεργειακό-οικονομικό πόλεμο με τη ραγδαία ανατίμηση των ενεργειακών πόρων, κ.ο.κ.). Ωστόσο, όπως είχα προβλέψει από το 2003 (βλ. Πατέλη 2004) στη συνέχεια, με την κλιμάκωση του πολέμου, η τροπή των πραγμάτων άρχισε να αποβαίνει κάθε άλλο παρά ευνοϊκή για τους εμπνευστές αυτού του παγκοσμίου πολέμου. Η ηρωική αντίσταση του λαού του Ιράκ, η αδυναμία έλεγχου του Αφγανιστάν, και η ήττα του σιωνιστικού μιλιταρισμού από τη Χεσμπολάχ προ δύο ετών στο Λίβανο, η εκδίωξη των αμερικανικών βάσεων από το Ουζμπεκιστάν, η ενίσχυση της αριστεράς στη Λατινική Αμερική, η νίκη της αριστεράς στο Νεπάλ και σε πολλές πολιτείες των Ινδιών, κ.ά., επιβεβαίωσαν αυτή την πρόβλεψη.

Ωστόσο, η σημαντικότερη επιβεβαίωση αφορά την ανάδειξη-ενίσχυση άλλων πόλων με καταλυτική επίδραση στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων. Από τα τέλη του 20ου αι. (βλ. ίδρυση OPEC, εμπάργκο-ενεργειακή κρίση 1973) ήταν σαφής η τάση εθνικοποίησης της εξόρυξης-άντλησης πετρελαίου (του λεγόμενου Upstream) από τις αστικές τάξεις των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, για τον περιορισμό και εκτοπισμό των πολυεθνικών πετρελαϊκών εταιρειών και της ληστρικής αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης των πόρων. Οι πολυεθνικές αυτές, αν και είχαν σημαντικές απώλειες σε αυτό τον αγώνα, δεν παρέδωσαν αμαχητί τις θέσεις τους, εντείνοντας την εκμετάλλευση των πόρων που ελέγχουν και αναζητώντας νέους, διατηρώντας μεγάλο μέρος των υποδομών και δικτύων διαμετακόμισης, επεξεργασίας και διακίνησης-πώλησης υδρογονανθράκων (του λεγόμενου Downstream), με περαιτέρω συγκέντρωση-συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, συγχωνεύσεις, εξαγορές, κ.ο.κ.

Οι τάσεις αυτές πήραν στις αρχές του 21ου αι. άλλη τροπή με τη συνέργεια τουλάχιστον 6 παραγόντων:

  1. Επιτεινόμενη πλανητική ενεργειακή “δίψα” (που είναι τεχνικά και οικονομικά αδύνατο να κορεσθεί στο εγγύς μέλλον με εναλλακτικές και ανανεώσιμες πηγές). Σταθερά αύξουσες ανάγκες των παραδοσιακών βιομηχανικών χωρών και αλματώδης αύξηση της ζήτησης υδρογονανθράκων λόγω της (κατ’ εξοχήν εκτατικής και ενεργοβόρου) βιομηχανικής ανάπτυξης αναδυόμενων χωρών (ιδιαίτερα Λ.Δ. Κίνας και Ινδιών).
  2. Ραγδαία άνοδος της τιμής των υδρογονανθράκων λόγω της αύξουσας ζήτησης, εξ αιτίας της ανάγκης επενδύσεων εντάσεως κεφαλαίου στον εξορυκτικό τομέα (εξάντληση επιφανειακών κοιτασμάτων, στροφή σε όλο και βαθύτερα, πτωχότερα και υποθαλάσσια κοιτάσματα, κ.ο.κ.), λόγω του εν εξελίξει πολέμου στον Περσικό κόλπο και λόγω αχαλίνωτων κερδοσκοπικών παιγνίων με προαγορές, κ.ο.κ.
  3. Δυναμική ένταξη στην παγκόσμια αγορά των νέων ενεργειακών κολοσσών της Ρωσίας (Γκαζπρομ, Λουκόιλ, Σιμπνεφτ, Γιούκος, κ.ά.) η οποία είναι η πρώτη δύναμη παγκοσμίως σε άντληση-εξαγωγή φυσικού αερίου (τα αποθέματα και οι προοπτικές οικονομικής αξιοποίησης του οποίου υπερτερούν των αντιστοίχων του πετρελαίου) και δεύτερη στο πετρέλαιο, με συντονισμένες κινήσεις της άρχουσας ελίτ της νεοπαγούς αστικής τάξης, ώστε να τεθεί ο ενεργειακός τομέας υπό κρατικό έλεγχο.
  4. Στρατηγική επιθετική επιλογή της ρωσικής αστικής τάξης για συστηματική χρήση του “όπλου της ενέργειας”. Αυτό σημαίνει πρακτικά διεκδίκηση εκ μέρους της άρχουσας ελίτ της Ρωσίας ηγετικού-συντονιστικού ρόλου μεταξύ των χωρών παραγωγών ενεργειακών πόρων, με δυναμική διεθνή αναδιάταξη του καταμερισμού έργων και ρόλων στον ενεργειακό τομέα, με επιδίωξη επιβολής ενιαίου ελέγχου Upstream και Downstream, με κινήσεις για τη συγκρότηση οργανισμού τύπου OPEC για το φυσικό αέριο, με δημιουργία νέων δικτύων αγωγών, με στρατηγικές ενεργειακές συμμαχίες με χώρες της Ε.Ε., Βενεζουέλα, Ιράν, Λ.Δ. Κίνας, Ινδονησία, κ.ά., με δυναμική διείσδυση σε Αφρική, Ασία και Ν. Αμερική, εκτοπίζοντας παλαιούς παίκτες, κ.ο.κ.
  5. Ανάκαμψη του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος της Ρωσίας και κατάκτηση πρωτιάς στη διεθνή αγορά οπλικών συστημάτων.
  6. Ραγδαία ενδυνάμωση της ρωσικής οικονομίας και συνολική αναβάθμιση του διεθνούς ρόλου της αστικής τάξης της.

Τα παραπάνω επέτρεψαν στην τελευταία να αποπληρώσει τάχιστα το εξωτερικό της χρέος έναντι της λέσχης των Παρισίων και να αποκτήσει πλεονασματικά αποθέματα που υπερβαίνουν κατά πολύ το ποσό του ενός τρισεκατομμυρίου USD, μετατρέποντας τη Ρωσία σε πολύ σημαντική διεθνή οικονομική δύναμη, στον τρίτο μετά την Κίνα και την Ιαπωνία πιστωτή της υπερχρεωμένης αμερικανικής οικονομίας. Οι πόροι αυτοί –σε συνθήκες χρηματοπιστωτικής κρίσης και κρίσης ρευστότητας στη Δύση και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ– επιτρέπουν στην άρχουσα τάξη της Ρωσίας να εκπονεί μακροχρόνια στρατηγικά σχέδια επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης, να επενδύει (αξιοποιώντας και τους πόρους απ’ την εξαγωγή όπλων, όπου κατέχει πλέον την πρώτη θέση παγκοσμίως) στο στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα, και να αναδιοργανώνει-επανεξοπλίζει το στρατό της, επιλέγοντας κατά προτεραιότητα τεχνολογίες ασύμμετρων πληγμάτων.

Η σύρραξη αυτή ανέδειξε και ορισμένα χαρακτηριστικά της ηγεσίας της νεοπαγούς αστικής τάξης της Ρωσίας. Η ηγεσία αυτή, αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να χαράξει και να προωθήσει δική της στρατηγική, αρχικά δια της δοκιμής και του λάθους, μέσω της διαπίστωσης ότι στη διεθνή αρένα, ακόμα και ως υποτελής στην πλανηταρχεύουσα υπερδύναμη και στον κόσμο των ισχυρών του κεφαλαίου (βλ. την γλοιώδη περίπτωση Μπ. Γέλτσιν), ήταν αποδιοπομπαία. Η κάθε υποχώρησή της συνοδευόταν από ακόμα πιο απαιτητικές αξιώσεις για υποτέλεια και πλήρη εκποίηση των πάντων.

Η νέα γενιά αυτής της ηγεσίας, ανδρώθηκε σε μια θύελλα αλλαγών την οποία όφειλε να διαχειρισθεί προωθώντας την αστική αντεπανάσταση. Κινήθηκε μεθοδικά, λειτουργώντας ως συλλογικός κεφαλαιοκράτης που θέτει κανόνες του παιχνιδιού (πολιτικούς, νομοθετικούς, δημοσιονομικούς, κ.ά.), για να υπερβεί την κατάσταση του πολέμου όλων εναντίον όλων που προέκυψε από την ληστρική ιδιωτικοποίηση της σοβιετικής κληρονομιάς με όρους μαφίας. Έθεσε υπό κρατικό έλεγχο (με την απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών) τους στρατηγικούς τομείς της Ενέργειας και του Στρατιωτικού-Βιομηχανικού συγκροτήματος.

Ενίσχυσε την “κατακόρυφη” δομή της εξουσίας με συγκεντρωτισμό που απέτρεψε τον άμεσο κίνδυνο διάλυσης της χώρας, στελεχώνοντας τους νευραλγικούς μηχανισμούς με τους “σιλαβικί”, ανθρώπους με θητεία στις ένοπλες δυνάμεις και ιδιαίτερα στις μυστικές υπηρεσίες. Οι τελευταίοι, έχοντας σημαντικό “πολιτιστικό κεφάλαιο” από τη σοβιετική παράδοση, κοσμοπολίτες τρόπον τινά (λόγω της φύσης της δουλειάς τους) και χωρίς να διακατέχονται από τα σύνδρομα νεοπλουτισμού και ξενοδουλείας των στελεχών της πρώτης αντεπαναστατικής-παλινορθωτικής φρουράς, είναι που εκπόνησαν και έθεσαν σε εφαρμογή τις αλλαγές στην πολιτική της Ρωσίας.

Η υιοθέτηση εκ μέρους τους πατριωτικής στάσης και ιδεολογημάτων, ορισμένη εξασθένιση του ακραίου αντικομμουνισμού-αντισοβιετισμού με έμφαση στη “συνέχεια της ένδοξης ιστορίας της πατρίδας”, εδραίωσε την ηγεμονία τους στο εσωτερικό, αδειάζοντας κυριολεκτικά την παραπαίουσα αριστερή αντιπολίτευση. Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο σαφής αμοιβαίος εμπλουτισμός εμπειριών και χειρισμών αυτής της ρωσικής ελίτ με τους Κινέζους ομολόγους της και οι αντίστοιχες εκατέρωθεν διορθωτικές κινήσεις στην ασκούμενη πολιτική. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, οι διπλωματικές τους κινήσεις και η πειστικότητα του λόγου που άρθρωναν κέρδιζαν τις εντυπώσεις, σε αντιδιαστολή με τις φοβικές-στερεοτυπικές αντιδράσεις των αντιπάλων τους.

Ωστόσο, η ηγεσία αυτή δεν μπορεί παρά να εκφράζει σε πολιτικό επίπεδο την αμφίρροπη στάση της νεοπαγούς αστικής τάξης της χώρας. Το κεφάλαιο που είναι διεθνοποιημένο σε σημαντικό βαθμό, με εμπλοκή στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν επιθυμεί κλιμάκωση της ρήξης με τη Δύση, σε αντιδιαστολή με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου με πραγματική παραγωγική δραστηριότητα στη Ρωσία, που ακριβώς στην ένταση της ρήξης βλέπουν προοπτική αναδιανομής θέσεων και ρόλων στην παγκόσμια οικονομία. Τα όρια μεταξύ των δύο αυτών συνιστωσών της αστικής τάξης δεν είναι σαφή, ενώ η αμφιρρέπεια εκφράζεται και σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας (και με τη σύγκρουση της τάσης του συγκεντρωτικού κρατικού παρεμβατισμού με νεοφιλελεύθερες πολιτικές). Χαρακτηριστική είναι η εμμονή του υπουργού οικονομικών Α. Κουντρίν στην τοποθέτηση του σταθεροποιητικού κονδυλίου της Ρωσίας σε χρεόγραφα ΗΠΑ ακόμα και μετά τον πόλεμο, μεσούσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αμφιρρέπεια εκδηλώνεται και ως προς τον προσανατολισμό μερίδων του Ρωσικού κεφαλαίου προς την Ασία ή προς Ευρώπη και Αμερική.

Η εκ των πραγμάτων γαιοστρατηγική και στρατιωτική εκδήλωση αυτής της ισχύος ήταν θέμα χρόνου. Από τα χρονοδιαγράμματα των εξοπλιστικών προγραμμάτων των ΗΠΑ (με δεδομένους τους ρυθμούς διάλυσης της τέως ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία 1990-2000), και τα σχετικά δημοσιεύματα, είναι σαφές ότι σχεδιαζόταν ευρείας κλίμακας επίθεση στη Ρωσία κατά το 2012-13, όταν θα τίθεντο εκτός λειτουργίας οι σοβιετικής κατασκευής βαλλιστικοί πύραυλοι, και ιδιαίτερα αυτοί με τις πολλαπλές αποσπώμενες κεφαλές.

Στα τέλη του 2006 εμφανίστηκαν δημοσιεύματα που καλούσαν σε δράση εναντίον της Ρωσίας, πριν να είναι πολύ αργά, και αντίστοιχα σενάρια γυμνασίων. Ωστόσο, η δυναμική που δρομολόγησαν εν πολλοίς οι ίδιες οι ΗΠΑ με τον πόλεμο, ανέτρεψε αυτά τα δεδομένα, μετατρέποντας τη Ρωσία σε ενεργειακή και οικονομική υπερδύναμη. Σημειωτέον ότι η τελευταία (λόγω των κληροδοτημάτων της ΕΣΣΔ) είναι σήμερα η μόνη χώρα η οποία μπορεί από τεχνικής-στρατιωτικής απόψεως να καταστρέψει ακαριαία ολοσχερώς τις ΗΠΑ (διαθέτει πάνω από 4.000 δεδηλωμένες πυρηνικές κεφαλές, προωθημένη αεροδιαστημική τεχνολογία, κ.ο.κ.).

Η κλιμακούμενη χρηματο-πιστωτική κρίση και η λογική του εν εξελίξει παγκοσμίου πολέμου, καθιστούν υπαρξιακής σημασίας για τις ΗΠΑ την κλιμάκωση της επιθετικότητάς τους με απρόβλεπτες συνέπειες για την ανθρωπότητα. Δύο τρόποι καταπολέμησης της κρίσης υπάρχουν για τις ΗΠΑ: η προσφυγή στην εκτύπωση χρήματος χωρίς αντίκρισμα και ο πόλεμος. Τα παραπάνω υπαγορεύουν την ανάγκη στρατιωτικοπολιτικής περικύκλωσης Ρωσίας και Λ.Δ. Κίνας και υπονόμευσης της ακεραιότητάς τους, εδραίωσης της παρουσίας των ΗΠΑ στην τέως ΕΣΣΔ (με τη βαθμιαία μετατροπή της Γεωργίας σε Ισραήλ του Καυκάσου και κινήσεις για ένταξη στο ΝΑΤΟ Ουκρανίας, Γεωργίας και Αζερμπαϊτζάν), αποκλεισμού της Ρωσίας από τα δίκτυα υδρογονανθράκων και δημιουργίας παρακαμπτηρίων αγωγών.

Οι διεθνείς παρεμβάσεις παραγόντων των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα για την αποτροπή της πραγμάτωσης και την υπονόμευση των σχεδίων ενεργειακής (και ευρύτερα οικονομικής) συνεργασίας διαφόρων χωρών (ιδιαίτερα της Ε.Ε.) με  τη Ρωσία είναι τα τελευταία χρόνια απροκάλυπτες.

Χαρακτηριστικό είναι και το σχέδιο του (συμβούλου του Μ. Ομπάμα) Ζμπίγνιεφ Μπζεζίνσκι για δημιουργία 8 κρατών στη σημερινή Ρωσία, με το κυνικό επιχείρημα: «δεν μπορεί τόσος φυσικός πλούτος να ανήκει σε μία χώρα»! Για αυτούς τους λόγους ενορχηστρώνεται και η ιδεολογική επένδυση αυτών των κινήσεων, με καλλιέργεια ρωσοφοβικών συνδρόμων και την επανενεργοποίηση ψυχροπολεμικών αντανακλαστικών.

Η ραγδαία στρατιωτικοποίηση της Γεωργίας τα τελευταία χρόνια (ιδιαίτερα υπό τον εγκάθετο των ΗΠΑ Μ. Σαακασβίλι) με εξοπλισμούς (από ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, Τουρκία, Ελλάδα, Ουκρανία, Τσεχία, Ρουμανία, Βουλγαρία κ.ά.) και εκπαιδευτές (χιλιάδες από ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, Γερμανία και ιδιωτικές εταιρείες στρατιωτικής εκπαίδευσης), εκσυγχρονισμό οπλικών συστημάτων και συστήματα δικτυοκεντρικού πολέμου (με ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αμερικανικά ραντάρ, δορυφορικά δίκτυα, συστήματα αναγνώρισης-διαλογής-κατάδειξης στόχων, ηλεκτρονικού πολέμου, κ.ά.), αποσκοπούσε ακριβώς στη διεξαγωγή ενός αστραπιαίου πολέμου, που θα εκτόπιζε οριστικά τη Ρωσία από την Υπερκαυκασία, αλλά (όπως φαίνεται από τους αμερικανικούς εκτοξευτές πυραύλων που κατέστρεψαν οι Ρώσοι) και σε επίθεση εναντίον του Ιράν, παρακάμπτοντας τις αντιστάσεις της Τουρκίας.

