1

Καζαχστάν: Πρώτες εκτιμήσεις για την «επόμενη μέρα». Του Β. Μακρίδη.

Το αναλυτικό πλήρες τοπίο των πρόσφατων γεγονότων στο Καζαχστάν.
https://kosmodromio.gr/wp-content/uploads/2022/01/Kazakhstan.jpg

Οι πρόσφατες ταραχές στο Καζαχστάν, τη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Μέσης Ασίας, έχουν σχεδόν μονοπωλήσει τα πρωτοσέλιδα της διεθνούς ειδησεογραφίας τις τελευταίες μέρες. Ωστόσο, η ελλιπής γνώση των ιδιαιτεροτήτων της περιοχής από την πλειονότητα των δυτικών μέσων ενημέρωσης ή (κυρίως) οι πολιτικές δεσμεύσεις και προκαταλήψεις που διέπουν τη λειτουργία τους, τα οδηγούν στην παρουσίαση των γεγονότων μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη οπτική. Την οπτική αυτή την έχουμε συναντήσει κατ’ επανάληψη, όταν λόγος γίνεται για χώρες (συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών ηγετών τους) που είναι εκτός του «συστήματος αξιών» της Δύσης ή, ακόμη χειρότερα, μάχονται σθεναρά εναντίον του. Τα παραδείγματα είναι γνωστά και δεν θα επαναληφθούν στο παρόν άρθρο.

Τώρα, που η κατάσταση στο εσωτερικό του Καζαχστάν δείχνει να ομαλοποιείται σταδιακά, υπάρχει πλέον η δυνατότητα για εξαγωγή κάποιων πρώτων συμπερασμάτων, τόσο για τα αίτια των γεγονότων, όσο και για τα δρώντα πρόσωπα κάθε πλευράς και τον ρόλο που έχουν παίξει μέχρι τώρα στην εξέλιξη των γεγονότων.

Τι συνέβη τις τελευταίες μέρες

Πριν ξεκινήσουμε οποιασδήποτε μορφής ανάλυση, καλό είναι να παρουσιάσουμε συνοπτικά το “ημερολόγιο” των γεγονότων που έλαβαν χώρα με την έλευση του νέου έτους σε αυτήν την όχι και τόσο κοντινή, αλλά ούτε και τόσο μακρινή (όσο τουλάχιστον μας φαίνεται) χώρα.

Τα γεγονότα ξεκίνησαν την 2α Ιανουαρίου, όταν ανακοινώθηκε από την (απολυμένη, πλέον, από τον πρόεδρο της χώρας) κυβέρνηση ο διπλασιασμός της τιμής του υγροποιημένου φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως καύσιμο κίνησης, όσο και σε επιχειρήσεις κάθε είδους. Στους δρόμους της Ακτάου και της Ζαναοζέν, πόλεων που βρίσκονται στην πετρελαιοπαραγωγό περιφέρεια της Μανγκίστα στο Δυτικό Καζαχστάν, βγήκαν αρχικά απλοί πολίτες, με βασικό σύνθημα την επαναφορά των τιμών στα καύσιμα στα πρότερα επίπεδα. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν και περισσότερα (και περισσότερο πολιτικά) αιτήματα, μεταξύ των οποίων και η παραίτηση της κυβέρνησης και η διεξαγωγή νέων εκλογών. Τα πάντα θύμιζαν εξαρχής μια γνήσια και, κατά το πλείστον, αυθόρμητη λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης – εικόνα που τη συναντούμε κατά κόρον σε όλον τον κόσμο.

Ωστόσο η κατάσταση άλλαξε ριζικά από την 5η Ιανουαρίου και μετά, όταν από το πλήθος των διαμαρτυρομένων άρχισαν να ξεχωρίζουν ένοπλες και καλά οργανωμένες ομάδες, οι οποίες δρούσαν βάσει συγκεκριμένου σχεδίου. Το σκηνικό των ειρηνικών κινητοποιήσεων έδωσε πολύ γρήγορα τη θέση του στις σφοδρές ένοπλες συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας, με νεκρούς και τραυματίες εκατέρωθεν. Μόνο τις δύο πρώτες μέρες των συγκρούσεων (5 και 6 του μήνα) από τις αρχές της χώρας ανακοινώθηκε ο θάνατος 13 αστυνομικών και στρατιωτικών, που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις ένοπλες αυτές ομάδες. Οι ταραχές εξαπλώθηκαν γρήγορα στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, ωστόσο «επίκεντρο» των συγκρούσεων αποτέλεσε η παλιά πρωτεύουσα του Καζαχστάν Αλματί (πρώην Άλμα-Ατά), όπου οι ένοπλες ομάδες είχαν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων.

Οι ένοπλοι, οι οποίοι όπως είπαμε και πριν δρούσαν βάσει οργανωμένου σχεδίου, κατέλαβαν (προσωρινά, όπως αποδείχθηκε) αρκετά σημαντικά και νευραλγικής σημασίας κτήρια, όπως δημαρχεία πόλεων (μεταξύ των οποίων και της Αλματί), έδρες μεγάλων εταιρειών και τηλεοπτικών σταθμών. Τέσσερα τηλεοπτικά κανάλια υποχρεώθηκαν, εκ των πραγμάτων, να διακόψουν το πρόγραμμά τους, όχι με εντολή των αρχών της χώρας (όπως σκοπίμως διέρρεαν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης), αλλά επειδή τα γραφεία τους είχαν καταληφθεί από από ένοπλους «εξεγερθέντες».

Το χάος δεν άργησε, φυσικά, να εξαπλωθεί σε όλες τις καθημερινές δραστηριότητες: διακόπηκε (προσωρινά και πάλι) το ίντερνετ, τα ΑΤΜ των τραπεζών σταμάτησαν να δίνουν μετρητά, τα καταστήματα τροφίμων έκλεισαν προσωρινά (και όταν άνοιξαν, παρατηρήθηκαν ελλείψεις σε βασικά προϊόντα διατροφής), δεν λειτούργησαν τα σχολεία κ.ο.κ. Κυρίως όμως ήταν διάχυτο στη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών της χώρας ένα κλίμα τρόμου και αβεβαιότητας, που είχε προέλθει από τις σφοδρές ένοπλες συγκρούσεις, και αμηχανίας σε σχέση με την εξέλιξη των γεγονότων.

Ο 68χρονος πρόεδρος του Καζαχστάν, Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγεφ, που διαδέχθηκε τον επί περίπου τριάντα χρόνια ηγέτη της χώρας Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ τον Ιούνιο του 2019, είχε δείξει από την αρχή διαλλακτικότητα στα αιτήματα των διαμαρτυρομένων πολιτών, ακυρώνοντας τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων και καλώντας σε πολιτικό διάλογο. Ωστόσο, οι ένοπλες ομάδες δρούσαν βάσει δικού τους σχεδίου αποσταθεροποίησης και οι λαϊκές κινητοποιήσεις ήταν μόνο το εφαλτήριο για να βάλουν το δικό τους σχέδιο σε εφαρμογή. Η αντίδραση του Τοκάγεφ ήταν ακαριαία: απέλυσε τον επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας Καρίμ Μασίμοφ, ως καθ’ ύλην υπεύθυνο για την ελλιπή πληροφόρηση που υπήρχε όσον αφορά τα σχέδια αποσταθεροποίησης της χώρας. Για τον Μασίμοφ αργότερα έγινε γνωστό ότι συνελήφθη από τις αστυνομικές αρχές της χώρας με την κατηγορία της «εσχάτης προδοσίας». Στη συνέχεια ο Τοκάγεφ απέλυσε και αντικατέστησε σύσσωμη την κυβέρνηση της χώρας και (το σπουδαιότερο) απέλυσε τον ίδιο τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ από τη θέση του Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου της χώρας, του τελευταίου αξιώματος το οποίο κατείχε.

Ο Τοκάγεφ πήρε την κατάσταση στα χέρια του, επιδεικνύοντας εκείνη την πυγμή που δεν είχε πριν από οκτώ χρόνια στην Ουκρανία ο αποπεμφθείς, τελικά, πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς και, αντίθετα, επέδειξε στο πρόσφατο παρελθόν (2020) ο Λευκορώσος ομόλογός του Αλεξάντρ Λουκασένκο. Η απόφασή του ήταν να αντιμετωπίσει και να πατάξει τους ενόπλους με κάθε διαθέσιμο μέσο. Η διαταγή που έδωσε (και ξένισε πολλούς στην καθ’ ημάς Δύση) για πυροβολισμούς «στο ψαχνό» και χωρίς καμία προειδοποίηση, αφορούσε ακριβώς σε αυτές τις ένοπλες ομάδες και σε καμία περίπτωση στους ειρηνικούς πολίτες της χώρας, διαμαρτυρόμενους ή μη. Κατακλείδα στην αντιμετώπιση της κατάστασης αποτέλεσε η επίκληση για παροχή στρατιωτικής βοήθειας από πλευράς του Οργανισμού για το Σύμφωνο Συλλογικής Άμυνας (ΟΣΣΑ), του «μίνι ΝΑΤΟ» που ενώνει σε έναν στρατιωτικό συνασπισμό έξι (προς το παρόν) από τις παλιές δημοκρατίες της ΕΣΣΔ: Ρωσία, Καζαχστάν, Λευκορωσία, Αρμενία, Τατζικιστάν και Κιργιζία. Οι ηγέτες των υπολοίπων πέντε κρατών της συμμαχίας ανταποκρίθηκαν αμέσως και μέσα σε δύο μέρες βρέθηκαν στο Καζαχστάν περί τις 2.500 στρατιωτικοί από τις χώρες-μέλη του ΟΣΣΑ (κυρίως προερχόμενοι από τις ειδικές δυνάμεις), που ανέλαβαν κατά κύριο λόγο τη φύλαξη δημόσιων κτηρίων και άλλων νευραλγικών σημείων στις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Η κατάσταση τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει κατά το πλείστον ομαλοποιηθεί. Υπάρχουν ακόμη σε διάσπαρτα σημεία σε όλο το Καζαχστάν εστίες αντίστασης των ενόπλων ομάδων, ωστόσο είναι θέμα χρόνου το να παραδοθούν ή να εξουδετερωθούν. Η καθημερινή ζωή σταδιακά επανέρχεται στην πρότερη κατάσταση, ωστόσο ο «κόκκινος συναγερμός» θα εξακολουθήσει να βρίσκεται σε ισχύ έως την επόμενη Κυριακή 16 Ιανουαρίου, όπως και η απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 23:00 έως τις 07:00. Ωστόσο, η οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα έχουν αρχίσει να αποκαθίστανται: τα σχολεία και οι επιχειρήσεις ξανάνοιξαν, οι τράπεζες άρχισαν να δίνουν και πάλι μετρητά, οι τραπεζικές κάρτες λειτουργούν και πάλι, το ενσύρματο ίντερνετ αποκαταστάθηκε (υπάρχουν ακόμη προβλήματα με το WiFi) και πάει λέγοντας.

Μιλώντας για τη δράση των ένοπλων ομάδων, θα πρέπει να πούμε ότι πέραν των σφοδρών συγκρούσεων με τις τοπικές δυνάμεις ασφαλείας, οι εν λόγω «κύριοι» διακρίθηκαν και για τις πράξεις βανδαλισμού και πλιάτσικου, όπως και για τη δολοφονία ατόμων εντελώς άσχετων προς οποιανδήποτε μορφή κινητοποιήσεων, με προφανή στόχο να υποδείξουν ως «ένοχες» τις αρχές του Καζαχστάν. Μεταξύ των νεκρών είναι και ο γνωστός στη χώρα του μουσικός της ραπ και σκηνοθέτης Σακέν Κατάγεφ, ο οποίος στις 7/1, στην Αλματί, δέχθηκε επίθεση στο αυτοκίνητό του από ομάδα πλιατσικολόγων, που είχαν σκοπό να το κλέψουν. Όταν ο Κατάγεφ προσπάθησε να πατήσει γκάζι και να διαφύγει, οι ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον του. Μία από τις σφαίρες διαπέρασε τον πνεύμονα του Καζάχου καλλιτέχνη, που πέθανε ακαριαία. Στα θύματα των ενόπλων συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων και 22χρονος πολίτης του Ισραήλ, αλλά και βρέφος υπό τη συνοδεία των γονέων του, που προσπαθούσαν να φτάσουν στο σπίτι τους. Και τα δύο προαναφερθέντα περιστατικά συνέβησαν στην Αλματί.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις των αρχών του Καζαχστάν, οι ζημίες που επέφεραν οι ένοπλοι βάνδαλοι σε δημόσιες και ιδιωτικές υποδομές ανέρχονται και, πιθανόν, ξεπερνούν τα 200 εκατ. δολάρια. Από το μένος των βανδάλων δεν διέφυγε ούτε το «Κινηματογραφικό Θησαυροφυλάκιο» της χώρας, η διοίκηση του οποίου έσπευσε ωστόσο να ανακοινώσει, ότι το μεγαλύτερο μέρος των ταινιών που φυλάσσονται εκεί έχει διατηρηθεί ακέραιο.

Λίγα λόγια για τον Τοκάγεφ

Πριν προχωρήσουμε στην περαιτέρω ανάλυση των γεγονότων στο Καζαχστάν, είναι αναγκαίο να δώσουμε μερικά βασικά βιογραφικά στοιχεία για τον Πρόεδρο της χώρας Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγεφ, ένα πρόσωπο εν πολλοίς άγνωστο στο «καθ’ ημάς» αναγνωστικό κοινό, το οποίο ξεφεύγει αρκετά από τα στερεότυπα των ηγετών των χωρών της συγκεκριμένης περιοχής.

Καταρχάς ο Τοκάγεφ δεν είναι πολιτικό γέννημα της εποχής της ΕΣΣΔ, όπως ο προκάτοχός του και επί τρεις δεκαετίες αδιαμφισβήτητος ηγέτης της χώρας, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ. Η πολιτική του καριέρα είναι συνδεδεμένη εξολοκλήρου με την «μετά-ΕΣΣΔ» εποχή. Θεωρείται (και εν πολλοίς δίκαια) ως «πολιτικό τέκνο» του Ναζαρμπάγεφ, ωστόσο ανέκαθεν είχε τη δική του άποψη σε πολλά ζητήματα και δεν ταυτιζόταν απαραιτήτως με αυτήν του πολιτικού του «μέντορα». Επί μια πενταετία (2006 – 2011) υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών της χώρας του, ενώ για δυόμιση χρόνια (Μάρτιος 2011 – Οκτώβριος 2013) χρημάτισε (κάτι που ελάχιστοι θυμούνται) Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, επικεφαλής της Γραμματείας για τον Αφοπλισμό, που εδρεύει στη Γενεύη της Ελβετίας. Εν συνεχεία και για μία εξαετία (2013 – 2019) ήταν πρόεδρος της Γερουσίας του Καζαχστάν και το 2008, υπό αυτή του την ιδιότητα, εξελέγη αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνόδου του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Τον Ιούνιο του 2019 ο μέχρι τότε πρόεδρος του Καζαχστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ δήλωσε την παραίτησή του από το αξίωμά του, ορίζοντας ως προσωρινά εκτελούντα χρέη προέδρου, τον δεύτερο τη τάξει πολίτη της χώρας, δηλαδή τον Τοκάγεφ. Τον Ιούνιο του 2020 και μετά τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών ο Τοκάγεφ εκλέχτηκε και τυπικά στο πόστο του, συγκεντρώνοντας από τον πρώτο γύρο ποσοστό άνω του 70% των ψήφων.

Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ειδικούς σε θέματα Διεθνών Σχέσεων, ενώ είναι και πολύγλωσσος, αφού εκτός από τη μητρική του καζαχική και τη ρωσική (που τη διδάχθηκε στα χρόνια της ΕΣΣΔ), μιλάει επίσης αγγλικά, γαλλικά και κινέζικα.