Χαρακτηριστική είναι η ύπαρξη δύο υπουργών («επανένωσης της χώρας», και άμυνας) στην κυβέρνηση της Γεωργίας που είναι υπήκοοι Ισραήλ, η μισθοδοσία του Σαακασβίλι απ’ ευθείας από ΗΠΑ, ο εσμός Αμερικανών συμβούλων (με προεξάρχοντα τον γνωστό μας από τη θητεία του στο ΥΠΕΞ επί υπουργίας Γ. Παπανδρέου κ. Άλεξ Ρόντο), η εμπλοκή 2.100 γεωργιανών στρατιωτικών στον πόλεμο του Ιράκ, η ευρείας κλίμακας άσκηση Immediate Response 2008, με πλήθος Αμερικανών ειδικών και στρατιωτικών, παραμονές της επίθεσης Σαακασβίλι κατά της Ν. Οσετίας, κ.ά.

Η σχεδόν άμεση και αποφασιστική αντίδραση της Μόσχας στην ευρείας κλίμακας επίθεση εναντίον των ειρηνευτικών δυνάμεών της και τη σφαγή των κατοίκων του Τσχινβάλ, η ανάκτηση του ελέγχου της Ν. Οσετίας  από τα ρωσικά στρατεύματα (με ειδικές δυνάμεις απαρτιζόμενες κυρίως από Τσετσένους) σε 48 ώρες, και η διάλυση των στρατιωτικών υποδομών της Γεωργίας στον πόλεμο των 5 ημερών, σηματοδότησε τη δυναμική ανάδειξη ενός άλλου πόλου στον εν εξελίξει Παγκόσμιο Πόλεμο και την απώλεια της πρωτοβουλίας των κινήσεων σε αυτόν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Θα ήταν αφελές να πιστεύει κανείς ότι αυτή δεν ήταν πολεμική επιχείρηση των ΗΠΑ δι’ αντιπροσώπων. Οι ΗΠΑ προκάλεσαν εσκεμμένα τη Ρωσία για να επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους και να ανιχνεύσουν δια της μάχης τις αντιδράσεις της. Η ρωσική ηγεσία δεν είχε πλέον περιθώρια άλλης επιλογής σε αυτή τη συγκυρία. Τυχόν υποχώρηση σε αυτή την ευρείας κλίμακας πρόκληση, θα σήμαινε οριστική απώλεια του ελέγχου της Υπερκαυκασίας, άμεση μεταφορά του πολέμου στο εσωτερικό της Ρωσίας και δρομολόγηση διαδικασιών τύπου διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Η καταλυτική σημασία αυτού του επεισοδίου εκδηλώνεται πολλαπλά. Σε κατάσταση έκδηλου πανικού, ΗΠΑ και Ε.Ε. αναλίσκονται αρχικά σε κινήσεις φραστικού και εικονικού πολέμου, τη στιγμή που η επάνοδος στην προτέρα κατάσταση είναι πλέον ανέφικτη. Δρομολογείται νέος βαθύτερος διχασμός εντός της Ε.Ε. με τις επιχειρηματικά-ενεργειακά συνδεδεμένες με τη Ρωσία χώρες (Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα, κ.ά.) απρόθυμες να ακολουθήσουν τις ενισχυόμενες και από τις προεκλογικές σκοπιμότητες επιθετικές επιλογές των ΗΠΑ, εν αντιθέσει π.χ. προς την Αγγλία και τα ακόμα πιο αμερικανόδουλα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης. Η έκβαση αυτής της αντίθεσης θα εξαρτηθεί από την προοπτική μιας βαθμιαίας απαλλαγής σειράς ευρωπαϊκών χωρών από την αμερικανική κηδεμονία και το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός Γερμανο-Ρωσικού άξονα.

Δρομολογούνται ραγδαίες αλλαγές:

  • Πολιτική κρίση στην Ουκρανία με αποδυνάμωση του αμερικανόδουλου Γιούσενκο και καιροσκοπικούς “φιλορωσικούς” ελιγμούς της Τιμοσένκο.
  • Ταχεία τοποθέτηση της (χωρίς προσχήματα πλέον στρεφόμενης κατά της Ρωσίας) αντιπυραυλικής ασπίδας των ΗΠΑ σε Τσεχία-Πολωνία και Ρωσικά αντίμετρα.
  • Έντονη αμερικανονατοϊκή παρουσία στον Εύξεινο Πόντο.
  • Πονηρή δραστηριοποίηση της τουρκικής ηγεσίας σε ρόλο υπεύθυνης περιφερειακής δύναμης*.
  • Απόρριψη των προτάσεων του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τσένι για δημιουργία αγωγού παρακάμπτοντας τη Ρωσία και άμεση ένταξη στο ΝΑΤΟ από τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Αλίεφ.
  • Άμεση σύναψη συμφωνίας για αγωγούς φυσικού αερίου μεταξύ Ρωσίας και Ουζμπεκιστάν.
  • Συσπείρωση των τέως σοβιετικών δημοκρατιών που συναπαρτίζουν τον Οργανισμό Συλλογικής Ασφαλείας γύρω από τη Ρωσία.
  • Όξυνση της έντασης με υποκινούμενα από τις ΗΠΑ αποσχιστικά κινήματα σε Βολιβία και Βενεζουέλα και διακοπή διπλωματικών σχέσεων.
  • Επανενεργοποίηση του 4ου Στόλου των ΗΠΑ και παρουσία στα παράλια των χωρών της Ν. Αμερικής με έντονη αντίδραση της Βραζιλίας και άλλων χωρών.
  • Επίσκεψη του προέδρου της Βενεζουέλας Ου. Τσάβες σε Λ.Δ. Κίνας, Ρωσία (όπου συνάπτει νέες συμφωνίες οικονομικής και στρατιωτικής-τεχνικής συνεργασίας), Γαλλία, Πορτογαλία και Κούβα.

Αλλά και γεγονότα που δεν είχαν συμβεί ούτε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο:

  • παρουσία 2 ρωσικών υπερηχητικών στρατηγικών βομβαρδιστικών TU-160 (φέρουν 12 πυραύλους τύπου Κρουζ και δύνανται να μεταφέρουν πάνω από 40 τόνους συμβατικών ή πυρηνικών όπλων έκαστο) στη Βενεζουέλα,
  • πτήσεις στην Καραϊβική
  • κοινά ναυτικά γυμνάσια Βενεζουέλας-Ρωσίας με συμμετοχή της πυρηνοκίνητης ναυαρχίδας του Βορείου Στόλου, υποβρυχίων, κ.ά. σκαφών και αεροσκαφών.

Οι αλλαγές στους υπό διαμόρφωση πόλους που δρομολογούν οι εξελίξεις, θα εξαρτηθούν από το εάν και κατά πόσο η Ρωσία, η Λ.Δ. Κίνας κλπ. θα μπορέσουν κατ’ αρχήν να συγκροτήσουν βιώσιμο πόλο, παραμερίζοντας τις μεταξύ τους αντιφάσεις, καθώς και να προτείνουν μια στρατηγική προοπτική ρεαλιστικών εναλλακτικών ολοκληρώσεων και κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης, παρακάμπτοντας τις ΗΠΑ.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά από αυτή την άποψη η άμεση αντίδραση του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Η πραγματική βαρύτητα αυτού του χαρακτηριζόμενου από αναλυτές αντι-ΝΑΤΟ, είναι αντιστρόφως ανάλογη της προβολής του από τα Δυτικά Μ.Μ.Ε. Μόνιμα μέλη του είναι: η Ρωσία, η Λ.Δ. Κίνας, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν, η Κιργκιζία και το Καζαχστάν. Από το Μάιο του 2008 έχει υποβάλλει αίτηση ένταξης το Ιράν, το οποίο ήταν παρατηρητής, όπως και η Ινδία, το Πακιστάν και η Μογγολία. Η έκταση των μελών του είναι το 60% της έκτασης της Ευρασίας, ενώ συγκεντρώνει το ¼ του πληθυσμού της γης (μαζί με τις χώρες-παρατηρητές, είναι ο μισός πληθυσμός της γης). Δεν είναι μόνο η γεωστρατηγική και στρατιωτική συνιστώσα αυτού του οργανισμού σημαντική, αλλά και η προώθηση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των μελών του.

Συμβολική σημασία ως προς τον αντίκτυπο των γεγονότων του Καυκάσου έχει η άμεση αντίδραση του Φ. Κάστρο και του Ου. Τσάβες υπέρ της Ρωσίας, αλλά και η άμεση αναγνώριση της ανεξαρτησίας Ν. Οσετίας και Αμπχαζίας από τη Νικαράγουα.

Η εκ των πραγμάτων διαφαινόμενη συσπείρωση με τους «ριγμένους» στο παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, με τις όποιες εναπομείνασες δυνάμεις από τις πρώιμες σοσιαλιστικές επαναστάσεις του 20ου αι. και με την ανερχόμενη αριστερά της Λατινικής Αμερικής, προσδίδει μια ιδιότυπη «κοινωνική» χροιά στον υπό διαμόρφωση άλλο πόλο αυτού του Ιμπεριαλιστικού Παγκόσμιου Πολέμου.

Η τελευταία δεν μπορεί να αγνοείται, όσο διεμβολίζει την ισχύ του άξονα των ΗΠΑ, αλλά ενδέχεται να τροφοδοτήσει αυταπάτες περί του χαρακτήρα του πολέμου και διαθέσεις άνευ όρων στήριξης του υπό διαμόρφωση αντιπάλου δέους.

Το στοιχείο του πολέμου έχει απελευθερωθεί και τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται πλέον δεδομένο, στατικό και αμετάβλητο. Τα κληροδοτήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το αντίστοιχο Διεθνές Δίκαιο έχουν πλέον κονιορτοποιηθεί από την κλαγγή των όπλων.

Η Ρωσία απλώς εγκατέλειψε πλέον εμπράκτως τη μετριοπαθή έως ηττοπαθή στάση αμυντισμού και υποχωρητικότητας και αρχίζει να πληρώνει τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς της αντιπάλους με το ίδιο νόμισμα: με όρους συσχετισμού δυνάμεων.

Η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας απεμπολείται μέχρι νεωτέρων αποκρυσταλλώσεων συσχετισμών δυνάμεων, γεγονός που –δεδομένης και της περίπτωσης του Κοσόβου– δρομολογεί μια δυναμική ανεξέλεγκτης και απρόβλεπτης τροπής των πραγμάτων.

Οι ΗΠΑ, δεν είναι πλέον η αδιαμφισβήτητη πλανηταρχεύουσα υπερδύναμη, ωστόσο, δεδομένης και της οικονομικής κρίσης που τη μαστίζει, είναι άγνωστο σε τι κλίμακας ολέθριους για την ανθρωπότητα πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς θα προβεί για να κρατηθεί εν πλω.

Ο πόλεμος αυτός, που κατά τα φαινόμενα θα διαρκέσει πολλά χρόνια, αποκτά πλέον σαφέστερα τον χαρακτήρα ενός θερμού ιμπεριαλιστικού πολέμου μεταξύ της εναπομείνασας ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης (αρχικά δι’ αντιπροσώπων) και των αναδυόμενων νέων μεγάλων δυνάμεων (Ρωσίας, Λ.Δ. Κίνας, Ινδιών, αναδιατάξεων που ενδέχεται να προκύψουν στην Ε.Ε.).

Δεν είναι ψυχρός πόλεμος, δεδομένου ότι δεν χαρακτηρίζεται από την σαφή αντιπαράθεση σε όλα τα επίπεδα δύο συνασπισμών διαφορετικών κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών συστημάτων*, ενώ ο υπό διαμόρφωση άλλος πόλος, από την άποψη του συσχετισμού των δυνάμεων, δεν είναι ικανός να λειτουργήσει ακόμα αποτρεπτικά προς την περαιτέρω θερμή κλιμάκωση του πολέμου.

Επιπλέον, παρά το εκ των πραγμάτων πιο «κοινωνικό» προφίλ του υπό διαμόρφωση έτερου πόλου και τον επί του παρόντος αμυντικό-απαντητικό χαρακτήρα των κινήσεών του έναντι της επιθετικότητας του αμερικανικού άξονα, δεν πρέπει να αποκλείεται στο μέλλον το ενδεχόμενο μετατροπής αναδυόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων τύπου Ρωσίας σε φασίζουσες επιθετικές μηχανές, με ευρύτερο λαϊκό έρεισμα (λόγω της μακροχρόνιας εξαθλίωσης και ταπείνωσης που υπέστησαν οι λαοί με την επικράτηση της κεφαλαιοκρατικής παλινόρθωσης στις χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού και την ασυδοσία των ισχυρών του ιμπεριαλισμού), με ρεβανσιστικά εθνικιστικά ιδεολογήματα. Όλα αυτά, δεδομένης της διαθέσιμης και αύξουσας καταστροφικής ισχύος των μέσων διεξαγωγής του πολέμου, καθιστούν πιο πιθανό τον κίνδυνο μαζικού αφανισμού της ανθρωπότητας.

Στο εγγύς μέλλον θα ενταθεί η ενδοκυβερνητική σύγκρουση εξ αφορμής της υιοθέτησης πολιτικής στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία (με ενεργειακά προγράμματα και αντίστοιχη στρατιωτική-τεχνική συνεργασία) και την Λ.Δ. Κίνας, είτε περαιτέρω πρόσδεσης στον ατλαντικό άξονα. Η σύγκρουση αυτή, ως πολιτική έκφραση της εντεινόμενης με τον πόλεμο σύγκρουσης συμφερόντων, προοπτικών και προτεραιοτήτων μερίδων του κεφαλαίου και οικονομικών ομίλων, διαπερνά το σύνολο των καθεστωτικών κομμάτων πολλών χωρών της Ε.Ε. και της Ελλάδας. Χαρακτηριστική είναι από αυτή την άποψη η εκ του ελληνικού ΥΠΕΞ[1] εκδηλούμενη άμεση συμμόρφωση με τις αμερικανικές επιταγές, αλλά και η προ της λήξεως των θερινών διακοπών της Βουλής εσπευσμένη σύγκληση της τελευταίας από τον Κ. Καραμανλή για την επικύρωση της συμφωνίας με τη Ρωσία για τον South Stream του φυσικού αερίου[2].

Είναι σταθερή η επιδίωξη των ΗΠΑ για αποτροπή αυτού που αποκαλούν «ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης απ’ τη Ρωσία» και μονομερή εξάρτησή της αποκλειστικά από ελεγχόμενες από τις ΗΠΑ διαδρομές υδρογονανθράκων (αγωγός Μπακού-Τσεϊχάν, Ναμπούκο, κ.ά.).

Πρέπει να σημειώσουμε ότι τα περισσότερα πολεμικά πλοία για την αποστολή στον Εύξεινο Πόντο εφορμούν από τη Βάση της Σούδας, γεγονός που εμπλέκει επικίνδυνα την Ελλάδα στη σύρραξη.

Είναι κραυγαλέα η παρουσία στα ΜΜΕ εντεταλμένων «αναλυτών» και γεωστρατηγικών «συμβούλων», που δεν φείδονται δυνάμεων ώστε να αποτρέψουν την κυβέρνηση από περαιτέρω συνεργασία με τη Ρωσία.

Οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ όλο και πιο άξεστα και απροσχημάτιστα επιδιώκουν την επιβολή των επιλογών τους, κλιμακώνοντας την έμμεση ή άμεση ανάμειξή τους σε μεθοδεύσεις φθοράς (σκανδαλολογία, αποστασίες, κ.ο.κ.), πτώσης και ανάδειξης πιο αμερικανόδουλων κυβερνητικών σχημάτων.

Ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα με επίγνωση της συγκυρίας και στρατηγική διαύγεια, θα μπορούσε σε αυτή τη φάση να έχει σοβαρές επιτυχίες στο επίπεδο της προώθησης σημαντικών αιτημάτων και να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αξιοποιώντας και τις αντιθέσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και αστικών τάξεων.

Ωστόσο, επί του παρόντος, για να αποτρέψει την πτώση του από την όξυνση αυτών των αντιφάσεων, ο Κ. Καραμανλής φαίνεται να επιλέγει την ενεργοποίηση αντανακλαστικών συλλογικού κεφαλαιοκράτη, επιδιώκοντας τη συσπείρωση όλων των συνιστωσών της αστικής τάξης, μέσω της προώθησης των “μεταρρυθμίσεων” εναντίον του (θεωρητικά, ιδεολογικά, πολιτικά και συνδικαλιστικά) αποδιοργανωμένου και αμήχανου πόλου της εργασίας.

Όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, οι πόλεμοι, ιδιαίτερα οι ευρείας κλίμακας και οι παγκόσμιοι, δημιουργούν νέες αντιφάσεις (επιπρόσθετες σε αυτές που καλούνται να λύσουν) και αναδεικνύουν με ιδιαίτερη ένταση τις βαθύτερες κοινωνικές-ταξικές αντιφάσεις, φέρνοντας εκ των πραγμάτων πιο κοντά την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης.

Όλες οι σημαντικές επαναστατικές καταστάσεις του 20ου αι. (1905-7, 1917, μεταπολεμική διεύρυνση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, εθνικοαπελευθερωτικοί και αντιαποικιοκρατικοί πόλεμοι) συνδέονταν με πολεμικές συρράξεις. Ο εν εξελίξει πόλεμος δεν θα αποτελεί εξαίρεση.

Μείζονος κλίμακας ιστορικά φαινόμενα, όπως ο εν εξελίξει παγκόσμιος πόλεμος, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ενατενιστικά, παθητικά και αμήχανα.

Από τη σκοπιά της επαναστατικής θεωρίας και πράξης, είναι απαραίτητη η διερεύνησή τους υπό το πρίσμα της δυνατότητας και της αναγκαιότητας της επαναστατικής προοπτικής.

Η ανάδειξη της νομοτελούς αναγκαιότητας μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε κοινωνική επανάσταση, καθιστά ζωτικής σημασίας προτεραιότητα την ανάπτυξη της θεωρίας και την επεναθεμελίωση της στρατηγικής της μόνης πραγματικά εναλλακτικής προοπτικής για την επιβίωση της ανθρωπότητας: του σοσιαλισμού και της ενοποίησης της ανθρωπότητας στον κομμουνισμό.

Η απεμπλοκή από αγκυλώσεις του παρελθόντος, από τις παγίδες του ετεροπροσδιοριζόμενου αμυντισμού και η δημιουργική ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας είναι αναγκαίοι όροι για να βρει πραγματικά ερείσματα το ιστορικό υποκείμενο της επικείμενης επανάστασης που θα αναδειχθεί από τη φωτιά του πολέμου.

 

 

 

 

Βιβλιογραφία

 

Βαζιούλιν Β. Α. Για τη Ρωσία και τον κομμουνισμό σήμερα. Αριστερή ανασύνταξη, τ. 4-5, 1994, σ. 45-69, και http://www.ilhs.tuc.gr/gr/Sinenteuxi.htm, ημερομηνία ανάκτησης: 3.10.2008.

Βαζιούλιν Β. Α. Η λογική της ιστορίας. Ζητήματα θεωρίας και μεθοδολογίας. Ελληνικά Γράμματα. Αθήνα, 2004.

Διεθνής Σχολή «Λογική της Ιστορίας» (Δ.Σ.Λ.Ι.) http://www.ilhs.tuc.gr/gr/index.htm, ημερομηνία ανάκτησης: 3.10.2008.

Ζιγκλέρ Ζ. Η ιδιωτικοποίηση του κόσμου και οι νέοι κοσμοκράτορες. Σύγχρονοι Ορίζοντες. Αθήνα, 2004.

Θεοδωράτου Ι. Πόλεμος στον Καύκασο. Αμυντική Επιθεώρηση, τ.70, 2008, σελ. 42-51.

Λένιν Β. Ι. Ιμπεριαλισμός. Στο: Άπαντα, τ.27.

Λένιν Β. Ι. Σοσιαλισμός και πόλεμος. Στο: Άπαντα, τ.21.

Μπιτσάκη Ε., Μπελαντή Δ. Οι πόλεμοι της νέας τάξης.Προσκήνιο.Αθήνα, 2005.

Παπακωνσταντίνου Π. Το χρυσό παραπέτασμα. Α.Α.Λιβάνη.Αθήνα, 2008.

Πατέλη Δ. Για την αναγκαιότητα διάκρισης πρώιμων και ύστερων σοσιαλιστικών επαναστάσεων. ΔΙΑΠΛΟΥΣ, τεύχος 18, Φεβρ.-Μαρτ.2007, σ.20-24.

Πατέλη Δ. Ιμπεριαλιστική «παγκοσμιοποίηση» και προοπτική χειραφέτησης της ανθρωπότητας. ΔΙΑΠΛΟΥΣ, τεύχος 9, Αύγουστος Σεπτέμβριος 2005, σελ. 28-32.

Πατέλη Δ. Παγκόσμια κεφαλαιοκρατία, ιμπεριαλισμός και πόλεμος. Ζητήματα θεωρητικής περιοδολόγησης. Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση, τεύχος 8, Ιούνιος 2004, σελ. 48 – 68.

Симонова К. Глобальная энергетическая война. Москва, Алгоритм, 2007.

 

 

*              Η τουρκική άρχουσα τάξη αντιλαμβάνεται όλο και πιο έντονα τους κινδύνους που εγκυμονεί και για την ίδια την ακεραιότητα της χώρας η περαιτέρω προώθηση της επαναχάραξης του χάρτη της περιοχής κατά τα αμερικανικά σχέδια. Έτσι, σε άμεση επίσκεψή του στη Μόσχα μεσούντος του πολέμου, ο Τ. Ερντογκάν πρότεινε τη σύσταση πενταμελούς οργάνου (με τη συμμετοχή Ρωσίας, Τουρκίας, Γεωργίας, Αρμενίας, Αζερμπαϊτζάν) για τη διευθέτηση της κρίσης. Οι τουρκικές αρχές εκνευρίζουν και πάλι τις αμερικανικές, όταν θέτουν περιορισμούς στη διέλευση αμερικάνικών πολεμικών πλοίων από τα Δαρδανέλια προς τον Εύξεινο Πόντο για “ανθρωπιστική” βοήθεια στη Γεωργία. Ο πρόεδρος της χώρας πραγματοποιεί την πρώτη στην ιστορία (έστω και ανεπίσημη και εξ αφορμής ποδοσφαιρικού αγώνα) επίσκεψη στο Εριβάν της Αρμενίας (6.9.2008). Πληροφορίες των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας, αναφέρουν ότι με παρέμβαση των Τούρκων (η στρατιωτική κατασκοπεία των οποίων διέθετε αξιόπιστες πληροφορίες για τους συσχετισμούς των δυνάμεων και τις διαθέσεις των στρατευμάτων) απετράπη η εμπλοκή του Αζερμπαϊτζάν στην αρχικώς σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ ταυτόχρονη αστραπιαία επίθεση των Γεωργιανών στη Ν. Οσετία και των Αζέρων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, που θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτη ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή…

*              Είναι επιεικώς αφελής η εμμονή κάποιων σε ιδεολογήματα ταύτισης της ΕΣΣΔ με τη σημερινή κεφαλαιοκρατικοποιημένη κατά βάση Ρωσία.

[1] Υπουργός Εξωτερικών ήταν τότε η Ντ. Μπακογιάννη.

[2] Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, αυτές οι «φιλορωσικές» κινήσεις του Κ. Καραμανλή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πτώση της κυβέρνησής του.




Ουκρανία: το αληθινό πρόσωπο του Ευρωατλαντικού φασιστικού άξονα. Του Δ. Πατέλη από 4.5.2014

Σαν σήμερα, 2 Μαΐου του 2014 ένοπλοι ουκροναζί (περί τους 1500) ανάγκασαν άοπλους αντιφασίστες διαδηλωτές (λιγότερους από 500) να βρουν καταφύγιο στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησσού, έκαψαν και λεηλάτησαν τα αντίσκηνά τους και άρχισαν μεθοδικά να πυρπολούν το κτίριο με καταιγισμό από βόμβες μολότοφ, πυροβολώντας όποιον επιχειρούσε να διαφύγει απ’ τους άνω ορόφους του φλεγόμενου κτηρίου, τσακίζοντας και εξευτελίζοντας δημόσια τους αιμόφυρτους τραυματίες που έπεφταν. Η «πολιτισμένη Δύση» τους επευφημεί ή αδιαφορεί…

Αναδημοσίευση κειμένου από Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

Ουκρανία: το αληθινό πρόσωπο του Ευρωατλαντικού φασιστικού άξονα. Ενός άξονα που καίει ζωντανούς και εκτελεί μαζικά όποιους ανθίστανται!

Ουκρανία: το αληθινό πρόσωπο του Ευρωατλαντικού φασιστικού άξονα.

Ενός άξονα που καίει ζωντανούς και εκτελεί μαζικά όποιους ανθίστανται!

Του Δημήτρη Πατέλη.

Η καθεστωτική προπαγάνδα και παραπληροφόρηση οργιάζει: συγκαλύπτει, διαστρεβλώνει, παρουσιάζει το μαύρο ως άσπρο και τανάπαλιν. Ρώσοι και ρωσόφονοι είναι τουλάχιστον οι μισοί κάτοικοι της Ουκρανίας, οι πλέον συμπαγείς πληθυσμοί των οποίων βρίσκονται στο πλέον βιομηχανικά ανεπτυγμένο Νοτιοανατολικό ήμισύ της. Ο ίδιος ο όρος “Ουκρανία”, σημαίνει “Ακριτική”. Ερώτηση: ακριτική τίνος;

Οι εξεγερμένοι τ. σοβιετικοί – Ρώσοι, που η φασιστική χούντα τους απαγορεύει τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τα στοιχειώδη δικαιώματά τους, βαφτίζονται “φιλορώσσοι” αποσχιστές-αυτονομιστές και “δάκτυλος της Μόσχας”. Τι διεκδικούν; Κύριο σύνθημά τους: “Δεν θα περάσει ο φασισμός”.

Δεν αναγνωρίζουν το καθεστώς της χούντας του Κιέβου που προέκυψε από το αντισυνταγματικό ένοπλο φασιστικό πραξικόπημα του Φεβρουαρίου, διεκδικούν διαπραγματεύσεις και δημοψήφισμα για ευρεία οικονομική και πολιτική αυτονομία στα πλαίσια ομοσπονδιοποίησης της χώρας, καθιέρωση της ρωσικής ως ισότιμης επίσημης γλώσσας, έξοδο από το μηχανισμό του ΔΝΤ, της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αξιοπρεπείς μισθούς, παιδεία, υγεία, ασφάλιση κ.ο.κ.

Η αστική αντεπανάσταση που δρομολογήθηκε με την εποποιία της “περεστρόικα” και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης κορυφώνεται. Το γεωστρατηγικό σχέδιο που έλκει την καταγωγή του από το Βίσμαρκ και το Χίτλερ (να πεισθούν Ουκρανοί και Λευκορώσοι ότι δεν είναι Ρώσοι και να στραφούν εναντίον των τελευταίων) επανενεργοποιείται. Άλλωστε έχει δοκιμαστεί με επιτυχία στην τ. Γιουγκοσλαβία και αλλού. Οι πράξεις της εμπόλεμης φασιστικής προληπτικής αντεπανάστασης κλιμακώνονται στην Ουκρανία και διεθνώς.

Η απαγόρευση των εορτασμών της επετείου της αντιφασιστικής νίκης του 1945 την 9η Μαΐου  στην Ουκρανία, και η πρόθεση θέσπισης στη θέση της “ημέρας μνήμης για τη σοβιετική κατοχή”, προϊδέαζε για το σχεδιασμό της χούντας.  Τα κρατικά και παρακρατικά όργανα του καθεστώτος του Κιέβου 2.5.2014 εξαπέλυσαν δύο συντονισμένες “αντιτρομοκρατικές” δολοφονικές επιχειρήσεις κατά του “εχθρού λαού” στην Οδησσό και στην εξεγερμένη Νοτιοανατολική χώρα.

Στο κέντρο της Οδησσού στην Ελληνική πλατεία, στο σημείο που είχε στήσει αντίσκηνα το κίνημα διαμαρτυρίας κατά της χούντας του Κιέβου, το μεσημέρι, άρχισαν να συρρέουν σαφώς μη ντόπιοι νεαροί. Όπως και εδώ, έτσι και στην Ουκρανία, “σοβαρά” μέλη της ολιγαρχίας του κεφαλαίου, φροντίζουν να έχουν υπό τον έλεγχό τους (υπό την “ευγενική χορηγία τους”…), πολιτικό προσωπικό, κεντρικά ΜΜΕ, στρατιές “έγκυρων δημοσιογράφων”, και ποδοσφαιρικές ομάδες, με τις αντίστοιχες δυνάμεις φανατικών του γηπέδου. Οι τελευταίες είναι προνομιακό πεδίο στρατολόγησης και δραστηριοποίησης ακροδεξιών, εθνικιστικών και φασιστικών ομάδων με παρακρατική δράση. 

Έτσι, εκείνο το μεσημέρι στην Οδησσό, ήταν δύσκολο να διακρίνει κανείς σοβαρές διαφορές σε τρεις συμπορευόμενες και αλληλοτροφοδοτούμενες συνιστώσες του όχλου: φανατικούς χούλιγκαν της κερκίδας, μέλη του φασιστικού “Δεξιού τομέα” με περιβραχιόνια και λοιπά διακριτικά και μέλη του τελευταίου και λοιπών εθνικιστικών ακροδεξιών ομάδων του “μαϊντάν”, που (αν και ένστολοι πλέον της “εθνοφρουράς” πραιτοριανών της χούντας του Κιέβου) είχαν εντολή για δράση στη συγκεκριμένη επιχείρηση με πολιτικά. Πολλοί ήταν επιδεικτικά οπλισμένοι, όχι μόνο με λοστούς, ρόπαλα, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, μαχαίρια κ.ο.κ., αλλά και με πυροβόλα όπλα. Αρκετοί ήταν μεθυσμένοι ή/και υπό την επήρεια ψυχοτρόπων ουσιών. Υπό τα συνθήματα “Ζήτω η Ουκρανία”, “Θάνατος στους εχθρούς” και “Σφάξτε τους Ρώσους (“Μοσκαλί”)” άρχισαν επίθεση σε σαφώς ολιγάριθμη άοπλη ομάδα αντιφασιστών διαδηλωτών που διεκδικούσαν την ομοσπονδοποίηση της Ουκρανίας και επισημοποίηση της ρωσικής γλώσσας.

Οι ένοπλοι ακροδεξιοί (περί τους 1500) ανάγκασαν τους άοπλους διαδηλωτές (λιγότερους από 500) να βρουν καταφύγιο στο κτίριο των συνδικάτων, έκαψαν και λεηλάτησαν τα αντίσκηνά τους και άρχισαν μεθοδικά να πυρπολούν το κτίριο με καταιγισμό από βόμβες μολότοφ, πυροβολώντας όποιον επιχειρούσε να διαφύγει απ’ τους άνω ορόφους του φλεγόμενου κτηρίου, τσακίζοντας και εξευτελίζοντας δημόσια τους αιμόφυρτους τραυματίες που έπεφταν.  

Λίγο πριν την επίθεση των ναζί, η αστυνομία -που αρχικά προσπάθησε να αποτρέψει τη σύγκρουση- παίρνει εντολή να απομακρυνθεί. Ενώ το πολυόροφο κτίριο καίγεται, όσοι επιβιώνουν πηδούν από τους επάνω ορόφους για να σωθούν με τους ένοπλους φασίστες να κάνουν σκοποβολή στα κορμιά τους, ή καταφεύγουν στην οροφή. Η πυροσβεστική υπηρεσία, παρεμποδίζεται από τους φασίστες εμπρηστές να προσεγγίσει το φλεγόμενο κτίριο, καθυστερεί επί πάνω από μισή ώρα, ενώ όταν καταφθάνει, τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα δεν έχουν νερό στις αντλίες και σκάλες!

Οι όποιοι διασωθέντες (μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες, ανήλικοι και ηλικιωμένοι), αιμόφυρτοι και με πολλαπλά εγκαύματα και τραύματα, λιντσάρονται απ’ το φασιστικό όχλο, προπηλακίζονται ανηλεώς μπροστά στις κάμερες και τελικά συλλαμβάνονται από τη “διακριτική” αστυνομία (πάνω από 130 διαδηλωτές), για να απαγγελθούν εναντίον τους διώξεις για “φόνο εκ προμελέτης”, για υποκίνηση του εμπρησμού (ναι, κατηγορούνται οι ίδιοι ως υπεύθυνοι του εμπρησμού που τους έκαψε ζωντανούς) και επί εσχάτη προδοσία (καθ’ ότι θεωρούνται ξενοκίνητοι πράκτορες αυτονομιστές)!

Ταυτόχρονα, 2.5.14, 4:30 ξημερώματα, ξεκινά ευρείας κλίμακας πολεμική επιχείρηση των πιστών στη χούντα του Κιέβου στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον του εξεγερμένου λαού στη Νοτιοανατολική χώρα. Η επιχείρηση διεξάγεται με πραγματικά πυρά, με την εμπλοκή αεροπορίας, τεθωρακισμένων, αλεξιπτωτιστών, καταδρομέων και πεζοπόρων τμημάτων. Σε ερωτηματολόγια που συμπληρώνουν οι άνδρες που συμμετέχουν στην “αντιτρομοκρατική” επιχείρηση, βασικό σημείο που καλούνται να συμπληρώσουν, είναι η ετοιμότητά τους να πυροβολούν γυναίκες!

Δύναμη κρούσης και εδώ – οι μεταμφιεσμένοι  σε “εθνοφρουρά” φασίστες, με το προσφιλές στις φασιστικές εκατονταρχίες μελανοχιτώνων μαύρο χρώμα στολής…

Να ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο του Ιμπεριαλισμού της εποχής, του Ευρωατλαντικού φασιστικού άξονα: καίει ζωντανούς (όπως έκανε 2.5.14 στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησσού) και εκτελεί μαζικά όποιους ανθίστανται (Σλαβιάνσκ, Κραματόρσκ Μαριούπολη, Λουγκάνσκ, Κωνσταντινόφκα και αλλού)!

Η συντριπτική πλειονότητα των άρθρων, ανταποκρίσεων και “αναλύσεων” των ασφυκτικά ελεγχόμενων ΜΜΕ της Εσπερίας (των ελληνικών φερεφώνων συμπεριλαμβανομένων) “φωτίζει” τα γεγονότα στο πνεύμα της γκεμπελικής απροκάλυπτης προπαγανδιστικής μηχανής του επιτιθέμενου Ευρωατλαντικού άξονα.

Τα ελεγχόμενα από τη χούντα ΜΜΕ μετατρέπουν τον εμπρησμό και τη σφαγή σε ζωντανό θέαμα, μεταδίδοντας συγχρόνως παραλήρημα θριάμβου από επιφανείς καθεστωτικούς πολιτικούς για το “εθνοσωτήριο” γεγονός! Ενδεικτικές αντιδράσεις πολιτικών παραγόντων που είδαν το φως της δημοσιότητας. Είναι ανατριχιαστικές.

Ο διορισμένος απ’ τη χούντα κυβερνήτης της Οδησσού χαρακτήρισε στο Facebook τις ενέργειες των φασιστών στην πόλη του “καθ’ όλα νόμιμες”! Η προβεβλημένη βουλευτής Ειρήνη Φαριόν συνεχάρη δημοσίως τους εμπρηστές δολοφόνους, με την ευχή “οι διάβολοι να ψήνονται στην κόλαση”! Η Γιούλια Τιμοσένκο συνεχάρη δημοσίως τους εμπρηστές και σφαγείς της Οδησσού. Η χούντα του Κιέβου χαρακτηρίζει τα γεγονότα “απόκρουση ένοπλης προβοκάτσιας της Μόσχας”!