Από το βιογραφικό του γίνεται κατανοητό, ότι δεν μιλάμε για έναν τυπικό «μετασοβιετικό» ηγέτη παλαιάς κοπής, από αυτούς που τις τελευταίες δεκαετίες κυβερνούν κατά κύριο λόγο τα κράτη της Μέσης Ασίας, αλλά για έναν πολιτικό με προσλαμβάνουσες από τη νεότερη εποχή και εν πολλοίς ενσωματωμένο στο σύστημα αξιών του λεγόμενου «πολιτισμένου» κόσμου. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Ναζαρμπάγεφ, αλλά και πλήθος ηγετών των γειτονικών με το Καζαχστάν χωρών της Μέσης Ασίας, ουδέποτε καλλιέργησε ούτε καλλιεργεί κανενός είδους «προσωπολατρεία», αρκούμενος στα διοικητικά του καθήκοντα. Χαρακτηρίζεται από πολιτικούς αναλυτές της χώρας του ως άνθρωπος που αντιπαθεί κάθε είδους «ακρότητες», κάτι που μάλλον εξηγεί και την αντίδρασή του στη δράση των ένοπλων ομάδων κατά τις τελευταίες μέρες στη χώρα του. Σε ό,τι αφορά στις διεθνείς σχέσεις της χώρας του, ο Τοκάγεφ είναι ανοιχτά φιλορώσος, χωρίς ωστόσο να είναι αρνητικός σε οποιανδήποτε συνεργασία (ειδικά οικονομική) με άλλες χώρες. Οι σχέσεις του Καζαχστάν με τις ΗΠΑ, την Τουρκία, σειρά χωρών της Ε.Ε. αλλά και την Κίνα είναι άριστες σε επίπεδο οικονομικής συνεργασίας, ενώ και η θητεία του Τοκάγεφ στον ΟΗΕ και στον ΟΑΣΕ δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι πρόκειται για άνθρωπο με πλήρη κατανόηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, μακριά από τα στερεότυπα περί «αυταρχικών μετασοβιετικών ηγετών» που ευδοκιμούν στα καθ’ ημάς χωράφια της ενημέρωσης.

Για αυτό και αποτελεί αρνητική έκπληξη το γεγονός, ότι υπάρχουν κύκλοι κυρίως στον δυτικό κόσμο, που επιδιώκουν την ανατροπή του συγκεκριμένου προέδρου στη συγκεκριμένη χώρα. Πιθανή βίαιη απομάκρυνση του Τοκάγεφ από την εξουσία, θα μπορούσε να οδηγήσει την κατάσταση σε έναν από τους δύο εξίσου επικίνδυνους δρόμους: είτε στην επικράτηση του καζαχικού εθνικισμού και στην πολιτική διακρίσεων σε βάρος των μη Καζάχων πολιτών της χώρας, που αποτελούν σήμερα το 37% των κατοίκων της (επί ΕΣΣΔ ήταν πλειονότητα), είτε στην εγκαθίδρυση ενός φονταμενταλιστικού ισλαμικού κράτους, με όποιους κινδύνους εγκυμονεί κάτι τέτοιο για την παγκόσμια ασφάλεια.

Ποιοι και γιατί προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Τοκάγεφ;

Θα πρέπει συνεπώς να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι ήταν», τελικά, αυτό που είδαμε στο Καζαχστάν: λαϊκή εξέγερση ή πραξικόπημα κατά της νόμιμα εκλεγμένης εξουσίας της χώρας;

Η απάντηση του γράφοντος είναι ότι το ένα δεν αποκλείει το άλλο: για την ακρίβεια, η όλη υπόθεση ξεκίνησε από το ένα, αλλά κατέληξε στο άλλο. Ξεκίνησε, δηλαδή, ως λαϊκή εξέγερση (ή, για την ακρίβεια, κινητοποίηση διαμαρτυρίας) ενάντια σε συγκεκριμένες αποφάσεις της καζαχικής κυβέρνησης, αλλά στην πορεία την πρωτοβουλία των κινήσεων, με το ανάλογο «καπέλωμα» των λαϊκών κινητοποιήσεων, ανέλαβαν οι ένοπλες ομάδες, οι οποίες ήταν πρωτοφανώς καλά εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες, αλλά και αποτελούνταν (σύμφωνα όχι μόνο με κυβερνητικές πηγές, αλλά και μαρτυρίες αυτοπτών πολιτών) σε σημαντικό ποσοστό από άτομα που δεν μιλούσαν ούτε την καζαχική, αλλά ούτε και τη ρωσική γλώσσα μεταξύ τους. Το σενάριο αυτό το είδαμε σχεδόν αυτούσιο σι πληθώρα αποκαλούμενων ως «πορτοκαλί επαναστάσεων»: από τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» μέχρι την Ουκρανία, από τη Μολδαβία μέχρι τη Γεωργία και από την Αρμενία μέχρι το Τατζικιστάν έχουμε δει να εκτυλίσσονται σχεδόν πανομοιότυπα γεγονότα ή/και σενάρια εξελίξεων, που έχουν έναν και μοναδικό σκοπό: τη βίαιη αποπομπή πολιτικών ηγετών που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της «συλλογικής Δύσης». Ως σύνηθες πρόσχημα για την ωμή επέμβαση στα εσωτερικά διαφόρων χωρών χρησιμοποιούνται το «έλλειμμα δημοκρατίας και ελευθερίας» και η «καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ωστόσο, όπου το παραπάνω «σενάριο» έχει πετύχει, το αποτέλεσμα κατά κανόνα είναι ακριβώς αυτό: η έλλειψη δημοκρατίας και ελευθερίας και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το case study της υπόθεσης είναι, όπως έχουμε πολλάκις αναφέρει σε άλλα άρθρα μας, η Ουκρανία.

Το βασικό σενάριο που ακολουθεί εδώ και κάμποσα χρόνια η «συλλογική Δύση» είναι η δημιουργία ενός ολοένα και πιο ασφυκτικού κλοιού γύρω από τη Ρωσία, με στόχο τον περιορισμό της διεθνούς επιρροής της και τη διατήρηση, επί της ουσίας, του μονοπολικού παγκόσμιου status quo που δημιουργήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των συμμαχικών της σχημάτων.

Παρά τις ρητές (σε προφορικό, όμως, επίπεδο μόνο) διαβεβαιώσεις των αξιωματούχων της Δύσης περί μη επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς μετά την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, στην πράξη συνέβη το ακριβώς αντίθετο: το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των πρώην Δημοκρατιών της ΕΣΣΔ, δημιουργώντας στη Ρωσία (τον νομικό «διάδοχο» της ΕΣΣΔ σε διεθνές επίπεδο) συνθήκες ασφυκτικής πίεσης και απειλής για την εδαφική ακεραιότητα, αλλά και την πολιτική σταθερότητα στο εσωτερικό της. Η ανάληψη της ηγεσίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας του Βλαντίμιρ Πούτιν σήμανε την αλλαγή πλεύσης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, η οποία από ένα τεραστίου μεγέθους «παρακολούθημα» της Δύσης επανήλθε σταδιακά στο στάτους του ισχυρού κράτους-υπερδύναμης παγκόσμιας εμβέλειας. Αυτό το τελευταίο αποτέλεσε και αποτελεί για τη «συλλογική Δύση» έναν μόνιμο, πλέον, εφιάλτη και την τροχοπέδη στα σχέδια για εσαεί κυριαρχία του δυτικού καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού κόσμου στα παγκόσμια πράγματα.

Από την περίφημη ομιλία του Βλαντίμιρ Πούτιν στο Μόναχο το Φεβρουάριο του 2007 μέχρι σήμερα, οι σχέσεις Δύσης-Ρωσίας εξελίσσονται με φθίνουσα πορεία. Ειδικά δε τα τελευταία οκτώ χρόνια, μετά δηλαδή το «Μαϊντάν» της Ουκρανίας, την απόσχιση της Κριμαίας και την ενσωμάτωσή της στη Ρωσία και τον εμφύλιο πόλεμο στο Ντονμπάς, οι σχέσεις των δύο πλευρών έχουν φτάσει στο ναδίρ, με πλήθος οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων εκατέρωθεν (κυρίως όμως από την πλευρά της Δύσης), αλλεπάλληλα διπλωματικά επεισόδια και απελάσεις διπλωματικών υπαλλήλων, προκλήσεις κάθε είδους κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, ενίσχυση της στρατιωτικής δραστηριότητας των χωρών του ΝΑΤΟ που συνορεύουν με τη Ρωσία (με ταυτόχρονες κατηγορίες προς τη Ρωσία για δήθεν δική της «επιθετικότητα» σε βάρος των γειτόνων της) κ.ο.κ. Οτιδήποτε σήμερα συμβαίνει στον γεωπολιτικό περίγυρο της Ρωσίας δεν αφορά διόλου αποκλειστικά τη χώρα στην οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα: η κοινή συνισταμένη όλων αυτών των γεγονότων, είναι η προσπάθεια δημιουργίας ασταθούς γεωπολιτικού περιβάλλοντος στον περίγυρο της Ρωσίας, με τελικό στόχο την αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό της ίδιας της Ρωσίας και τη μετατροπή της και πάλι σε έναν «καλοκάγαθο γίγαντα» που δεν θα «ενοχλεί» κανέναν και θα ακολουθεί κατά γράμμα τα κελεύσματα της Δύσης – όπως δηλαδή συνέβαινε την πρώτη μετασοβιετική περίοδο της προεδρίας Γέλτσιν και πριν την έλευση του Βλαντίμιρ Πούτιν στο Κρεμλίνο.

Λαμβάνοντας υπόψη, λοιπόν, όλα τα παραπάνω, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η προσπάθεια για ανατροπή του Τοκάγεφ (για την οποία χρησιμοποιήθηκαν, μάλιστα, ως «ξενιστής» οι γνήσιες λαϊκές κινητοποιήσεις) ήταν και είναι πρωτίστως προσπάθεια αποσυντονισμού της Ρωσίας, με τη δημιουργία πολλών ταυτόχρονων «επεισοδίων» παρόμοιου τύπου σε ολόκληρο τον γεωπολιτικό της περίγυρο. Από τη μία βλέπουμε την κλιμάκωση της έντασης με την Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής, τις ταραχές στη Λευκορωσία και τη Γεωργία (με εντελώς διαφορετικά, ωστόσο, αποτελέσματα), τον πόλεμο Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, την ένταση με τη Μολδαβία με αφορμή το φυσικό αέριο και από την άλλη τις ταραχές στο Τατζικιστάν και την Κιργιζία και, εσχάτως, τα γεγονότα στο Καζαχστάν. Το σχέδιο της «συλλογικής Δύσης» φαινομενικά έχει επιτυχία, στην πράξη όμως είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο, σε σχέση με το προσδοκώμενο, αποτέλεσμα: στην ενίσχυση των δεσμών αρκετών από τις προαναφερθείσες χώρες με τη Μόσχα και στη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» γύρω από αυτήν, ικανή να αποτρέψει οποιανδήποτε μελλοντική προσπάθεια της Δύσης για αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό της ίδιας της Ρωσίας.

Η προσπάθεια, ωστόσο, της «συλλογικής Δύσης» να «χτυπήσει» γεωπολιτικά τη Ρωσία δεν συνεπάγεται ότι δεν υπάρχουν και ιδιαίτεροι στόχοι για κάθε χώρα του μετασοβιετικού πεδίου ξεχωριστά, ειδικά μάλιστα εάν πρόκειται για χώρα με πλήθος πλουτοπαραγωγικών πηγών. Το Καζαχστάν είναι μια χώρα με τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου, αλλά και ουρανίου (πρώτη στον κόσμο) και πολύτιμων έγχρωμων μετάλλων. Συνεπώς η προσδοκώμενη από τη Δύση απομάκρυνσή του από τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας συνεπάγεται και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών του πηγών από τις μεγάλες δυτικές πολυεθνικές. Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι η εκμετάλλευση πλήθους κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου πραγματοποιείται ήδη από κοινού με μεγάλες δυτικές πολυεθνικές (Exxon, BP, Shell, Chevron κοκ), με δικαιώματα που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ. Η ενίσχυση, επί Τοκάγεφ, των δεσμών του Καζαχστάν με τη Ρωσία και η ενδεχόμενη συνεργασία ανάμεσα στις κρατικές εταιρείες εξόρυξης και διανομής προϊόντων υδρογονανθράκων (KMG και GazProm αντίστοιχα) δημιουργεί «πονοκέφαλο» στα δυτικά πετρελαϊκά ολιγοπώλια, τα οποία μάλλον θα βολεύονταν από την αποπομπή του Καζάχου προέδρου από την εξουσία και τον διορισμό κάποιου φιλικά διακείμενου προς τα ίδια αχυρανθρώπου.

Τα «ποιοι;» και τα «γιατί;» της υπόθεσης, λοιπόν, απαντήθηκαν. Ας δούμε τώρα και την επίσημη αντίδραση των άμεσα ενδιαφερόμενων πλευρών, δηλαδή της «συλλογικής Δύσης», του ίδιου του Καζαχστάν και της Ρωσίας, αλλά και πλευρών που δεν έχουν άμεση εμπλοκή, ωστόσο η θέση τους παρουσιάζει ενδιαφέρον (μεταξύ αυτών η Κίνα και η… Κούβα).

Οι επίσημες διεθνείς αντιδράσεις

Σε αντίθεση με το αναμενόμενο, αλλά και τις αντίστοιχες αντιδράσεις της «συλλογικής Δύσης» σε υποθέσεις όπως το Συριακό και το Ουκρανικό, η επίσημη στάση των περισσότερων δυτικών κρατών ήταν μάλλον «χλιαρή» και σε επίπεδο «ευχολογίου» για την ταχύτερη δυνατή αποκλιμάκωση των συγκρούσεων, χωρίς ιδιαίτερες κορώνες σε βάρος του προέδρου Τοκάγεφ ή της «κακής Ρωσίας» και της δήθεν «επιθετικότητας» που δείχνει προς τους γείτονές της. Και μπορεί κανείς να καταλάβει μάλλον εύκολα αυτή την αντίδραση: αφενός ο Τοκάγεφ δεν αποτελεί, αντικειμενικά, ένα πρότυπο μετασοβιετικού «στυγνού δικτάτορα» (όπως αναλύσαμε πιο πάνω), αφετέρου οι σχέσεις Καζαχστάν-Ρωσίας είναι κάτι παραπάνω από φιλικές και θα ήταν πολιτικά βλακώδες να υποστηριχθεί δημόσια ότι η Ρωσία έχει «επιθετικές βλέψεις» προς το γείτονά της.

Επίσης η ενεργοποίηση του άρθρου του ΟΣΣΑ περί συλλογικής βοήθειας προς κράτος-μέλος σε περίπτωση επίθεσης έξωθεν (το αντίστοιχο Άρθρο 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ ουσιαστικά δεν έχει ενεργοποιηθεί ποτέ ιστορικά) έγινε με απόλυτα σύννομο τρόπο και μάλιστα για αυτό ενημερώθηκαν άμεσα η Γραμματεία και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο Τοκάγεφ, ως άριστος γνώστης του Διεθνούς Δικαίου κινήθηκε αστραπιαία και με απολύτως σύννομο, με βάση τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, τρόπο. Για αυτό και πέραν των επικοινωνιακών φληναφημάτων του δυτικού συστημικού Τύπου περί «ρωσικών τανκ στους δρόμους των πόλεων του Καζαχστάν» δεν είδαμε κάποια ιδιαίτερη αντίδραση. (Το πόσο γελοίος είναι ο ισχυρισμός περί παρουσίας τανκ στις πόλεις, φαίνεται από έναν στοιχειώδη έλεγχο των χιλιομετρικών αποστάσεων που θα έπρεπε να διανύσουν τα ρωσικά τεθωρακισμένα με ταχύτητα… υπερηχητικών αεροπλάνων, ώστε να φτάσουν π.χ. στην Αλματί, επίκεντρο των συγκρούσεων).

Ωστόσο, σε όλους τους κανόνες υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Και αυτή τη φορά την εξαίρεση (σε επικοινωνιακό επίπεδο) έκανε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν, ο οποίος σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε δήλωσε, αναφερόμενος στην παρουσία των δυνάμεων του ΟΣΣΑ στο Καζαχστάν, ότι «ένα από τα μαθήματα της πρόσφατης ιστορίας περικλείεται στο ότι αφού οι Ρώσοι βρεθούν στο σπίτι σας, μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να υποχρεώσετε να φύγουν». Η «πληρωμένη» απάντηση ήλθε, από πλευράς Ρωσίας, δια στόματος της εκπροσώπου Τύπου του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρίας Ζαχάροβα, η οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η αντίδραση των ΗΠΑ για τα γεγονότα στο Καζαχστάν θυμίζει «παιδική φασαρία», εξαιτίας της έλλειψης ουσιαστικών επιχειρημάτων. Αναφερόμενη προσωπικά στον Μπλίνκεν, η Μαρία Ζαχάροβα παρατήρησε ότι «με τον τυπικό χοντροκομμένο του τρόπο αστειεύτηκε πάνω στα τραγικά γεγονότα στο Καζαχστάν».