Οι πρωταγωνιστές της σφαγής, αναρτούν μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα της θηριωδίας τους, της βεβήλωσης απανθρακωμένων πτωμάτων και του πλιάτσικου στο διαδίκτυο με εθνικιστική υπερηφάνεια, διανθισμένα με ιαχές για αίμα και τιμή, για ευεργετική εθνοκάθαρση, “Ουκρανία στους Ουκρανούς”, “φυσική επιλογή των ισχυρών” και κόλαση για τα “αλλοεθνή σκουλήκια, σκαθάρια και ερπετά”! ΗΠΑ και Ε.Ε. διακηρύσσουν ότι οι ενέργειες της εκλεκτής τους χούντας είναι δικαίωμα και υποχρέωσή της…

Ποιοι πρωταγωνιστούν στο μαζικό έγκλημα; Ποιους χαιρετίζει ο “Δυτικός κόσμος” ως φορείς της νομιμότητας και του “κρατικού μονοπωλίου στη χρήση βίας”; Την εκεί “Χρυσή Αυγή” και τους ομοίους της. Οργανώσεις και άτομα που απροκάλυπτα υπερηφανεύονται ότι είναι συνεχιστές των ταγμάτων ασφαλείας της κατοχής, του Μπαντέρα και της μεραρχίας Βάφφεν SS «Γκαλιτσινά» (είχε συσταθεί τον Απρίλιο του 1943 με προσωπική οδηγία του Γκίμλερ). Η δράση της «Γκαλιτσινά» σε ευρείας κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις γενοκτονίας εναντίον ανταρτών και αμάχων στη Δ. Ουκρανία, στη Λευκορωσία, όσο και σε σειρά ευρωπαϊκών κρατών (στη Σλοβακία και τη Γιουγκοσλαβία) έχει καταδικαστεί και στις αποφάσεις της Δίκης της Νυρεμβέργης.

Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι συντονισμένες στρατηγικές επιλογές Ουάσιγκτον, Βρυξελλών και των εκλεκτών τους της χούντας του Κιέβου. Οι ίδιοι διεθνείς παράγοντες που εξόρκιζαν τον τελευταίο νόμιμο και άκρως ενδοτικό στις αξιώσεις τους πρόεδρο Γιανουκόβιτς να μη κάνει χρήση βίας εναντίον των χρηματοδοτούμενων  και υποκινούμενων απ’ τους ίδιους ένοπλων διαδηλώσεων, τώρα οργανώνουν και προτρέπουν τέτοιες επιθέσεις, επικαλούμενοι το “κρατικό μονοπώλιο στην άσκηση βίας”.

Άλλωστε, η βοηθός του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ σε θέματα της Ευρώπης και της Ευρασίας Βικτώρια Νούλαντ δήλωσε με αφοπλιστικό κυνισμό: “Οι ΗΠΑ επένδυσαν περίπου $5 δις στην Ουκρανία από το 1991, από τότε που έγινε πάλι ανεξάρτητο κράτος μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Τα χρήματα αυτά δαπανήθηκαν για τη στήριξη των θελήσεων του ουκρανικού λαού που ζήτησε να έχει μια δυνατή δημοκρατική κυβέρνηση η οποία να εκπροσωπεί τα συμφέροντά του” (http://www.briefingnews.gr/ros/item/94904-gia-to-praksiko).

Ένα πράγμα σηματοδοτούν όλα αυτά: πρέπει να καταστεί σαφές στους ανά την υφήλιο υποτελείς της Νέας Τάξης, ότι το μονοπώλιο της βίας ανήκει στον άξονα που προβάλλει αξιώσεις για παγκόσμια διακυβέρνηση και στις μαριονέτες του. Οι λαοί πρέπει να αντιληφθούν, ότι στην παραμικρή αντίθεσή τους στο καθεστώς αποικιοποίησης, λιτότητας ΔΝΤ – Ε.Ε., σε κάθε διεκδίκηση ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας, θα συνθλιβούν παραδειγματικά από τη διακρατική “σιδερένια φτέρνα”.  Η επιβολή καθεστώτος “ελεγχόμενου (;) χάους”, το “διαίρει και βασίλευε”, είναι μονόδρομος για τη διατήρηση, παράταση και εδραίωση της κυριαρχίας του άξονα της εποχής.

Οι επιλογές αυτές δεν εκφράζονται μόνο με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και των αντιφρονούντων της χούντας του Κιέβου. Το ΝΑΤΟ και η Κοινοβουλευτική συνέλευση του (Ρήγα 5.4.14) αποφασίζει σε πολεμικό κλίμα κατάπαυση κάθε συνεργασίας με τη Ρωσία και το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας της (αλήθεια, έκαναν απολογισμό ενώπιον των ψηφοφόρων τους για τη στάση που τήρησαν εκεί οι Έλληνες βουλευτές, επικεφαλής της αντιπροσωπίας των οποίων είναι ο κ. Ε. Στυλιανίδης;).

Το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ έλαβε σχετικές αποφάσεις (Decision 2014/145/CFSP). Τι έχει να δηλώσει στον ελληνικό λαό επ’ αυτού ο κ. ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος;

Παρόμοιες ήταν και οι αποφάσεις των υπουργών Άμυνας της ΕΕ (15.4.14), υπό την προεδρία της Ύπατης Εκπροσώπου Catherine Ashton ως επικεφαλής του Mηχανισμού, παρόντος του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Anders Fogh Rasmussen. Τι έχει να δηλώσει στον ελληνικό λαό επ’ αυτού ο “υπέρμαχος της Ελληνορωσικής φιλίας” Υπουργός Άμυνας κ. Δ. Αβραμόπουλος;

Η γενική κατεύθυνση έχει διατρανωθεί και σε επίπεδο κορυφής της ΕΕ (βλ. συνόδους κορυφής για την ουκρανική κρίση 6.3.14, 10.4.14, βλ. και ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ. Βρυξέλλες, 6 Μαρτίου 2014. ∆ήλωση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων για την Ουκρανία), στη Σύνοδο κορυφής ΕΕ – ΗΠΑ στις Βρυξέλλες (26.3.14) και αλλού.

Τι να πει κανείς και για το “Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την ρωσική πίεση επί των χωρών της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης και ιδιαίτερα την αποσταθεροποίηση της ανατολικής Ουκρανίας” (2014/2699(RSP); Άθλιο και το ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Εξ ίσου απαράδεκτη η στάση της Ελληνικής αντιπροσωπίας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης υπό την κα Ν. Μπακογιάννη.

Που διαφοροποιήθηκαν άραγε κατά το ελάχιστο οι τροϊκανοί ταγοί της χώρας βάσει των “εθνικών συμφερόντων” που δήθεν πρεσβεύουν; Τι έχουν να πουν στο αφελές ποίμνιό τους ο κ. Πρωθυπουργός και οι περί αυτόν “υπερπατριώτες”, οι ιδιοκτήτες, και κληρονόμοι της (πιο ακροδεξιάς από ποτέ) πολυκατοικίας για τον πόλεμο που διεξάγουν ομοθυμαδόν εντός του Ευρωατλαντικού άξονα εναντίον των “ομοδόξων”, των “Ρώσων αδελφών μας” (εξεγερμένων της Ουκρανίας και Ρ.Ο.); Τους επιτρέπει άραγε η “χριστιανική” τους συνείδηση (κατανυκτική κατά τα λοιπά αναφορικά με τους αγίους τρεις παίδας τους εν καμίνω της Παλαιάς Διαθήκης και τους αγίους τεσσσαράκοντα που μαρτύρησαν στη λίμνη της Σεβαστείας σε κάμινο πυρός…) αυτή τη συνενοχή στη στυγερή δολοφονία των τεσσαράκοντα έξι νεομαρτύρων στη σημερινή κάμινο πυρός της Οδησσού; Απολύτως τίποτε, μιας και τόσο η εκεί φασιστική γενοκτονία, όσο και ο εδώ εξανδραποδισμός του λαού με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, εγγράφονται ακριβώς στις ίδιες στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου που υπηρετούν πιστά!

Επιεικώς φαιδρή είναι η στάση ίσων αποστάσεων[1], όπως αυτή που εξέφρασαν η Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ δια του κ. Δ. Παπαδημούλη: «… Σκοπός μας δεν είναι να ασκήσουμε επιρροή στη χώρα με τον τρόπο που προσπαθούν να το κάνουν η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ. Είμαστε αντίθετοι στη χρήση βίας και από την κυβέρνηση και από τους διαδηλωτές… Αν θέλουμε να συμβάλουμε θετικά, πρέπει να είμαστε έντιμοι διαμεσολαβητές. Θα πρέπει να διεκδικήσουμε μια πολιτική λύση σύμφωνη με τη δημοκρατία και τις αξίες του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι άνθρωποι δεν καταφεύγουν στη βία, είτε μιλάμε για την αστυνομία είτε για τους διαδηλωτές. Όποια και αν είναι η προέλευση της βίας, είναι κατακριτέα…»!

Εξ’ ίσου φαιδρή ήταν και η επιλεκτική φραστική σπουδή κάποιων “εθναμυντόρων” για τη φασιστική απαγόρευση όχι όλων των γλωσσών πλην ουκρανικής, αλλά αποκλειστικά της ελληνικής!…

Η όποια (παθητική ή ενεργητική) συνέργεια πολιτικών δυνάμεων και προσώπων στο φασιστικό έγκλημα είναι επιπλέον επιβαρυντική. Θα έλθει η στιγμή να λογοδοτήσουν ενώπιον του λαού. Η ατιμωρησία δεν κρατάει αιώνια.

Στοιχειώδης εξέταση των θεσμικών και εξωθεσμικών δομικών στοιχείων της Ε.Ε. πείθει ότι τα παραπάνω δεν είναι τυχαίες εκτροπές δήθεν “ακραίων νεοφιλελευθέρων” τύπου Μέρκελ και Σόιμπλε. Είναι στρατηγικές επιλογές της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης των Ευρωατλαντικών δομών. Κάθε αυταπάτη (;) περί δυνατότητας μεταρρύθμισης αυτών των δομών είναι επικίνδυνα παρελκυστική, είναι καταστροφική για το κίνημα.

Να ποιο είναι λοιπόν το αληθινό πρόσωπο του Ιμπεριαλισμού της εποχής, του Ευρωατλαντικού φασιστικού άξονα: καίει ζωντανούς (όπως έκανε 2.5.14 στο κτίριο των συνδικάτων της Οδησσού) και εκτελεί μαζικά όποιους ανθίστανται (Σλαβιάνσκ, Κραματόρσκ Μαριούπολη, Λουγκάνσκ, Κωνσταντινόφκα και αλλού) με όρους γενοκτονίας! Το “ελληνικό” τροϊκανό καθεστώς και οι καθ’ ημάς φανατικοί “ευρωπαϊστές” γίνονται σήμερα συνένοχοι στο έγκλημα.

Η Ουκρανική “Χρυσή Αυγή” (ο Δεξιός τομέας και τα ποικίλης “σοβαρότητας” παρακλάδια του), έχει κυβερνητικές, αστυνομικές και στρατιωτικές θέσεις-κλειδιά, με τις ευλογίες ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΑΣΕ και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων.

Οι φασίστες ντύνονται “Εθνοφρουροί”, εκπαιδεύονται ταχύρρυθμα, εξοπλίζονται και εξαπολύονται κατά των αντιφρονούντων του άξονα.
Αλλοδαποί και ντόπιοι μισθοφόροι της Blackwater και των θυγατρικών παραφυάδων της, χωρίς διακριτικά, αναλαμβάνουν τη βρώμικη δουλειά μαζί με τις φασιστικές εκατονταρχίες. “Ολιγάρχες” διορισμένοι από τη χούντα του Κιέβου ως κυβερνήτες στις εξεγερμένες περιφέρειες, προκηρύσσουν έναντι 10.000 δολ. ΗΠΑ κάθε κεφάλι Ρώσου-αυτονομιστή. Φασιστικές διακρατικές, κρατικές και παρακρατικές δομές λειτουργούν απροκάλυπτα σε αγαστή συνεργασία.

Το λαϊκό κίνημα στην Ανατολική Ουκρανία αποκτά όλο και πιο σαφή ταξικά χαρακτηριστικά, έκδηλα στη συγκλονιστική επιστολή των ανθρακωρύχων του Ντονμπάς, που γράφουν απευθυνόμενοι στους ανθρακωρύχους της ΕΕ:

«Η τελευταία απόφαση του Λονδίνου και του Βερολίνου για την επαναλειτουργία 60 ανθρακωρυχείων της Αγγλίας και των ορυχείων της περιοχής Ρουρ, έβαλε σε ημερησία διάταξη το ζήτημα της ύπαρξης των ανθρακωρυχείων και των μεταλλουργικών εργοστασίων της Ουκρανίας και της λεκάνης της Σιλεσίας στην Πολωνία. Το Λονδίνο και το Βερολίνο δεν θέλουν ανταγωνιστές.

Η τωρινή κυβέρνηση της Ουκρανίας εκτελώντας εντολές της Ε.Ε., εξαγορασμένη με το ποσό των 100 εκατομμυρίων δολαρίων, προσπαθεί με κάθε τίμημα να συντρίψει τον πληθυσμό της ανατολικής Ουκρανίας με σκοπό να εγκαταστήσει στο Ντονμπάς ένα σκληρό αστυνομικό καθεστώς, το οποίο θα βοηθήσει το Κίεβο να προχωρήσει στο κλείσιμο των ανθρακωρυχείων, όπως δήλωσε ο Γιατσενιούκ στις 26 Μαρτίου του 2014.

Έτσι λοιπόν, η λεγόμενη “αντιτρομοκρατική επιχείρηση” ενάντια στους “τρομοκράτες” και “υπερασπιστές” της ανατολικής Ουκρανίας, από τις ειδικές δυνάμεις “Ωμέγα”, “Ιαγουάρος”, “Πάνθηρας”, του στρατού και της εθνικής φρουράς, είναι μια προετοιμασία των μελλοντικών δράσεων ενάντια σε σας, ανθρακωρύχοι της δυτικής Ουκρανίας και της Σιλεσίας. Τα ανθρακωρυχεία σας παίρνουν σειρά για αφανισμό.

Μόλις συντρίψουν εμάς, τους ανθρακωρύχους του Ντονμπάς, θα τιμωρήσουν εσάς, ανθρακωρύχοι της δυτικής Ουκρανίας και της Σιλεσίας. Ειδικά για τον πόλεμο εναντίον σας, ανθρακωρύχοι της Σιλεσίας, η κυβέρνηση της Πολωνίας ζητά την εγκαθίδρυση διεθνών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος της Πολωνίας.

Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, εμείς, οι ανθρακωρύχοι του Ντονμπάς, απευθυνόμαστε σε σας, τους ανθρακωρύχους της δυτικής Ουκρανίας και τους ανθρακωρύχους της Σιλεσίας με μία πρόταση: να ενώσουμε τις προσπάθειες στον αγώνα ενάντια στα εγκληματικά σχέδια της τωρινής κυβέρνησης της Ουκρανίας και της Πολωνίας να κλείσουν τα ανθρακωρυχεία του Ντονμπάς, του Τσερβονογκράντ, της Σιλεσίας, και να ρίξουν εμάς, τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας στην ανυπαρξία για χάρη της ηγεσίας της Ευρωπαικής Ένωσης».

Πολλά εξαρτώνται σ’ αυτόν τον εν εξελίξει πόλεμο από τη στάση της Ρωσίας και των υπολοίπων χωρών του υπό διαμόρφωση πόλου των BRICS (μαζί με Βραζιλία, Ινδίες, Κίνα, Νότιο Αφρική, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) και από τις προοπτικές ολοκληρώσεων που μπορούν αυτές να πρεσβεύουν. Άλλωστε, η “ουκρανική κρίση” συνιστά κατ’ εξοχήν εκδήλωση σύγκρουσης συμφερόντων, αναφορικά με τις προοπτικές της εναλλακτικής ολοκλήρωσης που πρεσβεύει η Τελωνειακή Ένωση (αρχικά Ρωσίας, Λευκορωσίας και Καζακστάν) έναντι των Ευρωατλαντικών δομών.

Η σχετική ανάκαμψη της κεφαλαιοκρατικής πλέον Ρωσίας, με τη διεκδίκηση εκ μέρους της διεθνούς ρόλου “ισχυρού παίκτη”, σε συντονισμό με τις χώρες BRICS, συνιστά απειλή για τον Ευρωατλαντικό άξονα, που έπρεπε να αντιμετωπιστεί όσο αποφασιστικά γίνεται. Το γεγονός ότι πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτόν τον υπό διαμόρφωση πόλο διαδραματίζουν οι χώρες που γνώρισαν τις μεγαλύτερες πρώιμες σοσιαλιστικές επαναστάσεις του 20ου αι., προσδίδει ιδιότυπα χαρακτηριστικά σε αυτόν τον πόλο.

Ωστόσο, δεν πρέπει να καλλιεργούνται αυταπάτες. Η σημερινή κεφαλαιοκρατική Ρωσία (παρά το γεγονός ότι καμία αντεπανάσταση δεν μπορεί να ανατρέψει ολοσχερώς τις κατακτήσεις μιας γνήσιας επανάστασης), δεν είναι η Σοβιετική Ένωση. Η νεοπαγής αστική τάξη της, με αντικρουόμενα συμφέροντα, είναι καταδικασμένη να κινείται σε ένα πλέγμα διεθνών και εσωτερικών αντιφάσεων. Ως κεφαλαιοκρατική δύναμη, είναι υποχρεωμένη να παίζει με τους όρους της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ως αναδυόμενη κεφαλαιοκρατική δύναμη, είναι υποχρεωμένη να στρέφεται κατά των στρατηγικών επιλογών των παραδοσιακών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, κληροδοτημάτων του 20ου αι., να ενισχύει χώρες και περιφέρειες με ισχυρά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό το πλαίσιο προβαίνει σε στρατηγική συνεργασία, όχι μόνο με την Κίνα, αλλά και με τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τη Βραζιλία κ.ο.κ., διαγράφει το χρέος της Κούβας, ανανεώνει τις σχέσεις με το Βιετνάμ κ.ο.κ.