Η Ζαχάροβα στη συνέχεια πέρασε στην αντεπίθεση σε ό,τι αναφορά την αποστροφή του Μπλίνκεν περί «απρόσκλητων επισκεπτών», αναφέροντας επί λέξει: «Όταν οι Αμερικανοί πολίτες έρχονται ως “απρόσκλητος επισκέπτης” με τη μορφή των ενόπλων δυνάμεων αυτής της χώρας, όπως φαίνεται όχι από την πρόσφατη ιστορία, αλλά από ολόκληρη την ιστορία 300 ετών του κράτους των ΗΠΑ, η βία, ο θάνατος, και η ληστεία είναι αναπόφευκτα. Οι κάτοικοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας το ξέρουν, οι κάτοικοι του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας το ξέρουν (…) δεν θα μιλήσουμε καθόλου για τη Λατινική Αμερική, πάνω στην οποία οι “απρόσκλητοι επισκέπτες” ασελγούσαν, υπό το πρόσχημα της “κηδεμονίας”».

Η Ζαχάροβα παρατήρησε, τέλος, ότι «Οι ΗΠΑ και η Δύση δεν είναι πλέον σε θέση να προσποιούνται ότι (στο Καζαχστάν) γίνονται κάποιου είδους ειρηνικές διαδηλώσεις. Δεν έχουν τίποτα να σχολιάσουν», είπε και συμπλήρωσε: «Είναι αδύνατο να λέμε ψέματα και υποκρινόμαστε πια σε αυτή την περίπτωση».

Εκτός από τις αντιδράσεις των χωρών της συλλογικής Δύσης, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αντίστοιχες αντιδράσεις από χώρες που βρίσκονται εκτός του «δυτικού πλαισίου». Σε ό,τι αφορά στην Κίνα, ο ηγέτης της χώρας Σι Τζινπίνγκ δήλωσε την Παρασκευή ότι «η κινεζική πλευρά υποστηρίζει όλες τις προσπάθειες των αρχών του Καζαχστάν που θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του χάους το συντομότερο δυνατό, και αντιτίθεται σθεναρά στις εξωτερικές δυνάμεις που προκαλούν σκόπιμα κοινωνικές αναταραχές και υποκινούν τη βία στο Καζαχστάν». Συμπλήρωσε δε, ότι «ως αδελφός γείτονας και μόνιμος στρατηγικός εταίρος του Καζαχστάν, η Κίνα είναι έτοιμη να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να παράσχει στην καζαχική πλευρά την απαραίτητη υποστήριξη, ώστε να τη βοηθήσει να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες».

Ανάλογες θέσεις εξέφρασαν μεταξύ άλλων και οι ηγέτες των (μη αναγνωρισμένων διεθνώς) κρατών της Υπερδνειστερίας, της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Ενδιαφέρον εδώ παρουσιάζει η θέση της Κούβας (την οποία κάποιος πρέπει να δείξει σε ορισμένους εγχώριους όψιμους υποστηρικτές των «λαϊκών κινητοποιήσεων» στο Καζαχστάν κατά Περισσό πλευρά).

Η Κούβα, λοιπόν, καταδίκασε αυτό το Σάββατο τη βία που εξαπολύθηκε στις αντικυβερνητικές ταραχές στο Καζαχστάν που ξέσπασαν πριν από μια εβδομάδα λόγω της αύξησης των τιμών του φυσικού αερίου. Ο υπουργός Εξωτερικών της Κούβας Μπρούνο Ροντρίγκες επιβεβαίωσε στο Twitter ότι οι πράξεις βίας στη χώρα της Κεντρικής Ασίας «υποκινούνται από το εξωτερικό για να ανατρέψουν την εσωτερική τάξη και να αποσταθεροποιήσουν τη συνταγματική κυβέρνηση αυτής της φίλης χώρας».

Επίλογος

Ως τελευταίες ειδησεογραφικές «πινελιές» θα αναφέρουμε ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχών του Καζαχστάν, στις σφοδρές συγκρούσεις των τελευταίων ημερών συμμετείχαν περίπου 20 χιλιάδες ένοπλοι «μαχητές» από την πλευρά των «αντικυβερνητικών». Περίπου πέντε χιλιάδες από αυτούς συνελήφθησαν, ενώ τουλάχιστον 26 από αυτούς έχουν διαπιστωμένα «εξουδετερωθεί» από τα όργανα της τάξης του Καζαχστάν. Ο τελικός αριθμός των νεκρών ενόπλων, αλλά και των αμάχων πολιτών αναμένεται να διευκρινιστεί μέσα στα επόμενα 24ωρα. Από την πλευρά των κυβερνητικών δυνάμεων υπάρχουν διαπιστωμένα 16 νεκροί αστυνομικοί και στρατιωτικοί, ενώ ο αριθμός των τραυματιών υπερβαίνει τους 1.300.

Οι ηγέτες των χωρών του Οργανισμού για το Σύμφωνο Συλλογικής Άμυνας συμφώνησαν να πραγματοποιήσουν εντός των επομένων ημερών τηλεδιάσκεψη. Τη διοργάνωσή της ανέλαβε προσωπικά ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν, αφού η χώρα του είναι αυτή που ασκεί την προεδρία του Οργανισμού κατά το τρέχον εξάμηνο.

Τέλος σύμφωνα με το γερμανικό πρακτορείο DPA, η Γερμανία αποφάσισε να διακόψει την προμήθεια αμυντικών εξοπλιστικών συστημάτων προς το Καζαχστάν. Βεβαίως, μιλάμε για ασήμαντες ποσότητες, συνολικού ύψους μόλις 2,2 εκατ. ευρώ, οπότε η κίνηση αυτή είναι περισσότερο «για το θεαθήναι». Ειρήσθω εν παρόδω, ο συνολικός ετήσιος τζίρος από την εξαγωγή οπλικών συστημάτων από τη Γερμανία προς άλλες χώρες φτάνει τα 9 δισεκ. ευρώ, από τα οποία πάνω από τα μισά αντιστοιχούν σε εξαγωγές προς την Αίγυπτο…

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι η αποτροπή του πραξικοπήματος στο Καζαχστάν μάλλον θα πρέπει να ανακούφισε πολλές, ακόμη και αντιμαχόμενες μεταξύ τους σε διεθνές επίπεδο, πλευρές. Η πιθανή αλλαγή του καθεστώτος προς ένα σκληρά εθνικιστικό ή, ακόμη χειρότερα, προς ένα φονταμενταλιστικό ισλαμικό καθεστώς θα ήταν μια εξέλιξη που θα έφερνε ισχυρούς πολιτικούς πονοκεφάλους και θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη γεωπολιτική αστάθεια σε ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου μας.

Να πούμε, τέλος και μια κουβέντα για το περίφημο «λαϊκό κίνημα», όχι μόνο στο Καζαχστάν, αλλά και όπου αλλού επί της Γης: είναι σαφώς επιθυμία και του γράφοντος και πολλών ακόμη η δημιουργία, η ύπαρξη και η ενίσχυση ενός ισχυρού και διεκδικητικού λαϊκού κινήματος, το οποίο θα έχει στρατηγικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού. Για να επιτευχθούν τα παραπάνω αναγκαίες (αν και όχι από μόνες τους ικανές) είναι η ιδεολογική, πολιτική, προγραμματική και οργανωτική συγκρότηση. Οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις, όσο δίκαιες και να είναι ως προς τα αιτήματά τους, έχουν μικρό χρονικό ορίζοντα και σχεδόν καμία πιθανότητα τελικής επιτυχίας. Στην περίπτωση του Καζαχστάν είχαμε αρχικά αυθόρμητες λαϊκές κινητοποιήσεις πάνω σε δίκαια αιτήματα, οι οποίες όμως αντί να ενισχυθούν οι ίδιες και να αποκτήσουν οργανωτική και πολιτική ταυτότητα, έγιναν εύκολα έρμαιο μιας σχετικά ολιγάριθμης, πλην πολύ καλά προετοιμασμένης αντιδραστικής πολεμικής μηχανής, η οποία έστειλε στα σκουπίδια τα όποια λαϊκά αιτήματα και χρησιμοποίησε τις κινητοποιήσεις αυτές ως αφορμή και εφαλτήριο για την πραγματοποίηση ενός πραξικοπήματος ενάντια στη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας (όποια άποψη και να έχει κανείς για αυτήν). Μακάρι ο λαός του Καζαχστάν, της Ελλάδας και όλων των κρατών του κόσμου που στενάζουν κάτω από τη μπότα του καπιταλισμού να βρει τη δύναμη και το μυαλό να δημιουργήσει ένα κίνημα ισχυρό, μαζικό και διεκδικητικό. Άλλο όμως αυτό και άλλο να παρουσιάζει κανείς το επιθυμητό ως πραγματικότητα και να φαντασιώνεται «επαναστατικές» καταστάσεις εκεί όπου αντικειμενικά την παρούσα στιγμή δεν υπάρχουν. Όσοι/-ες βιάστηκαν να χαιρετήσουν τις (αδύναμες, δυστυχώς) «λαϊκές κινητοποιήσεις» στο Καζαχστάν, καλύτερο θα ήταν να εργαστούν ενεργά για τη δημιουργία ενός ισχυρού και μαζικού λαϊκού κινήματος, με ενωτική διάθεση και απαλλαγμένο από τις «αγκυλώσεις» του παρελθόντος. Και το οποίο, βεβαίως, δεν θα επιτρέπει σε κανέναν προβοκάτορα να το διαβρώσει και να το χρησιμοποιήσει για τους δικούς του, ιδιοτελείς σκοπούς. Και τότε ας είμαστε εμείς που θα ζητούμε τη διεθνή συμπαράσταση, όταν τα εγχώρια «όργανα της τάξης» θα κληθούν να μας βαρέσουν στο ψαχνό…