Η Μόσχα, μετά την ακαριαία απόκρουση του τυχοδιωκτισμού της αμερικανοκίνητης Γεωργίας το 2008, τη σθεναρή πολιτική-διπλωματική στάση της έναντι της Συρίας και τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι, βρέθηκε μπροστά σε μια θανατηφόρο απειλή, με την ωμή προσπάθεια προσάρτησης του συνόλου της Ουκρανίας στο Ευρωατλαντικό άρμα, με το ένοπλο πραξικόπημα και τη χούντα του Κιέβου.

Η προσπάθεια αυτή συνιστά σαφή επιθετική πράξη στον εν εξελίξει Γ’ θερμό Ιμπεριαλιστικό Παγκόσμιο Πόλεμο. Με συντονισμένες καίριες κινήσεις (χωρίς να κινητοποιήσει πρακτικά άλλες δυνάμεις από αυτές που προέβλεπαν οι συμβατικές της υποχρεώσεις για το Ναύσταθμο του Ευξείνου Πόντου), στη βάσει της λαϊκής ετυμηγορίας, κατόρθωσε την επανένωση με την Κριμαία, χωρίς ούτε έναν πυροβολισμό. Σηματοδότησε έτσι την έναρξη μιας εποχής, όπου η παθητική αποδοχή εκ μέρους της τετελεσμένων μοναδικής εναπομείνασας υπερδύναμης και των δορυφόρων της έχει παρέλθει.

Όσο κι αν προσπαθεί η προπαγάνδα να αντιστρέψει τα γεγονότα, οι κινήσεις της Μόσχας είναι κατ’ ουσία αμυντικές. Νατοϊκές βάσεις στη μεθόριό της με την Ουκρανία (που ως κρατική υπόσταση ήταν γέννημα της ΕΣΣΔ), σημαίνουν σε στρατιωτικούς τεχνικούς όρους πτήση ενός λεπτού βαλλιστικών πυραύλων για να διανύσουν απόσταση 500 χιλιομέτρων ως τη Μόσχα. Στη συνέχεια τα πράγματα περιπλέκονται.

Μήπως η Μόσχα αρκείται στην επιτυχή επανένωση της στρατηγικής σημασίας Κριμαϊκής χερσονήσου; Αντέχει οικονομικά και στρατιωτικά σήμερα το ενδεχόμενο εμπλοκής σε ευρείας κλίμακας σύρραξη; Είναι άραγε έτοιμο το καθεστώς της Μόσχας (οι εκεί ολιγάρχες και οι πολιτικοί τους υπάλληλοι) να δεχτεί τον ιό ενός εξεγερτικού εργατικού απελευθερωτικού κινήματος “ομογενών” της εγγύς αλλοδαπής, ή θα επιτρέψει τη σφαγή των εξεγερμένων, με ανακούφιση συνοδευόμενη από κροκοδείλια “ανθρωπιστικά” δάκρυα;

Η συμφωνία της Γενεύης και οι έμμεσες προτροπές για μετανάστευση διωκόμενων από τη χούντα του Κιέβου Ρώσων (ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου στελεχών της εξαιρετικά πολύτιμης για το Στρατιωτικό – Βιομηχανικό σύμπλεγμά της βιομηχανίας της Ανατολικής Ουκρανίας) είναι ενδείξεις που συνηγορούν υπέρ της πιθανότητας αυτού του τραγικού σεναρίου. Υπέρ αυτού του σεναρίου συνηγορεί και η απροθυμία της Μόσχας να προβεί σε κινήσεις που θα επιβεβαίωναν το ρόλο της επιθετικής κατακτητικής δύναμης που της προσάπτει η Δυτική προπαγάνδα.

Η “εθνική ενότητα” γύρω από την κυβέρνηση Πούτιν και η αναβάθμιση του κύρους της Ρωσίας λόγω συγκυρίας, εμπεριέχει ένα στοιχείο εξαιρετικά γόνιμο, η διαχείριση του οποίου είναι άγνωστο αν είναι εφικτή για το σημερινό Κρεμλίνο. Η συγκυρία έχει αναδείξει στο προσκήνιο και έχει επικαιροποιήσει ένα πνεύμα αντιφασισμού, με ρίζες στην υπέρτατη θυσία του σοβιετικού λαού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (27 εκατομμύρια νεκροί). Όποια πολιτική και ιδεολογική δύναμη επιτύχει να διευρύνει και να εμβαθύνει αυτό τον αντιφασισμό, αναδεικνύοντας ότι ο φασισμός είναι ακριβώς η έκφραση των πλέον επιθετικών δυνάμεων του κεφαλαίου, θα επιτύχει σημαντική καμπή στη συνείδηση των λαών της Ρωσίας και όχι μόνο…

Το σενάριο της διακρατικής χούντας του άξονα εμπεδώνεται στην Ουκρανία για να εκλάβει γενικευμένη μορφή σε κάθε “αδύναμο κρίκο”. Είναι σαφές ότι παρόμοιο σενάριο έχει εκπονηθεί και για την ίδια τη Ρωσία, βρίσκοντας έδαφος στις αντιθέσεις της νεοπαγούς αστικής τάξης και στην πολιτική τους έκφραση. Η εφαρμογή του πήρε κάποια αναστολή λόγω των χειρισμών Πούτιν στην Κριμαία. Ήδη γίνεται λόγος δημόσια για την ανάγκη εκκαθάρισης της εδραιωμένης στη Ρωσία “πέμπτης φάλαγγας”, ακόμα και μέσα στην κυβέρνηση.

Οι κάτοικοι του Ντονιέτσκ (κατά βάση εργατική τάξη βαριάς βιομηχανίας, μηχανοκατασκευών, αεροδιαστημικής, ανθρακωρύχοι, μεταλλωρύχοι κ.ο.κ.) έχουν ανακηρύξει με την ένοπλη εξέγερσή τους Λαϊκή Δημοκρατία, και στρέφονται κατά “ολιγαρχών”, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ & ΕΕ. 

Που είναι ο διεθνισμός της απανταχού αριστεράς των σαλονιών, των τελετουργικών ακτιβισμών και του καθεστωτικού καθωσπρεπισμού; Ακόμα κι αν η θεωρητική τους ένδεια τυφλώνει, λησμόνησαν άραγε την ιστορία (η Φασιστική επίθεση-εισβολή του τότε άξονα στην Ισπανία, ο πολιτικός – “εμφύλιος” – πόλεμος και η επέμβαση ιταλογερμανικών ορδών το 1936, ήταν πράξη του Β’ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου).

Οι φασιστικού τύπου πολεμικές επιχειρήσεις του Ευρωατλανικού άξονα στην Ουκρανία δεν είναι εξαίρεση “λύσεων”, αλλά ο κανόνας που επιφυλάσσεται σε κάθε ανάλογη περίπτωση. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την αποικιοποίηση και άλλων “ασθενών κρίκων”, όπως είναι οι χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης και της Ε.Ε., και πρωτίστως της Ελλάδας. Γι’ αυτό και ο λαός, σε αντίθεση με δογματικά αγκυλωμένα σχήματα, κατανοεί ότι σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο του άξονα οι Ρώσοι-ρωσόφωνοι της Ουκρανίας, αύριο εμείς και πολλοί άλλοι.

Εδώ αποκαλύπτεται και η δήθεν “αντισυστημικότητα” του φασισμού των ημερών μας, η προπαγάνδα του οποίου προσπαθεί να αξιοποιήσει σε εθνικιστική βάση τα εν πολλοίς παραδοσιακά αυθόρμητα πλειοψηφικά αισθήματα αλληλεγγύης του ελληνικού λαού προς το ρωσικό. Η προπαγάνδα αυτή ενισχύεται και από εκείνο τον τύπο αριστεράς, που προσφέρει το αίσθημα εθνικής ταπείνωσης λαών “ασθενών κρίκων” βορά στους κατ’ επάγγελμα πατριδοκάπηλους και φασίστες. Η αριστερά αυτή, αντί να προσδώσει σε αυτά τα αισθήματα αλληλεγγύης αυθεντικό διεθνιστικό και ταξικό περιεχόμενο, τα εκχωρεί εργολαβικά στον εθνικισμό και στο φασισμό…

Οι όποιες τακτικές συμμαχίες στον αγώνα του επαναστατικού κινήματος, το κατά περίπτωση στρατηγικό τους βάθος, έχουν σημασία σε συνάρτηση με τη σύνδεσή τους με την επαναστατική προοπτική ενοποίησης της ανθρωπότητας.

Το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση οφείλουμε να το κατανοούμε στη βάση της αντίληψης και της γόνιμης ανάπτυξης της λενινιστικής παράδοσης, στη βάση της επιστημονικής διάγνωσης του σύγχρονου σταδίου της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας, των αντιθέσεων, των κινητηρίων κοινωνικών, οικονομικών δυνάμεων και των πολιτικών τους εκφάνσεων (των στρατιωτικών συμπεριλαμβανομένων, ιδιαίτερα σε συνθήκες πολέμου).

Στο βαθμό που μια σύγκρουση έχει χαρακτηριστικά επίθεσης, κατάκτησης, αποικιοποίησης κ.ο.κ., τα εξεγειρόμενα εναντίον της ιμπεριαλιστικής αποικιοποίησης κινήματα (λαϊκά, δημοκρατικά, εθνικοαπελευθερωτικά κ.ο.κ.),  είναι εκ των πραγμάτων φυσικοί σύμμαχοι του επαναστατικού διεθνιστικού κινήματος.

Ακόμα και εάν τίθεται ως ζήτημα διεκδίκησης μια διεθνής συνεργασία σε ισότιμη και όχι σε ληστρική-αποικιοκρατική βάση, αυτό λειτουργεί σε συνθήκες παγκόσμιας δομικής κρίσης και ιμπεριαλιστικής σύρραξης υπέρ της υπονόμευσης της κυριαρχίας των πλέον επιθετικών δυνάμεων του κεφαλαίου, άρα, προς όφελος της επαναστατικής προοπτικής. Πολλώ μάλλον δε, όταν υπάρχει σαφής αντιιμπεριαλιστικός και αντιφασιστικός προσανατολισμός.

Το επαναστατικό κίνημα που τηρεί “ίσες αποστάσεις” στις μείζονος κλίμακας συγκρούσεις, εκ των πραγμάτων συντάσσεται με τους ισχυρότερους επιθετικούς κύκλους του κεφαλαίου, προσφέροντας με τη σύγχυση που καλλιεργεί ανεκτίμητη υπηρεσία στην άρχουσα τάξη. Το κίνημα δεν μπορεί να αγνοεί τα παραδοσιακά και αυθόρμητα αισθήματα αλληλεγγύης ενός λαού προς κάποιον άλλο.

Ωστόσο, δεν μπορεί και να περιορίζεται σε αυτά, χωρίς θεωρία και στρατηγική, χωρίς να τα συνδέει με τη διεθνιστική επαναστατική προοπτική ενοποίησης της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει πουθενά “καθαρό” δίπολο κεφαλαίου – εργασίας. Σε κάθε κοινωνική σύγκρουση, σε κάθε κρίση και πόλεμο μεγάλης κλίμακας, οι ταξικές αντιθέσεις περιπλέκονται με πληθώρα ιστορικών και πολιτισμικών κληροδοτημάτων, στη βάση των οποίων εδράζεται εν πολλοίς και η ανισομέρεια των δυνάμεων του κεφαλαίου σε περιφερειακή και διεθνή κλίμακα. Προσλαμβάνει ποικίλα εθνικά, εθνοτικά, θρησκευτικά κ.ο.κ. χαρακτηριστικά και γεωπολιτικές εκφάνσεις, που απαιτούν εναργή επιστημονική ανάλυση, πέρα από αφηρημένα σχήματα και δογματικά στερεότυπα.

Η γεωστρατηγική “φιλοσοφία” του ιμπεριαλισμού των τελευταίων δεκαετιών (σε έργα τύπου “σύγκρουσης των πολιτισμών” του Σ. Χάντικτον ή “μεγάλης σκακιέρας” του Ζ. Μπζεζίνσκι) και η εμμονή στη χάραξη των συγκρουσιακών ζωνών των μελλοντικών παγκόσμιων συρράξεων, ακριβώς στη γραμμή που οριοθετείται στην Ουκρανία και κατατείνει στα Βαλκάνια, δεν είναι τυχαία. Ούτε και η σημασία των γεωγραφικών, ιστορικών και πολιτισμικών παραγόντων ταυτότητας πληθυσμών.

Ωστόσο, το επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί να περιορίζεται στην αστική γεωπολιτική-γεωστρατηγική σκοπιά, για την οποία τα μόνα κοινωνικά υποκείμενα είναι τα “αταξικά” και εν πολλοίς ανιστορικά θεωρούμενα κρατικά και διακρατικά μορφώματα, δηλαδή οι εκάστοτε κυρίαρχες ελίτ ενός αενάως συγκρουσιακού μεν, πλην όμως βιώσιμου καπιταλισμού.

Ρώσοι είναι οι εργάτες του Ντονιέτσκ, που με την ένοπλη εξέγερσή τους διακήρυξαν την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας τους στα Νοτιοανατολικά της Ουκρανίας και μάχονται ηρωικά κατά του Ευρωατλαντικού εισβολέα και των τοπικών του οργάνων, κατά της φασιστικής χούντας του Κιέβου. Ακόμα και αν δεν έχουν αντίστοιχο επαναστατικό πολιτικό υποκείμενο (και ποιος έχει σήμερα, ώστε να τους διδάσκει αφ’ υψηλού;). Ακόμα κι αν δεν έχουν σαφείς προγραμματικούς στόχους, ακόμα και αν δίπλα στα κόκκινα λάβαρα με το σφυροδρέπανο, στο ίδιο οδόφραγμα υψώνεται η “τρικολόρε” σημαία της σημερινής Ρωσίας (κληροδότημα της τσαρικής), ενώ στην τσέπη υπάρχει εικόνισμα αγίου (όπως στο πτώμα του αντιφασίστα διαδηλωτή που κάηκε ζωντανός στην Οδησσό).

Ρώσοι είναι και οι εκπρόσωποι της χρηματιστικής ολιγαρχίας, που πλούτισαν στη βάση της ληστρικής συσσώρευσης-εκποίησης του πλούτου που έχει παραχθεί απ’ τον ηρωικό αγώνα, τον ιδρώτα και το αίμα του σοβιετικού λαού, αλλά εδράζονται σε διαφορετικού τύπου επιχειρηματικές δραστηριότητες (εξαγωγή πρώτων υλών και ενέργειας, χρηματοπιστωτικό τομέα, βιομηχανία, στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα κ.ο.κ.), με διαφορετικούς βαθμούς δραστηριοποίησης στο παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα).

Ρώσοι είναι και οι “αδελφοί” του Δεξιού τομέα, οι νοσταλγοί του συνεργάτη των ναζί στρατηγού Βλάσοφ, οι μοναρχικοί επίδοξοι αποικιοκράτες ρατσιστές που επιδιώκουν εθνοκαθάρσεις στην πλέον πολυεθνική ομοσπονδία του κόσμου (πάνω από 130 λαοί και εθνότητες βρίσκονται στη σύνθεση της Ρωσικής Ομοσπονδίας), με τα σατανιστικά, παγανιστικά ή “ορθόδοξα” παρακλάδια τους.

Συνεπώς, δεν είναι όλοι οι Ρώσοι “αδέλφια μας” άνευ όρων. Όπως δεν είναι και όλοι οι Έλληνες. Ούτε είναι δεδομένη η περαιτέρω στάση της ρωσικής κοινωνίας και των λοιπών BRICS. Όλα είναι υπό διακύβευση στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Η χούντα και η ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Ουκρανία, παρουσιάζει -τηρουμένων των αναλογιών- εκπληκτικές ομοιότητες με το Δεκέμβρη του 1944 στην Ελλάδα. Εδώ, το επαναστατικό κίνημα οφείλει να αποκαλύψει τη γύμνια και την υποκριτική-δημαγωγική αθλιότητα του χρυσαύγουλου φασισμού, που επιχειρεί ανενδοίαστα να καπηλευθεί μονοπωλιακά τα αισθήματα αλληλεγγύης προς το ρωσικό λαό.

Ο φασισμός είναι εξ ορισμού ο πλέον συνεπής ακραίος αντικομμουνισμός, η πλέον απροκάλυπτη πολεμική μορφή της αντεπανάστασης.

Μπορούν αυτά τα μορφώματα να είναι αλληλέγγυα με τους εξεγερμένους της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονμπάς; Αυτοί που υπερηφανεύονται ότι είναι οι “νικητές στο Γράμμο και στο Βίτσι”, οι θαυμαστές του Χίτλερ και του ναζισμού, οι συνεχιστές του έργου των γερμανοτσολιάδων και των ταγμάτων ασφαλείας, αυτών που έσφαζαν χιλιάδες, αποκαλώντας τους αντιφασίστες “ανθέλληνες”, “Ρώσους” και “όργανα της Μόσχας”, οι θαυμαστές της Αμερικανοκίνητης χούντας της επταετίας (η βάρβαρη ασφάλεια της οποίας συνελάμβανε ανθρώπους στη βιβλιοθήκη των οποίων έβρισκε έργα του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι!), μας προέκυψαν εσχάτως και “ρωσόφιλοι” αλληλέγγυοι;!

Τολμούν αυτοί να δηλώνουν δήθεν αλληλέγγυοι προς το λαό που συνέτριψε με τον ηρωισμό του το  75% των δυνάμεων του τότε φασιστικού άξονα, με εκατόμβες νεκρών στον αντιφασιστικό αγώνα; Νομίζουν ότι ο ελληνικός λαός και η διεθνής κοινότητα έχουν μνήμη χρυσόψαρου; Αιδώς Αργείοι!

Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν σημαντικές δυνάμεις της χρεοκοπημένης αριστεράς, που ευνοούν με την αμηχανία και την αφωνία τους αυτή τη μαζική προπαγανδιστική απάτη του καθ’ ημάς φασισμού.

Όπως έχει αποδείξει η ιστορική εμπειρία στην Ελλάδα και Διεθνώς, όπως αποδεικνύει και το παράδειγμα της σημερινής Ουκρανίας, ο φασισμός δεν είναι “αταξικό” φαινόμενο, υπεράνω δεξιών και αριστερών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Ο φασισμός (παρ’ όλες τις επιμέρους ιστορικές ιδιαιτερότητές του) ήταν, είναι και θα είναι ακροδεξιός, η πιο βάρβαρη και αδίστακτη δύναμη κρούσης των πλέον επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου. Αυτό οφείλουμε να το λαμβάνουμε υπ’ όψιν ιδιαίτερα σήμερα, όπου, λόγω του διεθνοποιημένου εν πολλοίς χαρακτήρα των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής, είναι ανέφικτη η αναβίωση σε καθαρή μορφή φασιστικού μοντέλου κρατικομονοπωλιακής ρύθμισης του 20ου αι., με στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας σε εθνική βάση, ιδιαίτερα σε χώρες με μέσο επίπεδο ανάπτυξης, όπως η Ελλάδα.

Ο σημερινός φασισμός, όπως δείχνει και ο Ευρωατλαντικός άξονας, έχει νομοτελώς χαρακτηριστικά βίαιης διακρατικομονοπωλιακής επιβολής με παγκόσμιες αξιώσεις.      

Σε συνθήκες ανισομέρειας και ιμπεριαλιστικού πολέμου αποκτά ιδιαίτερη σημασία η κλιμάκωση του πατριωτικού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, της διεκδίκησης λαϊκής κυριαρχίας σε διεθνιστική και επαναστατική κατεύθυνση. Μόνο συνδεδεμένος οργανικά με την πάλη για λαϊκή κυριαρχία στον «ασθενή κρίκο» μπορεί να έχει προοπτική ο ταξικός διεθνιστικός αγώνας. Ο αγώνας αυτός, οργανωμένος σε μετωπική προγραμματική βάση, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο καλείται να αντιπαλέψει “εκδοχές τερατωδών μορφών επιθετικού κοσμοπολιτισμού και σοβινισμού, τύπου «ευρωπαϊκού (Ε.Ε.) φασισμού» ή/και φασισμού του πυρήνα της Ευρωζώνης ή/και της Ε.Ε. έναντι της περιφέρειας είτε/και άλλων ολοκληρώσεων και πόλων-συνασπισμών.

Εδώ γίνεται καταφανής η εγκληματική ευθύνη ορισμένου τύπου εκφυλιστικής αριστεράς, που συνέβαλλε μακροχρόνια στην υποκατάσταση του επαναστατικού προλεταριακού διεθνισμού με τον ευρωκεντρικό κοσμοπολιτισμό, δηλαδή, με την ιδεολογία του πλέον επιθετικού κεφαλαίου της Ε.Ε. Εξ’ ίσου εγκληματική και συμπληρωματική προς την ευρωλάγνο κοσμοπολίτικη διολίσθηση, είναι και εκείνη η «υπεραριστερή» δήθεν διεθνιστική εκδοχή ιδεολογημάτων και νοοτροπιών, που σπεύδει ανιστορικά, αντιδιαλεκτικά και αντιεπιστημονικά να ταυτίζει κάθε αναφορά στο εθνικό ζήτημα και στην πατρίδα με τον αστικό εθνικισμό και με το φασισμό, παρέχοντας πολύτιμη υπηρεσία στον τελευταίο” (βλ. Τι είναι και τι επιδιώκει η Συλλογικότητα αγώνα για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ http://epanastatikienopoiisi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_9.html ).

Αυτός ο ιδιότυπος Ευρωατλαντικός φασισμός των ημερών μας, δεν είναι η εξαίρεση της εποχής[2], αλλά ο κανόνας που θα συναντούμε στο εξής. Επιπλέον, “η εναλλακτική προοπτική σωτηρίας του λαού δεν συνιστά στροφή σε έναν πρωτόγονο εθνικό απομονωτισμό, αλλά τουναντίον ανάπτυξη διεθνούς συντονισμού του αγώνα και διεθνούς οικονομικής συνεργασίας σε ισότιμη βάση, -ιδιαίτερα με χώρες που βρίσκονται σε αντίστοιχο επίπεδο- και με την αξιοποίηση των παγκόσμιων αντιθέσεων.

Με το νικηφόρο διεθνιστικό αγώνα του, ο λαός θα ανοίγει το δρόμο για έναν άλλο τρόπο και τύπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης υπέρ των εργαζομένων του χεριού και του πνεύματος, με προοπτική το σοσιαλισμό και την κομμουνιστική ενοποίηση της ανθρωπότητας” (Ιδρυτική Διακήρυξη ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ http://epanastatikienopoiisi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_7734.html ).

Είναι διεθνιστικό καθήκον η υπεράσπιση του ηρωικού αγώνα και της ένοπλης εξέγερσης του λαού της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Οφείλουμε να στηρίξουμε με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις τον αγώνα του. Ακόμα και αν ηττηθούν και σφαγιασθούν, έχουν ήδη γράψει λαμπρές σελίδες στην ιστορία του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, παρακαταθήκες των νικηφόρων αγώνων που έρχονται.

Όποιοι δεν προετοιμάζουν το λαό για αυτά που γίνονται και έρχονται, υπονομεύοντας ή/και  ακυρώνοντας τη συγκρότηση μάχιμου (αντιφασιστικού και αντιιμπεριαλιστικού) κοινωνικοπολιτικού μετώπου, με τις πράξεις ή/και τις παραλείψεις τους, γίνονται εκ των πραγμάτων συνένοχοι στο φασιστικό έγκλημα των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου.

Κερατσίνι 4.5.2014

[1]              Παντελώς άθλια θεραπαινίδα του Ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού είναι εκείνη η αριστερά, που στη φωτιά αυτής της σύγκρουσης, το μόνο που βρήκε να προτάξει είναι  το σύνθημα “έξω η χιτλερική Ρωσία από την Ουκρανία”…

[2]              Βάσει ορισμένης προσέγγισης, ο φασισμός στην Ουκρανία, δήθεν δεν είναι παρά μια εξαίρεση, ενώ εν γένει τα δίπολα «αριστερά—δεξιά» και «σοσιαλισμός/σοσιαλδημοκρατία―εθνικοσοσιαλισμός/φασισμός» είναι δήθεν ξεπερασμένα… Βάσει παρόμοιων προσεγγίσεων, τα περί της ανόδου του «φασισμού» στην Ευρώπη είναι “μύθος”… Στην πραγματικότητα, η άνοδος αυτή είναι “αδύνατη σε οποιαδήποτε χώρα πλήρως ενσωματωμένη στην ΝΔΤ. Στην πραγματικότητα, τα δήθεν «φασιστικά» κόμματα είναι συνήθως νέο-εθνικιστικά κόμματα που έχουν στόχο την εθνική κυριαρχία, η οποία καταρρέει στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που διαχειρίζεται η Υ/Ε και η ΕΕ. Το μόνο ίσως πραγματικά νεοναζιστικό κίνημα σήμερα είναι το Ουκρανικό, στο οποίο στηρίχθηκε το «πραξικόπημα από τα κάτω» που οργάνωσε η Υ/Ε για την ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ!”. Έτσι, τα καθ’ ημάς και τα ανά την υφήλιο φασιστικά μορφώματα, δεν είναι παρά …αγγελικοί διεκδικητές “οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) ” (βλ. Φωτόπουλος Δ. Η άνοδος του φασισμού και άλλα παραμύθια. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (19-20 Απριλίου 2014) ). Παρόμοιες απόψεις, εκτός από ανεδαφικές, είναι και επικίνδυνες για την νομιμοποίηση του φασισμού στις συνειδήσεις ανθρώπων που αναζητούν εναγωνίως έρεισμα στην αγωνία και τον αγώνα τους.




28.1.1932 η μιλιταριστική Ιαπωνία επιτίθενται κατά της Σαγκάης. Ο κινεζικός λαός με επικεφαλής το Κ.Κ.Κ. αγωνίζεται κατά των εισβολέων και των αστών.

Πρόκειται για μια από τις πρώτες πρώιμες πράξεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μια μαρξιστική ιστοριογραφική προσέγγιση:

Ο αγώνας του κινεζικού λαού εναντίον του καθεστώτος του Κουομιντάγκ και της και της ιαπωνικής εισβολής (1930-1935).

 

Αναδημοσίευση από την ψηφιοποιημένη

Παγκόσμια Ιστορία της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ

Τόμος 16(Θ1-2) ή 16(Θ1-2), σελ. 351- 359.

Σε περίπτωση που οι παρακάτω σελίδες λόγω μεγέθους δεν είναι ευανάγνωστες, μπορείτε:

1. να μεταφέρετε ανά μία τις εικόνες σε κάποιο πρόγραμμα αναπαραγωγής εικόνων και να τις δείτε σε μεγέθυνση ή

2. να κατεβάσετε τον παραπάνω τόμο συνολικά σε ψηφιακή μορφή.

pagosmia_istoria_16_p351-359

 

Ήταν απίστευτη η θηριωδία του ιαπωνικού μιλιταρισμού.

 




Σταμάτησε άραγε το καθεστώς να υπονομεύει το επαναστατικό υποκείμενο; Του Δ. Πατέλη

   Σταμάτησε άραγε το καθεστώς να υπονομεύει την συγκρότηση και δράση του επαναστατικού υποκειμένου;

   Ήταν άραγε η ασφαλίτικη «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ» επί Μεταξά η τελευταία υπονομευτική ενέργεια εισοδισμού του καθεστώτος;  

   Σαν σήμερα, το 1940 Συγκροτείται η «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ», που καθοδηγούταν από την Ασφάλεια του καθεστώτος της δικτατορίας Μεταξά.

   Μήπως έληξαν τότε τέτοιου είδους υπονομευτικά εγχειρήματα;

   Κάποιοι θεωρούν ότι δήθεν παρόμοια χειραγώγηση αποτελούσε μεμονωμένο περιστατικό, συνδεδεμένο με την τότε ιστορική συγκυρία, με την ιδιοτυπία του καθεστώτος, με την βαθιά παρανομία κ.λπ.

   Έτσι, προβάλλονται και εκλαμβάνονται όλα αυτά ως μια «ιστορικά παρωχημένη πρακτική», η οποία -για κάποιους μυστηριώδεις λόγους- δήθεν δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί σήμερα!… Οποία αφέλεια!;

  Πράκτορες και γενίτσαροι…

   Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω ενδεικτικά -πέραν των κρυφών και ανεξιχνίαστων- πληθώρα αποκεκαλυμμένων πρακτόρων του καθεστώτος, που ενώ διετέλεσαν επί μακρόν ανώτερα και ανώτατα ηγετικά/καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ και άλλων οργανώσεων της αριστεράς σε υπεύθυνες θέσης επιρροής, άλλαξαν εύκολα στρατόπεδο, με ή χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς, μεταπήδησαν στην παράταξη του ταξικού εχθρού, υπηρέτησαν και υπηρετούν σε ύπατα αξιώματα του καθεστώτος του κεφαλαίου, σε ιδεολογικούς μηχανισμούς, σε ΜΜΕ κ.λπ. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί μόνο την ορατή πλευρά του παγόβουνου…

   Κάποιοι μάλιστα ανέλαβαν θέσεις ακόμα και σε κομβικά υπουργεία (εξωτερικών, άμυνας, δημόσιας τάξης), η στελέχωση των οποίων στην Ελλάδα (ιδιαίτερα μετά το καθεστώς που εγκαθίδρυσε η επέμβαση-εισβολή των Αγγλο-Αμερικανών σε συνεργασία με τις πλειοψηφικά δωσιλογικές ντόπιες δυνάμεις της αστικής τάξης μετά την ήττα του ΔΣΕ στον ταξικό-πολιτικό «εμφύλιο» πόλεμο) κατά τεκμήριο δεν πραγματώνεται χωρίς την πέραν του Ατλαντικού έγκριση/εισήγηση ως εκ των ων ουκ άνευ όρο…

   Το εάν και κατά πόσο παρόμοια στελέχη επιτελούσαν ή/και επιτελούν τέτοιους ρόλους εξ υπαρχής, ακούσια – ασυνείδητα, από αφέλεια, εθελοντικά ή απ’ ευθείας σε εντεταλμένη υπηρεσία, καθώς και η διακρίβωση της εκάστοτε ιστορικής στιγμής μετάβασης από την φάση της «εθελοντικής» εκ των πραγμάτων εξυπηρέτησης στην φάση της συνειδητής και σκόπιμης «επαγγελματική – υπηρεσιακή» διεκπεραίωση τέτοιου έργου, είναι ζήτημα τεχνικό, δευτερεύον και επουσιώδες…

Ούτε ένας χαφιές δουλειά να μη βρίσκει'... - Verianet

   Φανταστείτε τι γίνεται σε κατώτερα κλιμάκια, ιδιαίτερα σε συνθήκες μακροχρόνιας ειρηνικής περιόδου του κινήματος, με την συνακόλουθη ενσωμάτωση-ενθυλάκωση στο σύστημα, με την καλλιέργεια αντίστοιχων κομφορμιστικών νοοτροπιών, στάσεων ζωής και συμπεριφορών… Τα φαινόμενα νομοτελούς εκφυλισμού του κινήματος που ανέδειξε αναφορικά με την Β’ Διεθνή ο Λένιν φαντάζουν αθώα και παιδαριώδη πταίσματα μπροστά στον σημερινό εκφυλισμό.

   Επαναστατικά λόγια και αντεπαναστατικά έργα…

   Όπως έδειξε και η ασφαλίτικη «προσωρινή διοίκηση» του 1940, οι πομπώδεις διακηρύξεις «επαναστατικότητας» και η επίκληση αντίστοιχων συνθημάτων/ρητορικής ή/και αργκό, λειτουργούν κάλλιστα ως προπέτασμα καπνού για αντίστοιχες πρακτικές.

   Μάλιστα, η αποτελεσματικότητα της χειραγώγησης δεν κρίνεται κυρίως ορθολογικά από το επιστημονικό μαρξιστικό περιεχόμενο των θέσεών της, αλλά από την μαζική συστηματική χειραγωγική/προπαγανδιστική υποβολή και επιβολή της δια της επανάληψης, από την «επισημότητα» της έγκρισής της σε ηγετικά κλιμάκια μηχανισμών, από την οπαδική/αγελαία εδραίωσή της σε επίπεδο στερεοτύπων και εξαρτημένων αντανακλαστικών ομάδων αναφοράς…

   Εδώ ο κοινωνικοψυχολογικός και ψυχολογικός μηχανισμός εγχάραξης/ενστάλαξης στοχεύει κατ’ εξοχήν σε πτυχές του ασυνείδητου ψυχισμού, συνδεδεμένες κυρίως με το βίωμα του «ανήκειν», με την εύκαιρη και λειτουργική διάκριση «των δικών μας» έναντι των «άλλων» κ.λπ…

   Η αποτελεσματικότητα αυτού του μηχανισμού συναρτάται με την χαρακτηριστική για τον φορέα χειραγωγικών ιδεολογημάτων ψευδαίσθηση της «κατοχής της αλήθειας», της «εσαεί σωστής γραμμής» κ.λπ., όχι ως αποτέλεσμα εσωτερίκευσης χειραγωγικών πρακτικών, αλλά σαν να είναι «δική του συνειδητή και σκόπιμη επιλογή»…

  Από τον εμπειροτεχνικό ερασιτεχνισμό στην επιστημονική τεχνογνωσία της χειραγώγησης.

   Έκτοτε, ουδέποτε οι μηχανισμοί του βαθέως κράτους/παρακράτους του καθεστώτος του κεφαλαίου παραιτήθηκαν από τις συστηματικές προσπάθειές τους για διείσδυση στις οργανώσεις των κομμουνιστών και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος, με στόχο την χειραγώγηση και την διάλυσή τους, δηλ. την υπονόμευση/ακύρωση συγκρότησης και ανάπτυξης νικηφόρου επαναστατικού θεωρητικού και κοινωνικοπολιτικού επαναστατικού υποκειμένου.

   Τουναντίον: έχουν αναπτύξει αυτές τις πρακτικές και με όρους διακρατικής επιβολής, σε επίπεδο συστηματικής διεπιστημονικά τεκμηριωμένης τεχνογνωσίας!

   Σήμερα, εκ των πραγμάτων και κατά τεκμήριο (όπως δείχνουν οι κατά καιρούς αποκαλύψεις μυστικών εγγράφων κ.ο.κ.), το καθεστώς διαθέτει ποικίλες ασύγκριτα περισσότερες, μεγαλύτερες, αποτελεσματικότερες, συστηματικότερες και εξαιρετικά αποτελεσματικότερες, τεχνολογικά προηγμένες, συγκεκαλυμμένες και απροκάλυπτες μεθόδους, μέσα και τρόπους τέτοιας υποβολής και επιβολής διαλυτικής δράσης, «εισοδισμού»[1] πρακτόρων κ.λπ. που έχουν ιδιαίτερα διακρατικό χαρακτήρα ως προς την οργάνωση και εκπαίδευση στελεχών, τις υποδομές και τον συντονισμό τους.