Πηγή: Κοσμοδρόμιο




Με αφορμή τα 63 χρόνια της επανάστασης στην Κούβα, αναδημοσιεύουμε το άρθρο: “60 χρόνια Κουβανική Επανάσταση: Η σοσιαλιστική οικοδόμηση και ο δύσκολος δρόμος” -Του Αποστόλη Σερέτη

Με αφορμή τα 63 χρόνια της επανάστασης στην Κούβα, αναδημοσιεύουμε το άρθρο: “60 χρόνια Κουβανική Επανάσταση: Η σοσιαλιστική οικοδόμηση και ο δύσκολος δρόμος” -Του Αποστόλη Σερέτη

Αναδημοσίευση από: Solidarity Web Radio.gr

Φέτος κλείνουν 60 χρόνια από την επικράτηση της Κουβανικής Επανάστασης των Μπαρμπούδος του Φιντέλ Κάστρο.

Ο Φιντέλ, ο Τσε, ο Σιενφουέγος, ο Ραούλ και άλλοι, μέσα στη καρδιά του πιο ισχυρού ιμπεριαλισμού που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της, αυτόν των ΗΠΑ, κατόρθωσαν να οικοδομήσουν με το Κομμουνιστικό Κόμμα και το λαό της Κούβας, ένα σοσιαλιστικό κράτος, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και παρόλο τις υποχωρήσεις του σοσιαλισμού, παρόλο την ανατροπή του στην ΕΣΣΔ, ακόμα και σήμερα παραμένει φάρος στον αγώνα των λαών για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για ανεξαρτησία, λαική δημοκρατία.

Ωστόσο, από το να αναλύσουμε ιστορικά δεδομένα που λίγο πολύ τα βασικά, εύκολα μπορεί να τα βρεί κάποιος, είναι καλύτερο να δούμε τι είναι αυτά που κατέκτησε ο Κουβανικός λαός, τι μέτρα πάρθηκαν, ώστε να αντιληφθεί ο αναγνώστης τη δυναμική του σοσιαλισμού απέναντι στο σύστημα που δεν παράγει για τις ανάγκες των ανθρώπων αλλά για το κέρδος του κατόχου των μέσων παραγωγής, τον καπιταλισμό.

Η επανάσταση όμως, δεν θα είχε καμία επιτυχία αν ο ένοπλος λαός δεν είχε συνειδητοποιήσει για ποιόν σκοπό αγωνίζεται, ώστε να είναι σε θέση να νικήσει τυράννους, δικτάτορες και ιμπεριαλιστές. Έτσι την Πρωτοχρονιά του 1959, οι Μπαρμπούδος μπαίνουν στην Αβάνα νικητές, με εκατομμύρια λαού να τους επευφημεί και προχώρησαν στην υλοποίηση των πρώτων επαναστατικών μέτρων.

1.Τιμωρία των βασικών ενόχων για τα εγκλήματα που έγιναν από τη δικτατορία του Μπατίστα.

2.Δήμευση χωρίς καθυστέρηση όλα τα παράνομα αποκτημένα υλικά αγαθά που βρίσκονταν στα χέρια των αξιωματούχων του αιματοβαμμένου καθεστώτος. Διάλυση παλαιού στρατού και μεταβίβαση αρμοδιοτήτων του στον Επαναστατικό Στρατό.

3.Απομάκρυνση ηγεσίας συνδικάτων που είχε συνεργαστεί με το καθεστώς και αποκατάσταση δικαιωμάτων.

4.Eπαναπρόσληψη των εργατών που είχαν απολυθεί από τις επιχειρήσεις στην περίοδο της δικτατορίας.

5.Στις 3 Μαρτίου 1959 η Κουβανική Εταιρεία Τηλεφώνων – αμερικάνικο μονοπώλιο -μπήκε κάτω από κρατικό έλεγχο.

6.Στις 6 Μαρτίου του ίδιου έτους ψηφίζεται ο νόμος που μείωσε κατά 50% τα υψηλά ενοίκια που πλήρωνε ο λαός, μέτρο που ξεσήκωσε μεγάλο ενθουσιασμό στον πληθυσμό των πόλεων.

7.21 Απρίλη όλες οι παραλίες της χώρας κηρύχτηκαν ελεύθερες για δημόσια χρήση και καταργήθηκαν τα προνόμια και οι διακρίσεις που είχαν επιβληθεί σε πολλούς από αυτούς τους τόπους αναψυχής.

8.Στις 17 Μάη ψηφίστηκε η πρώτη Αγροτική Μεταρρύθμιση. Αυτό το αποφασιστικό, και δίκαιο μέτρο προκάλεσε αντιδράσεις στην οικονομική ελίτ καθώς και στον αμερικανικό παράγοντα, γιατί πολλές αμερικάνικες επιχειρήσεις είχαν στην ιδιοκτησία τους πελώριες εκτάσεις γης με τα πιο γόνιμα εδάφη της χώρας, όπου υπήρχε μία πολύ βαριά βιομηχανία ζάχαρης μέσω της εκμετάλλευσης του ζαχαροκάλαμου.

9.Στις 20 Αυγούστου 1959 μειώνεται η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος το οποίο ήταν στην αποκλειστική διαχείριση των ΗΠΑ.

10.Χιλιάδες δάσκαλοι στάλθηκαν στην ύπαιθρο, ενώ στις πιο απόμακρες γωνιές του νησιού άρχισαν να χτίζονται πολυάριθμα νοσοκομεία.

11.Μετά το εμπάργκο των ΗΠΑ σταμάτησαν οι εισαγωγές περιττών ειδών και καθιερώθηκε ισότιμη κατανομή των βασικών προϊόντων.

Αυτό που πρέπει να αντιληφθεί ο καθένας, είναι το γεγονός πως μέσα από τις βασικές δομές που χτίζονται στο σοσιαλισμό, μέσα από την αλλαγή του ελέγχου της οικονομίας και όταν αυτή γίνεται κεντρικά και επιστημονικά σχεδιασμένη, μπορούν να επιτευχθούν παροχές όπου θα επιτρέπουν την υψηλού επιπέδου εκ-παιδευτική κατάρτιση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με τις καλύτερες δημόσιες δωρεάν υπηρεσίες, τη στέγαση και την εργασία.

Αυτό στη Κούβα είχε σαν επακόλουθο και το διπλασιασμό του πληθυσμού της καθώς το προσδόκιμο ζωής έχει ανέλθει στα 78 χρόνια ενώ ταυτόχρονα η παιδική θνησιμότητα έχει πέσει στο 4,3 τοις χιλίοις, κάτω ακόμη και από τα όρια της ΕΕ.

Όλες αυτές οι σπουδαίες κοινωνικές κατακτήσεις είναι πρωτόγνωρες για την εργατική τάξη των χωρών της Αμερικανικής ηπείρου. Πρόκειται για κατακτήσεις που έλαβαν χώρα εν μέσω πολύ μεγάλων δυσκολιών, ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, απειλών και τρομοκρατίας, στο πλαίσιο του γενοκτονικού οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού που επέβαλλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1962 και το οποίο συνεχίζει να υφίσταται.

Η Κουβανική Επανάσταση παρέλαβε μια χώρα- κυριολεκτικά αποικία των ΗΠΑ- με πολύ χαμηλό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων και τη μετέτρεψε σταδιακά, με την καθοριστική οικονομική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, σε ένα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες σε όλο το λαό, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Αθλητισμού, Πολιτισμού.