   Πίσω από τις πλέον αλλόκοτες, παρδαλές, αποπροσανατολιστικές, εκτός τόπου και χρόνου διαλυτικές «θεωρίες», «θέσεις», «τοποθετήσεις», δογματικά ιδεολογήματα (καταφανώς άσχετα με την επαναστατική θεωρία και μεθοδολογία αλλά και με τον στοιχειώδη ορθολογισμό) που κατά καιρούς λανσάρονται κατ’ αρχάς ως παράξενες, ως «περιθωριακές», ως «γραφικές» κ.λπ., ενώ στη συνέχεια προβάλλονται -και εν πολλοίς επιβάλλονται- κλιμακωτά και εδραιώνονται σε κύκλους της αριστεράς, καλό είναι να λαμβάνεται υπ’ όψιν και αυτός ο κάθε άλλο παρά αποκλειστικά «συνομωσιολογικού» χαρακτήρα ιστορικά δοκιμασμένος παράγων…

   Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση π.χ. των μεταμοντέρνων νεοφιλελεύθερων αστικών ιδεολογημάτων-δογμάτων περί «ταυτοτήτων φύλου» κ.λπ. αναγόμενων συλλήβδην σε «κοινωνική ή/και συμβολική κατασκευή». Αρχικά όλα αυτά αντιμετωπίσθηκαν από την αριστερά με θυμηδία. Σήμερα πλέον έχει καταντήσει να εκλαμβάνονται σε κάποιους κύκλους μαζικά ως «αυταπόδεικτη επιστημονική αλήθεια» και ως «κριτήριο σύγχρονης επαναστατικότητας»!… (βλ. π.χ. Πατέλης Δ. Επιτακτική η ανάγκη συντριβής των ιδεολογημάτων και πρακτικών του αστικού δικαιωματισμού. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 2021. 5. 20).

Είναι άραγε η κάθε παρελκυστική μονομέρεια, η κάθε αντιμαρξιστική, ανορθολογική και αντιδιαλεκτική αρλούμπα κατασκεύασμα εντεταλμένων πρακτόρων;

Σε καμία περίπτωση. Ακόμα και το πιο αυθαίρετο μεταφυσικό ιδεολόγημα/δόγμα αποκτά απήχηση, στο βαθμό που βρίσκει ευήκοον ους, στο βαθμό που υπάρχουν για αυτό προσλαμβάνουσες παραστάσεις, στο βαθμό που έστω εν μέρει ανταποκρίνεται σε αλλοτριωμένες ανάγκες και βιώματα της καθημερινότητας, στο βαθμό που συνάδει με το πλέγμα πρακτικών αυταπατών που γεννά καθημερινά η ασυνείδητη, άκριτη και επιστημονικά ανεπεξέργαστη εμπλοκή, ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στο πλέγμα των κυρίαρχων κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής και των αντεστραμμένων μορφών πρόσληψης που αυτές παράγουν και αναπαράγουν καθημερινά.

Άλλωστε, σε αυτό το στοιχείο των αντικειμενικά και αυθόρμητα ανακυπτουσών πρακτικών αυταπατών της αλλοτριωμένης συνείδησης διαφόρων ειδών και επιπέδων κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας κάθε ιδεολογικής χειραγώγησης.

   Η ιδεολογική και κοσμοθεωρητική αφύπνιση, η άρση του ανθρώπου στο επίπεδο της επιστημονικά τεκμηριωμένης ταξικής επαναστατικής κοσμοθεώρησης, στο επίπεδο της συνειδητής κομματικότητας (όχι ως αγελαίας ένταξης, αλλά ως ανώτερης βαθμίδας επιστημονικής ταξικής συνείδησης και στράτευσης), δεν πραγματοποιείται ποτέ αυθόρμητα, γραμμικά και ακαριαία.

   Απαιτεί επίπονες, στοχευμένες, συστηματικές και οργανωμένες προσπάθειες, συλλογικές και ατομικές. Περνά από την βασανιστική άρση/διαλεκτική υπέρβαση επιμέρους αληθειών, αυταπατών, αμάθειας, ημιμάθειας και «κολλημάτων» αίροντας τα όποια στοιχεία λίγο-πολύ ασυνείδητης πίστης σε επίπεδο συνειδητής επιστημονικής κοσμοθεώρησης/πεποίθησης. Κάθε εμπλοκή/βραχυκύκλωμα της συνείδησης σε κάποιο ενδιάμεσο στάδιο αυτής της αντιφατικής πορείας εγκυμονεί κινδύνους δογματικών σχηματοποιήσεων κ.λπ.

   Παντού συνωμότες και πράκτορες λοιπόν;

   Σημαίνουν άραγε τα παραπάνω ότι οφείλουμε να επιδοθούμε σε μιαν άκρατη συνωμοσιολογία και πρακτορολογία, σε μια γενικευμένη καχυποψία, στο πλαίσιο της οποίας κάθε παρέκκλιση απ’ την «ορθοδοξία» ενός εκάστου θα εκλαμβάνεται ως έναυσμα για κανιβαλικό πόλεμο όλων εναντίον όλων στην αριστερά;

   Όχι βέβαια. Επ’ ουδενί λόγω. Κάτι τέτοιο θα ήταν η καλύτερη ανταπόκριση στις πάμπολλες χειραγωγικές/διαλυτικές προσπάθειες, στο «διαίρει και βασίλευε» του καθεστώτος.

   Κομβικός και καταλυτικός ο ρόλος του διαλόγου για την κατάκτηση, εφαρμογή και ανάπτυξη της Επαναστατικής Θεωρίας!

   Εκείνο που αποκτά ζωτική σημασία στις μέρες μας είναι η αυθεντική έρευνα και θεμελίωση της στάσης και της πράξης μας στη βάση της αυθεντικά επιστημονικής Επαναστατικής Θεωρίας και Μεθοδολογίας της εποχής.

   Ο θεωρητικός αγώνας αποκτά εξαιρετική σημασία ως ουσιώδης πτυχή της νομοτέλειας της ιστορικής αναβάθμισης της θέσης και του ρόλου του υποκειμένου στην σύγχρονη εποχή και συγκυρία. Αυτή η νομοτέλεια συναρτάται και με την συνειδητή προσπάθεια εμπέδωσης ενός κλίματος αυθεντικά συντροφικού διαλόγου σε επιστημονική βάση, πέρα από διοικητικά επιβεβλημένα ταμπού, «κλειστά θέματα», δογματικά στερεότυπα και αγοραίες, αγελαίες/οπαδικές ιδεοληψίες του συρμού. Βλ. και Πατέλης Δ. Μόνο επιστημονικά κάνουμε ελκτική δύναμη τον κομμουνισμό. ΚΟΜΕΠ Νο 2 Μάρτιος – Απρίλιος 2021, σ. 159 – 161.

   Η συντροφική διαλογικότητα για την από κοινού έρευνα και τεκμηρίωση της στρατηγικής προοπτικής και της αντίστοιχης τακτικής των κομμουνιστών, δεν αναιρεί την αναγκαιότητα επαναστατικής εγρήγορσης έναντι κάθε υπονομευτικής αναθεώρησης και δράσης. Τουναντίον, θέτει αυτή την εγρήγορση στη βάση της οργανικής διαλεκτικής ενότητας επαναστατικής θεωρίας και πράξης: όχι μόνο με ιεραρχικά εκτελεστικούς όρους, αλλά και στη λελογισμένη βάση του εσωκομματικού και δημόσιου επιστημονικού διαλόγου επί των κομβικών ζητημάτων της κοινωνίας και της επαναστατικής στρατηγικής & τακτικής. 

   Για τους επαναστάτες η θεωρητική συγκρότηση, η μεθοδολογία, δεν είναι κενή ρητορική, αλλά διέπει την ζωή τους σε όλες τις εκφάνσεις της.

   Με αυτή την έννοια αποκτούν εξαιρετική επικαιρότητα τα λόγια του Λένιν (από το μυθιστόρημα του Καζακίεβιτς «Το γαλάζιο τετράδιο»):

   «Η τακτική μας λοιπόν, είναι να λέμε την αλήθεια. Να λέμε την αλήθεια κι όταν ακόμη δεν μας συμφέρει, γιατί μόνο έτσι θα κάνουμε τον κόσμο να μας πιστέψει. Μόνο τότε δεν θα μπορέσει κανείς να μας βάλει κάτω, όταν λέμε την αλήθεια παντού και πάντα, σε όλες τις καμπές της, κι όταν μάθουμε να μην αποσιωπούμε τα πράγματα τάχα για “λόγους σκοπιμότητας”, αλλά να τα βροντάμε κάτω μ’ όλη τους τη γύμνια, έτσι όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως θα τα ‘θελε η αφεντιά μας…».

 

  Βλ. και Πατέλη Δ. (2015). Νέο στάδιο, αλλαγές στη σύνθεση της εργατικής τάξης και “κρίση πολιτικής εκπροσώπησης”. 

   Παράρτημα.

Για την ιστορία παραθέτω από https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9A%CE%9A%CE%95 :  «Τον Μάιο του 1939 ο αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, έγκλειστος στις φυλακές της Κέρκυρας στην Αχτίνα Θ’, έπειτα από πληροφορίες νεοσυλληφθέντων που ανέφεραν πως ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν κι εκείνος πράκτορας των αρχών ασφαλείας, δίνει εντολή με τη συγκατάθεση των Νεφελούδη-Παρτσαλίδη στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάννη Μιχαηλίδη να υπογράψει δήλωση ούτως ώστε να ελευθερωθεί, να ξανασυνδεθεί με τα παράνομα μέλη του κόμματος και να ξεκαθαρίσει το κόμμα από τους πράκτορες που δρούσαν στους κόλπους του. Ωστόσο, στη προσπάθεια σύνδεσης του με τον παράνομο μηχανισμό ο Μιχαηλίδης μπλέκεται στα δίχτυα της Ασφάλειας. Τότε, Μανιαδάκης και Τυρίμος αποφασίζουν τη ίδρυση του χαφιέδικου μηχανισμού και ο Μιχαηλίδης αναγκάζεται να συμμετάσχει[4].

   Στην ίδρυση της ΠΔ κομβικό ρόλο παίζει και ο Δημήτρης Κουτσογιάννης (ψευδώνυμα Δημητριάδης, Ψαράς), καθοδηγητικό στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ, υπεύθυνος του παράνομου τυπογραφείου του Ριζοσπάστη, ο οποίος ήταν πράκτορας των αρχών ασφαλείας από το 1927.[5][6] Ο Κουτσογιάννης κρατούσε μια “γιάφκα” του ΚΚΕ στην οδό Σύρου 27 στην Κυψέλη με την οποία είχαν συνδεθεί οκτώ μέλη του ΚΚΕ (Μπακόλα, Τιμογιαννάκης, Χρονόπουλος, Καραφύλλας, Γιώσης, Κατσίδου, Μπουκίδης και Τζωρτζάτος) που τον Οκτώβριο του 1939 είχαν έρθει παράνομα από τη Μόσχα, μέσω Παρισιού, με εντολή της Κομιντέρν να συγκροτήσουν νέα καθοδήγηση γιατί η υπάρχουσα είχε διαβρωθεί από την Ασφάλεια.[7] Η ΠΔ συγκροτείται τον Δεκέμβριο του 1939 και κάνει την επίσημη εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1940. Μάλιστα, αποφάσισε να εκδώσει και δικό της Ριζοσπάστη προκειμένου να προκαλέσει σύγχυση στους κόλπους των Κομμουνιστών.

Στην αρχική της συγκρότηση συµµετείχαν οι Δ. Κουτσογιάννης, ∆. Μαύρος, ∆. Μαλτσινιώτης, Μ. Τιµογιαννάκης, Ο. Μπακόλα και Στρ. Καραφύλλας. Αυτά τα άτομα (πλην Κουτσογιάννη και Μαύρου) αποτελούσαν τη βιτρίνα της ΠΔ και αγνοούσαν ότι είναι πιόνια της Ασφάλειας. Στην πορεία αποµακρύνθηκαν οι Μαλτσινιώτης και Μαύρος, ενώ στην ηγετική οµάδα πέρασαν ο Γ. Μιχαηλίδης και ο Τ. Μύτλας. Πίσω βέβαια στα παρασκήνια τα ηνία κρατούσαν ο Μανιαδάκης, ο Παξινός, ο Τυρίµος και αργότερα ίσως και ο Μανωλέας.[8]

Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ’ αυτού υποψιαζόταν την -καθαρή- Παλιά Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ), τον άλλο παράνομο καθοδηγητικό μηχανισμό του ΚΚΕ επί μεταξικής δικτατορίας. Επίσης και η ηγεσία των φυλακισμένων στην Ακροναυπλία (Ιωαννίδης – Θέος κ.α) υποστήριξαν ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ είναι η ΠΔ. Εντούτοις, υπήρχαν στελέχη του ΚΚΕ τα οποία κατήγγειλαν την ΠΔ, όπως ο Σπύρος Καλοδίκης,[9] ο Θανάσης Κλάρας ο οποίος πέρασε ένα διάστημα από τους κόλπους της[10] και ο Πέτρος Ρούσος[11].

Η ΠΔ βρέθηκε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ την καθοδήγηση της οποίας είχε ο Νίκος Πλουμπίδης από το Σανατόριο Σωτηρία που εκρατείτο, ενώ συνεχώς αντάλλασσαν κατηγορίες για χαφιεδισμό. Η ΠΚΕ αποκαλούσε την ΠΔ “η χαφιέδικη καθοδήγηση των Μ-Μ-Μ” (εννοώντας τους Μανιαδάκη-Μιχαηλίδη-Μιχελίδη). Ο ρόλος της ΠΔ άρχισε να αποκαλύπτεται στα τέλη του 1940, όταν ο πλαστός Ριζοσπάστης άρχισε να υμνεί τον Μεταξά και να αποκτά έντονο εθνικιστικό και φιλοκαθεστωτικό λόγο.[12]

Τελικά η δράση της ΠΔ έληξε λίγο μετά την έναρξη της γερμανικής Κατοχής το 1941. Το τελευταίο φύλλο του Ριζοσπάστη που εξέδωσε η ΠΔ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1941.[13] Συνολικά η ΠΔ εξέδωσε 16 φύλλα του Ριζοσπάστη.[14] Καθοδηγητής της από το 1939 μέχρι το 1941 ήταν ο Μιχάλης Τυρίμος[15]. Τον Μάιο του 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή, από στελέχη του κόμματος που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους, που ξεκαθάρισε το τοπίο και έγινε η μόνη και αδιαμφισβήτητη καθοδήγηση του ΚΚΕ»…

[1] Εισοδισμός αποκαλείται η μέθοδος/πρακτική με την οποία κάποιοι, διεισδύουν με προσχηματικό τρόπο σε μια αντίπαλη παράταξη (οργάνωση, κόμμα, συλλογικότητα) ώστε να αντλούν εσωτερική πληροφορία, να χειραγωγούν, να αλλοιώνουν, ή/και να ανατρέπουν, να υπονομεύουν εκ των έσω την όλη συγκρότηση και δράση της.




Βίκτορ Βαζιούλιν: ο εμπνευσμένος μεγαλοφυής σοβιετικός επαναστάτης ερευνητής και παιδαγωγός.

 

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Ο μεγαλοφυής σοβιετικός φιλόσοφος Βίκτωρ Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν (30.08.1932 – 08.01.2012), προώθησε με το έργο του την ανάπτυξη της μαρξιστικής επιστήμης σε ένα νέο επίπεδο. Μέσα από τη θεωρητική διερεύνηση των διαδικασιών ανάπτυξης της σοβιετικής κοινωνίας και της ανθρωπότητας, παράλληλα με την κριτική επανεξέταση του μαρξισμού και της κλασσικής σοβιετικής φιλοσοφίας και επιστήμης των δεκαετιών 1950-1960, ο Βαζιούλιν δημιούργησε μια πρωτότυπη κατεύθυνση στην Επαναστατική Θεωρία, τη Διαλεκτική Λογική και την Μεθοδολογία της επιστήμης.

Οι βασικές επιστημονικές ανακαλύψεις του Β.Α. Βαζιούλιν είναι εξής:

1. Η αποκάλυψη/ανάδειξη της λογικής του θεωρητικού μέρους του «Κεφαλαίου» του Κ. Μαρξ μέσω της συστηματικής κατηγοριακής εξέτασης του πολιτικοοικονομικού περιεχομένου, σε παράλληλη συγκριτική αντιπαραβολή/κριτική ανάλυση των ορθολογικών κεκτημένων και των περιορισμών της «Επιστήμης της λογικής» του Χέγκελ. Αυτό του επέτρεψε να εκπονήσει την μεθοδολογία της ανεπτυγμένης επιστημονικής έρευνας, της ανεπτυγμένης επιστήμης ως οργανικού όλου. Στο πλαίσιο αυτής της λογικής και μεθοδολογίας αποκαλύπτεται «σε καθαρή μορφή» η μέθοδος της ανάβασης από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο στην ενότητά της με αυτήν της ανάβασης από το αισθητηριακό συγκεκριμένο στο αφηρημένο, ο λογικός τρόπος προσέγγισης στην ενότητά του με τον ιστορικό, ο λόγος ως βαθμίδα του νοείν στην ενότητά του με την διάνοια.

2. Η συγκεκριμένη-ιστορική προσέγγιση του μαρξισμού, ως επιστημονικού συστήματος, αναπτυσσόμενου μέσω της εμφάνισης και επίλυσης νομοτελών αντιφάσεων. Ενός συστήματος, εσωτερικά ενιαίων στη διαφορά τους, συστατικών στοιχείων, καθένα εκ των οποίων αφορά την έρευνα συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου (της ανάπτυξης της κοινωνίας ως ολότητας, της πολιτικής οικονομίας της κεφαλαιοκρατίας και της μελλοντικής κομμουνιστικής κοινωνίας) βρίσκεται σε ορισμένο επίπεδο του γίγνεσθαι και της ανάπτυξής του. Η λογική και μεθοδολογική εξέταση της ιστορίας του μαρξισμού (από τη σκοπιά της μεθοδολογίας της πολιτικής οικονομίας της κεφαλαιοκρατίας – του πλέον αναπτυγμένου συστατικού στοιχείου) επέτρεψε στον Β.Α. Βαζιούλιν, πρώτον: να ανακαλύψει τις νομοτέλειες και αντιφάσεις (αναγκαίες πλάνες κ.τ.λ.) του γίγνεσθαι της επιστημονικής έρευνας, δηλ. της κίνησης της νόησης από την επιφάνεια προς την ουσία του αντικειμένου, και δεύτερον: να επικεντρώσει τις ερευνητικές του προσπάθειες στο γνωστικό αντικείμενο, η διερεύνηση του οποίου διανοίγει τις βέλτιστες για την εποχή δυνατότητες και προοπτικές ανάπτυξης του μαρξισμού.