Παιδεία- Εκπαίδευση-Αθλητισμός

Ας δούμε λίγο περιεκτικά πως ήταν η Κούβα πριν την επικράτηση της επανάστασης το 1959 ειδικά στο τομέα της Παιδείας.  Το ποσοστό του κουβανικού πληθυσμού που γνώριζε γραφή και ανάγνωση κυμαίνονταν από 60% έως 76%. Στην κουβανική ύπαιθρο, το 40% του πληθυσμού ήταν βυθισμένο στον αναλφαβητισμό.

Η «εκστρατεία ενάντια στον αναλφαβητισμό» – η πλέον οργανωμένη προσπάθεια μαζικής εκπαίδευσης στην ιστορία – που έλαβε χώρα επί 12 μήνες, κατά το έτος 1961, αύξησε το ποσοστό της μόρφωσης σε εθνικό επίπεδο στο 96%.

Σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO, η Κούβα διατηρεί ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως, ευρισκόμενη στην πρώτη δεκάδα των χωρών με το υψηλότερο ποσοστό εγγράματου πληθυσμού (99,8%).

Αντίστοιχα, μια σειρά καπιταλιστικές χώρες στην Αμερικανική ήπειρο, βρίσκονται σε αρκετά χαμηλότερη θέση από την Κούβα: Μεξικό (94,5%), Γουατεμάλα (81,3%), Κόστα Ρίκα (97,4%), Δομινικανή Δημοκρατία (92%), Κολομβία (94,2%).

Ο αθλητισμός είναι κάτι πολύ σημαντικό για τη Κούβα και γι’αυτό οι αθλητές στηρίζονται από το σοσιαλιστικό κράτος. Ας σκεφτεί κανείς ένα πράγμα που φαίνεται και σαν αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής.

Η ίδια Κούβα βρίσκεται στην 20η θέση παγκοσμίως στον κατάλογο των περισσότερων μεταλλίων σε θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας περισσότερους από 112 παγκόσμιους πρωταθλητές σε περίπου 12 ατομικά αθλήματα!

Υγεία

Ας πούμε λίγο πιο συγκεκριμένα για το κουβανικό εθνικό σύστημα υγείας. Το αγαθό της υγείας με υπερσύγχρονες υποδομές και διαγνωστικά μηχανήματα προσφέρεται εντελώς δωρεάν στους Κουβανούς πολίτες. Η Κούβα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στον κόσμο όσον αφορά την αντιμετώπιση του καρκίνου, της καρδιολογίας, των μεταμοσχεύσεων οργάνων και της νεφρολογίας.

Το κουβανικό εθνικό σύστημα Υγείας- δωρεάν και προσβάσιμο για το σύνολο του λαού- έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως «παράδειγμα προς μίμηση» για όλες τις χώρες του κόσμου.

Το 90% των αναγκών τους σε φάρμακα και εμβόλια παράγονται στη Κούβα. Παιδικές ασθένειες και ασθένειες που εξαπλώνονται ακόμη στον Τρίτο Κόσμο, έχουν εξαφανιστεί.

Η Κούβα έχει το μεγαλύτερο αριθμό γιατρών, σε αναλογία με τον πληθυσμό της, από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Από το 1990 έως το 2003, ο αριθμός των γιατρών αυξήθηκε κατά 76%, των οδοντιάτρων κατά 46% και των νοσηλευτών κατά 16%.

Κατά την ίδια περίοδο η πληθυσμιακή κάλυψη του κοινωνικού θεσμού του «οικογενειακού γιατρού» αυξήθηκε κατά 52,2%, αγγίζοντας το 99,2% το 2003. Το Νοέμβριο του 2008, η Κούβα είχε περισσότερους από 70.000 γιατρούς.

Το 2017 το ποσοστό της βρεφικής θνησιμότητας στην Κούβα βρέθηκε σε ιστορικό χαμηλό, με μόλις 4,1 θανάτους ανα 1000 γεννήσεις! Πρόκειται για το μικρότερο, με διαφορά, ποσοστό σε όλη την Αμερικανική ήπειρο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ (6 τοις χιλίοις) και του Καναδά (5 τοις χιλίοις).

Σοσιαλιστική – Λαϊκή Δημοκρατία

Για να αντιληφθεί κανείς το πόσο δημοκρατικά λειτουργούν οι διαδικασίες στη Κούβα αρκεί να δει το τελευταίο διάστημα τι ακριβώς έχει συμβεί με το νέο Σύνταγμα που ήρθε στη Εθνοσυνέλευση.

Ας το δούμε λίγο. Σε διάστημα τριών μηνών έγιναν σε όλη την επικράτεια 133.000 διαβουλεύσεις, συμμετείχαν 9 εκατομμύρια κουβανοί και κατατέθηκαν 783.000 προτάσεις για τη βελτίωση του προσχεδίου του Συντάγματος.

Η διαδικασία αυτή επέφερε αλλαγές στα 2/3 του περιεχομένου του προτεινόμενου Συντάγματος και το νέο επικαιροποιημένο κείμενο εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση στα μέσα Δεκέμβρη. Την τελική ωστόσο έγκριση του νέου Συντάγματος θα τη δώσει ο κουβανικός λαός σε δημοψήφισμα που έχει προγραμματιστεί για τις 24 Φλεβάρη 2019.

Το εκλογικό σύστημα της Κούβας προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μια και δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που υπάρχει τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες.

Έχει μια σειρά από ιδιαιτερότητες που εξασφαλίζουν τη συμμετοχή όλου του λαού και τη σωστή και δίκαιη διεξαγωγή των εκλογών. Μια από τις κύριες ιδιαιτερότητες του εκλογικού συστήματος της Κούβας είναι πως οι υποψήφιοι σε κάθε επίπεδο – δημοτικό, περιφερειακό και γενικό – δεν ορίζονται από πολιτικά κόμματα, όπως γίνεται παραδοσιακά στην πλειοψηφία άλλων χωρών.

Ο κάθε πολίτης, ηλικίας 16 χρόνων και πάνω, έχει το δικαίωμα να προτείνει υποψηφίους. Οι προτάσεις αυτές κατατίθενται είτε απευθείας είτε μέσω αντιπροσωπευτικών οργανώσεων ή ινστιτούτα, στα οποία μπορεί ο καθένας να εγγραφεί εθελοντικά. Αυτή η διαδικασία είναι ένα παράδειγμα της συμμετοχής των πολιτών, που βασίζεται στην ισότητα των δικαιωμάτων.

Ο ίδιος ο λαός επέλεξε το εκλογικό σύστημα. Η δημοσιογράφος Κλωντίν ΧΕΣΠΕΡ γράφει έπειτα και από προσωπική πείρα ακριβώς πως λειτουργεί:

Η λειτουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος βασίζεται βασικά στην εγγύηση της αυστηρά πραγματοποίησης των αρχών αυτών, ώστε να είναι σίγουρος ο λαός πως οι προτάσεις τους και η διεξαγωγή των εκλογών θα είναι σωστή. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η μέθοδος δεν έχει αντιγραφτεί ή εισαχθεί από κάπου αλλού. Έχει συζητηθεί και εγκριθεί σε πολλές χιλιάδες συζητήσεις που έγιναν σε τόπους δουλειάς, σχολεία και γειτονιές, ενέργεια που αποτέλεσε ένα εθνικό δημοψήφισμα.

Έτσι, το σύστημα αυτό επιλέχθηκε δημοκρατικά από τους ίδιους τους πολίτες της Κούβας και μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να το τροποποιήσουν ή να το καλυτερέψουν.

 

Στην Κούβα υπάρχουν δύο τύποι εκλογών για τις συνελεύσεις της Λαϊκής Εξουσίας. Οι “μερικές εκλογές” διεξάγονται κάθε δυόμισι χρόνια, ώστε να επιλεγούν οι αντιπρόσωποι που θα συμμετέχουν στα 169 δημοτικά συμβούλια. Οι “γενικές εκλογές” διεξάγονται κάθε 5 χρόνια, ώστε να εκλεγούν τα μέλη των συμβουλίων σε 14 περιφέρειες και οι βουλευτές για το Εθνικό Συμβούλιο της Λαϊκής Εξουσίας, που είναι παρόμοιο με Κοινοβούλιο.