Οι προαναφερθείσες ανακαλύψεις είναι εσωτερικά συνδεδεμένες με την προσέγγιση της επιστημονικής νόησης ως φυσικοϊστορικής διαδικασίας η οποία διέπεται από νομοτέλειες.

3. Η δημιουργική ανάπτυξη της μεθόδου επιστημονικής έρευνας του Κ. Μαρξ στην διερεύνηση της ανάπτυξης της κοινωνίας ως ολότητας οδήγησε τον Β.Α. Βαζιούλιν στην ανακάλυψη της Λογικής της Ιστορίας: της εσωτερικής συστηματικής αλληλοσύνδεση των νόμων και των κατηγοριών της κοινωνικής θεωρίας, η οποία συνιστά νοητική ανασύσταση της ανάπτυξης της δομής της (ώριμης) κοινωνίας, και της ιστορίας της (θεωρητική περιοδολόγιση της ιστορίας της ανθρωπότητας, των νομοτελειών της αρχής, της πρωταρχικής εμφάνισης, της διαμόρφωσης και της ωριμότητάς της) υπό το πρίσμα της κλιμάκωσης της αλληλεπίδρασης φυσικών και κοινωνικών παραγόντων.

Οι επιστημονικές ανακαλύψεις του Β.Α. Βαζιούλιν στην Επαναστατική Θεωρία και Μεθοδολογία και ιδιαίτερα αυτή της Λογικής της Ιστορίας, δημιούργησαν την δυνατότητα συγκρότησης πιο θεμελιωμένης, αξιόπιστης γνώσης και πρόβλεψης των νομοτελειών ανάπτυξης της επιστήμης, απ’ ότι στον κλασσικό μαρξισμό. Συγχρόνως άνοιξαν το δρόμο για την επικείμενη δημιουργική ανάπτυξη (όχι αναθεώρηση) του μαρξισμού μέσω της διαλεκτικής «άρσης» του ιστορικού υλισμού και της προσέγγισης της ιστορίας μέσω σταδίων (σχηματισμών).

Η προγνωστική και ευρετική ισχύς της θεωρίας και μεθοδολογίας του Β.Α. Βαζιούλιν έχει επανειλημμένως δοκιμασθεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970.

   Η θεωρητική προσέγγιση της Λογικής της Ιστορίας σε θεμελιώδη ζητήματα της κοινωνικής ανάπτυξης (των «πρώιμων» σοσιαλιστικών επαναστάσεων, της νομοτελούς συσχέτισης εκτατικής και εντατικής ανάπτυξης  παραγωγικών δυνάμεων στον σοσιαλισμό, της τυπικής και πραγματικής κοινωνικοποίησης της παραγωγής, της συσχέτισης μεταξύ σχεδιοτέλειας και επιστημονικής σχεδιοποίησης, μεταξύ μετασχηματιζόμενων/υπηγμένων στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό εμπορευματικών & χρηματικών σχέσεων και σχεδίου  κ.λπ.) δίνει το κλειδί για την κατανόηση των αντικειμενικών αιτιών μιας σειράς κομβικής ιστορικής σημασίας κοινωνικών φαινομένων, διανοίγοντας ένα ολόκληρο φάσμα νέων ερευνητικών κατευθύνσεων.

Αυτό αφορά, π.χ. και το ζήτημα των νομοτελών αιτίων επικράτησης της αστικής αντεπανάστασης και της κεφαλαιοκρατικής παλινόρθωσης στις ευρωπαϊκές χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού (σε αντιδιαστολή με την επικρατούσα αναγωγή αυτών των αιτίων κατ’ εξοχήν ή/και αποκλειστικά σε υποκειμενικούς παράγοντες), το ζήτημα του αναπόφευκτου της Σοσιαλιστικής Επανάστασης και της επίτευξης της Ενοποιημένης Ανθρωπότητας, του Κομμουνισμού, ως μοναδικής επιστημονικά θεμελιωμένης προοπτικής επιβίωσης της ανθρωπότητας & αποσόβησης της αύξουσας πιθανότητας εμπόλεμων και “ειρηνικών” τρόπων σήψης και ολοσχερούς καταστροφής της ανθρωπότητας κ.ά.

Η θεωρία του Β.Α. Βαζιούλιν εμφανίστηκε σε μια ορισμένη ιστορική και γνωστική συγκυρία ως «επιστημονική προσπάθεια επαναστατικοποίησης της επιστήμης» και θεωρητικής εξέτασης των βαθύτερων νομοτελειών, αναγκών και προοπτικών της ανθρωπότητας. Η σύγχρονη εποχή υπαγορεύει την αναγκαιότητα περαιτέρω και κατά τα φαινόμενα θεμελιωδέστερης αποκάλυψης του γνωστικού, μεθοδολογικού, ευρετικού και κοσμοθεωρητικού δυναμικού αυτής της θεωρίας.

Επαναστάτης ερευνητής και παιδαγωγός…

Πρέπει να σημειώσουμε ότι το ερευνητικό και παιδαγωγικό έργο του Β.Α. Βαζιούλιν υπήρξε εσωτερικά συνυφασμένο με την στάση ζωής του. Η δραστηριότητα προς όφελος της κοινωνίας, ο αγώνας για ανάπτυξη της ανθρωπότητας, η προσήλωση σε ένα σκοπό, η εργασία με αυταπάρνηση για τη βέλτιστη πραγματοποίηση των στόχων που απορρέουν από αυτήν την στάση ζωής, η οξεία και βαθιά κατανόηση των προβλημάτων, η διάθεση με οποιονδήποτε τρόπο να βοηθήσει στην αυτοανακάλυψη και ανάπτυξη του δημιουργικού δυναμικού των ανθρώπων, αποτελούν χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του επαναστάτη επιστήμονα και δασκάλου Β.Α. Βαζιούλιν, που εκδηλώθηκαν στην επικοινωνία του με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα στην φιλοσοφική επικοινωνία του με τους μαθητές του.

Είναι δύσκολο να είσαι επαναστάτης στην επιστήμη σε συνθήκες αντεπίθεσης και υπονόμευσής της εκ μέρους διαφορετικών δυνάμεων, ομάδων και μικροαστικών αντιλήψεων. Ακόμα δυσκολότερο υπό αυτές τις συνθήκες είναι να συνειδητοποιήσει κανείς την ζωτική σημασία της ανάπτυξης της κοινωνικής θεωρίας και σε αντίθεση με το ρεύμα σκόπιμα να αφιερώνει τις προσπάθειές του σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Ο Βίκτωρ Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν είναι ο εμπνευστής και ο επιστημονικός καθοδηγητής της διεθνούς σχολής «η Λογική της Ιστορίας».

Το έργο του ενέπνευσε και την ίδρυση και λειτουργία Ομίλων Επαναστατικής Θεωρίας, τους οποίους ο ίδιος θεωρούσε εγχείρημα εξαιρετικής θεωρητικής και πρακτικής σημασίας για την ανάπτυξη επαναστατικού κινήματος αντίστοιχου της εποχής.

Ο Β. Α. Βαζιούλιν ανέφερε χαρακτηριστικά: «Θέλω να πω στα μέλη των ομίλων ότι οι όμιλοί σας έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς συνιστούν προπομπούς, προάγγελους για την αφετηρία ενός νέου σταδίου του κινήματος για το σοσιαλισμό. Εδώ γίνεται λόγος περί του γεγονότος ότι στην εποχή μας διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για τη μετάβαση στο στάδιο του ύστερου σοσιαλισμού…

Για να μπορέσει αυτή η μετάβαση να πραγματοποιηθεί, είναι απαραίτητη η επεξεργασία της θεωρίας. Το θέμα έγκειται στο γεγονός ότι όσο πιο πολύ προωθείται μια κοινωνία καθ’ οδόν προς το σοσιαλισμό, όσο πιο πολύ η κοινωνία προωθείται προς τον κομμουνισμό, όλο και μεγαλύτερος γίνεται ο ρόλος του συνειδητού παράγοντα. Όλο και πιο πολύ αναβαθμίζεται ο ρόλος της συνείδησης.

Αν οι κεφαλαιοκρατικές επαναστάσεις και οι ριζικοί μετασχηματισμοί οι οποίοι προϋπήρξαν του καπιταλισμού, οι μεταβάσεις στη φεουδαρχία, οι μεταβάσεις από την αταξική κοινωνία στις ταξικές κοινωνίες, αν αυτές διεξάγονταν αυθόρμητα, η μετάβαση στην αταξική κοινωνία, κατ’ αρχήν, σε μεγαλύτερο βαθμό οφείλει να διεξάγεται συνειδητά. Και για να διεξάγεται αυτή η διαδικασία συνειδητά, ή ακριβέστερα αρκούντως συνειδητά, είναι απαραίτητη η θεωρία, η διάδοση αυτής της θεωρίας, είναι απαραίτητη η πεποίθηση, είναι απαραίτητο να πεισθούν ευρέα τμήματα του πληθυσμού.

Φυσικά, σήμερα βρισκόμαστε στις απαρχές αυτού του δρόμου. Επίκεινται πολλά ακόμη, τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο πολύ περισσότερο σε πρακτικό επίπεδο. Πλην όμως, σήμερα ήδη υπάρχει η προοπτική αυτού του κινήματος. Ωστόσο, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο, αυτή η προοπτική είναι περίπλοκο να μελετηθεί. Πολλώ μάλλον δε, είναι δύσκολο να φτάσει μέχρι τη συνείδηση ορισμένων στρωμάτων του πληθυσμού τα οποία δεν είναι θεωρητικά προετοιμασμένα. Αυτό είναι ακόμα πιο περίπλοκο.

Βλέπω, λοιπόν, τη δράση των ομίλων σας ως βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, ως ένα βήμα καθ’ οδόν προς τη θεωρητική και πρακτική προετοιμασία. Φυσικά, αυτά είναι προφανώς τα πρώτα βήματα ενός κινήματος προς αυτό το νέο στάδιο ανάπτυξης του δρόμου προς το σοσιαλισμό.

Για να προετοιμαστούμε, για να καταρτιστούμε θεωρητικά προς αυτό το στάδιο, οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι το προγενέστερο επίπεδο ανάπτυξης του μαρξισμού, εκείνα τα επιτεύγματα τα οποία υπήρξαν στα έργα των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν είναι σημαντικά, είναι απαραίτητα, δεν έχουν αξιοποιηθεί πλήρως ακόμα, πλην όμως είναι απαραίτητη μια θεωρία νέου επιπέδου, η οποία θα αντιστοιχεί στη σύγχρονη εποχή.

Θα μπορούσα να πω για παράδειγμα ότι στον Μαρξ δεν είχαμε την έννοια του πρώιμου και ύστερου σοσιαλισμού, δεν υπήρχε τέτοιου είδους διαφοροποίηση, υπήρχε η διαφοροποίηση πρώιμων και ύστερων αστικών επαναστάσεων στο έργο του, αλλά διάκριση μεταξύ πρώιμων και ύστερων σοσιαλιστικών επαναστάσεων δεν υπήρχε.

Στο «Κεφάλαιο» π.χ. αναφέρεται στην εκμηχανισμένη παραγωγή, την παραγωγή με μηχανές, και περιγράφει την πλήρως προαυτοματοποιημένη παραγωγή. Πλην, όμως, δεν βλέπει και δεν μπορεί να διακρίνει εκείνη την εποχή, λόγω αντικειμενικών όρων, πόσο παρατεταμένο θα είναι αυτό το στάδιο, πόσο παρατεταμένη θα είναι όλη αυτή η διαδικασία, μέχρι η προαυτοματοποιημένη παραγωγή να γίνει πλήρως αυτοματοποιημένη παραγωγή. Γι’ αυτό λοιπόν, στο βαθμό που υπήρχαν αυτοματισμοί, υπήρχαν σε εμβρυώδη μορφή στην εποχή του Μαρξ. Δεν μπορούσε να διακρίνει τη μετάβαση από την εκμηχανισμένη στην αυτοματοποιημένη παραγωγή. Δεν μπορούσε να διακρίνει δυο διαφορετικά στάδια, τα οποία έχουν ουσιώδη σημασία για την περιοδολόγηση της κίνησης αυτής προς τον σοσιαλισμό. Στην εποχή μας μπορούμε πλέον να το πράξουμε αυτό.

Μπορώ να αναφερθώ σ’ ένα παράδειγμα, δεν θα το αναλύσω ολόπλευρα, δεν θα αναλύσω εκείνες τις διαφορές οι οποίες ήταν απαραίτητο να προσδιοριστούν, να αναδειχθούν, τις διαφορές λοιπόν του τωρινού θεωρητικού επιπέδου από εκείνο το θεωρητικό επίπεδο το οποίο ήταν χαρακτηριστικό για την εποχή του Μαρξ και του Ένγκελς, για το δικό τους έργο. Θα σας παραθέσω μόνο ένα επιπλέον παράδειγμα. Τώρα, στην εποχή μας, έχουμε μερικά χαρακτηριστικά φαινόμενα.

Την εποχή του Μαρξ, του Ένγκελς και του Λένιν δεν είχαμε την κατάσταση εκείνη, στην οποία η ανθρωπότητα είχε τη δυνατότητα της αυτοκαταστροφής, της αυτοκτονίας της. Τι σημαίνει η δυνατότητα αυτοκτονίας της ανθρωπότητας; Σημαίνει ότι η ανθρωπότητα απέκτησε τη δυνατότητα σε αρνητικό επίπεδο, αρνητικά, αποφατικά, να διαχειρίζεται συνολικά όλους τους επίγειους όρους της ύπαρξής της. Μόνο που αυτό εκδηλώνεται σε αρνητικό πλάνο· από την άποψη της δυνατότητας αυτοκαταστροφής της ανθρωπότητας, καταστροφής της ζωής πάνω στον πλανήτη, στη Γη. Πλην όμως, έστω και σε αρνητική μορφή, η ανθρωπότητα έχει πλέον τη δυνατότητα –φαίνεται αυτό– της μετάβασης στην κυριαρχία επί των όρων της ύπαρξής της. Αν και μέχρι τη θετική κατοχή αυτών των δυνατοτήτων έχουμε να διανύσουμε πολύ δρόμο ακόμα.

Απαιτείται πολύ έργο, πολύ σκληρή εργασία, θα περάσει πολύς χρόνος, πλην όμως η ανθρωπότητα δεν αρχίζει μόνο να έχει την κυριαρχία επί των αντικειμενικών όρων της ύπαρξής της, αλλά περνά και σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, περνάει σε μια διαστημική εποχή θα λέγαμε. Από την επίγεια ύπαρξή της η ανθρωπότητα μεταβαίνει στη διαστημική εποχή. Αυτό στην εποχή των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν δεν ήταν και δεν μπορούσε να είναι έτσι. Ήταν αδύνατον οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν να επισύρουν την προσοχή τους σε αυτό το γεγονός. Πλην όμως, αυτά τα γνωρίσματα της μετάβασης της ανθρωπότητας στη διαστημική της εποχή, όπως δείχνουν –κατά τη γνώμη μου– οι ήδη διαθέσιμες έρευνες, έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται σε μια σειρά θεμελιωδών θεωρητικών αντιλήψεων περί του ανθρώπου, περί της κοινωνίας, περί των νόμων της φύσης, περί των νόμων της βιολογίας.

Με λίγα λόγια, ανακύπτουν οι προϋποθέσεις για μια ριζικά νέα θεώρηση όλου του κόσμου για τη μετάβαση σε ένα κατ’ αρχήν νέο θεωρητικό υπόδειγμα («παράδειγμα»)… επιτρέψτε μου να διαβιβάσω στους παρόντες, σε εσάς προσωπικά και σε όλους τους απόντες, ότι οι όμιλοί σας είναι ένα εντελώς νέο φαινόμενο. Και ελπίζω ότι αυτό το φαινόμενο δεν θα εξασθενήσει, αλλά τουναντίον θα ενισχύεται και θα αναπτύσσεται, διότι έχει πολύ μεγάλη σημασία. Και επειδή ασχολούμαι με τη Λογική της Ιστορίας, έχει μεγάλη σημασία από κοσμοϊστορικής απόψεως». (Βαζιούλιν Β.Α. Περί των πρώιμων και ύστερων σοσιαλιστικών επαναστάσεων και περί του υποκειμένου τους. Για τη σημασία των Ομίλων Επαναστατικής Θεωρίας. Στο βιβλίο: Η Οκτωβριανή Επανάσταση και ο πρώιμος σοσιαλισμός στη Λογική της Ιστορίας. Ζητήματα επαναστατικής θεωρίας, μεθοδολογίας και πρακτικής. ΚΨΜ, 2017, σ. 91-111)




Σοβιετικές ευχετήριες κάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού-Αντιφασιστικού Πολέμου για το νέο έτος. Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны

Σοβιετικές ευχετήριες κάρτες του Μεγάλου Πατριωτικού-Αντιφασιστικού Πολέμου για το νέο έτος. Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны

Κάρτα του 1942 με θέμα τους αντάρτες στα μετόπισθεν του εχθρού.

Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны

Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны
Советские новогодние открытки времён Великой Отечественной войны