Οι κάτοικοι της κάθε γειτονιάς στις ανοιχτές συνελεύσεις τους – περίπου 35.900 σε όλη τη χώρα – είχαν προτείνει αυτούς που πιστεύουν πιο ικανούς ώστε να τους αντιπροσωπεύσουν σε δημοτικό επίπεδο. Σ’ αυτές τις συνελεύσεις ο καθένας είχε το δικαίωμα να συμμετάσχει. Δεν υπήρχε κανείς που να απαγορεύει σε οποιονδήποτε το δικαίωμα λόγου ή πρότασης υποψηφίου.
Από τους εκλεγμένους αυτούς όχι λιγότεροι από το 50% θα αποτελέσουν μέρος του ψηφοδελτίου για τα περιφερειακά συμβούλια και το Εθνικό Συμβούλιο της Λαϊκής Εξουσίας (εκλογές που θα διεξαχθούν στις αρχές του 1998), ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι θα προταθούν από τις επιτροπές υποψηφίων. Τι είναι οι επιτροπές υποψηφίων;

Αυτές οι επιτροπές – που αποτελούν ακόμα ένα στοιχείο του εκλογικού συστήματος της Κούβας – έχουν την ευθύνη να παρουσιάσουν λίστες με τυχόν υποψήφιους για τις εθνικές και περιφερειακές εκλογές. Οι επιτροπές αυτές έχουν ως επικεφαλής τους μέλος του σωματείου και απαρτίζονται από αγρότες, γυναίκες, μαθητές και φοιτητές, μέλη των Επιτροπών Υπεράσπισης της Επανάστασης (CDR),μιας οργάνωσης που αποτελείται από μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού.

Έχουν την υποχρέωση να διαμορφώνουν λίστες με υποψήφιους, ονόματα που βγαίνουν ύστερα από συζητήσεις σε αίθουσες, σχολεία και σε κοινωνικά ινστιτούτα της χώρας. Για να καταλάβει κανείς τη σπουδαιότητα της δουλειάς, χρειάζεται να πούμε πως οι επιτροπές αυτές χρειάστηκαν να συμβουλευτούν 1.500.000 ανθρώπους πριν συγκροτηθούν οι λίστες για τις προηγούμενες εκλογές, το Φλεβάρη του 1993.

Ύστερα από κάποια επιλογή ανάμεσα στους δεκάδες χιλιάδες προτεινόμενους, οι επιτροπές παρουσιάζουν τις λίστες στις δημοτικές συνελεύσεις της Λαϊκής Εξουσίας, που οι παρευρισκόμενοι τότε τις δέχονται ή τις απορρίπτουν. Ωστόσο, οι δημοτικές συνελεύσεις της Λαϊκής Εξουσίας, που εκλέγονται κατευθείαν από τους πολίτες, δεν εκλέγουν ούτε τους εθνικούς βουλευτές ούτε τους περιφερειακούς αντιπροσώπους. Αντίθετα, αυτό είναι ακόμα ένα δικαίωμα του πληθυσμού, που εκφράζεται με έναν ελεύθερο, απευθείας και μυστικό τρόπο.


Οι εκλεγμένοι αντιπροσωπεύουν κάθε βασικό τομέα της κοινωνίας
Ένα ακόμα μοναδικό χαρακτηριστικό του εκλογικού συστήματος της Κούβας είναι το γεγονός ότι αφού ο ίδιος ο λαός προτείνει τους υποψηφίους, οι αργότερα εκλεγμένοι βουλευτές του Εθνικού Συμβουλίου αντιπροσωπεύουν κάθε βασικό τομέα της κοινωνίας: φοιτητές από 18 ετών και πάνω, εργάτες, αγρότες, επιστήμονες, γιατρούς, νοσοκόμες, αθλητές, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, διανοούμενους, το στρατό, και, φυσικά, γνωστές πολιτικές προσωπικότητες τόσο σε εθνικό όσο και διεθνές επίπεδο.

Με άλλα λόγια, ένας βουλευτής δε χρειάζεται να είναι γνωστή προσωπικότητα, αλλά ένας απλός, τίμιος άνθρωπος και αυτό επειδή η ουσία της κουβανικής δημοκρατίας είναι η ομοιότητα των συμφερόντων που μοιράζονται μεταξύ τους η κυβέρνηση και οι άνθρωποι.

 

Πρέπει να τονιστεί ότι στην Κούβα δεν υπάρχει προεκλογική εκστρατεία, οι υποψήφιοι παρουσιάζονται σαν μια ομάδα σε τόπους δουλειάς και σε δημόσιες δραστηριότητες, ώστε οι εκλογείς να έχουν τη δυνατότητα να τους γνωρίσουν καλύτερα.
Δεν υπάρχει ασυλία για τους εκλεγμένους Άλλο ένα χαρακτηριστικό του εκλογικού συστήματος της Κούβας είναι πως δεν υπάρχει ασυλία γι’ αυτούς που παραβιάζουν το νόμο, ακόμα και αν είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι.

Ακόμα σημαντικό είναι πως οι εκλεγμένοι σε δημοτικά, περιφερειακά και εθνικά συμβούλια δε λαμβάνουν ειδικό μισθό, εκτός από τα επαγγελματικά στελέχη που αφιερώνουν τον εαυτό τους εξ ολοκλήρου σε αυτή τη δουλειά, ενώ όλοι τους, χωρίς καμιά εξαίρεση, έχουν την υποχρέωση να αποδίδουν λογαριασμό στους εκλογείς σε τακτικά χρονικά διαστήματα.
Στην επαναστατημένη Κούβα δεν έχει αναφερθεί καμιά περίπτωση εκλογικής νοθείας, ούτε εξαγορά ψήφων ή κλέψιμο των καλπών, τα οποία φρουρούνται από μαθητές (!) και όχι από στρατιώτες. Η καταμέτρηση των ψήφων γίνεται μπροστά σε όποιον επιθυμεί να παρακολουθήσει, όπως επίσης σε ξένους ανταποκριτές, που συνήθως, καλύπτουν το γεγονός…

Ίσως αυτό το σύστημα να φαίνεται αρκετά περίπλοκο, ωστόσο αποτελεί μέχρι τώρα το πιο τέλειο, δίκαιο και δημοκρατικό δυνατόν, που επιλέχθηκε από τον κουβανικό λαό και όχι από την κυβέρνηση. Αυτές οι εκλογές είναι εκλογές του λαού και όχι εκλογές που πηγάζουν από τη δημοτικότητα κάποιου και γι’ αυτό το λόγο δεν υπάρχουν οικονομικές σπατάλες. Ούτε φυσικά, οι εκλογείς παραμυθιάζονται με προεκλογικές υποσχέσεις, επειδή όπως είναι γνωστό στην Κούβα δεν υπάρχει εκμετάλλευση, δεν υπάρχει φυλετική ή σεξουαλική διάκριση, δεν υπάρχει αγραμματοσύνη.

Η γη ανήκει σ’ αυτούς που την καλλιεργούν, τα σπίτια είναι ιδιοκτησία αυτών που ζουν σ’ αυτά, και υπάρχει απόλυτη πρόσβαση για όλους στην υγειονομική περίθαλψη, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό και τον αθλητισμό.

Ωστόσο αυτό που πρέπει να προσθέσουμε, είναι το γεγονός πως αν και είναι αλήθεια ότι υπάρχει υποχώρηση του σοσιαλισμού στη Κούβα, ειδικά μετά το 2011 όπου επιτράπηκε η κίνηση ιδιωτικού κεφαλαίου και τα τελευταία εφτά χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα 20% ιδιωτικών επιχειρήσεων, το κράτος κρατάει το 80% τη οικονομίας και αντιστέκεται σε μία περίοδο που αντιδραστικά ακροδεξιά κυβερνητικά σχήματα υποταγμένα στις ΗΠΑ και στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό όπως στη Βραζιλία, απειλούν την επανάσταση.

Βιβλιογραφία – εξωτερικοί σύνδεσμοι

Ε. Γκεβάρα, Σημειώσεις για τη Μελέτη της ιδεολογίας της Κουβανικής Επανάστασης, 1960

Ε. Γκεβάρα, Τι μάθαμε και τι διδάξαμε: Οι πρώτες σκέψεις για την Κουβανική Επανάσταση, 1959, Patria.
Φιντέλ Κάστρο: Η Επανάσταση της Κούβας, Εκδ. Ψύχαλου

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3030043

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3432441

“Θέλετε να γίνουμε Κούβα;”…




Καταγγελία για το νέο κατάπτυστο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Πηγή:

Καταγγελία για το νέο κατάπτυστο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Στις 16 Δεκέμβρη η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συζήτησε για μια ακόμα φορά το θέμα της Κούβας και των δήθεν παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υιοθέτησε και πάλι ένα κατάπτυστο ψήφισμα, που έσπευσαν να ψηφίσουν οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, του ΚΙΝΑΛ και της Ελληνικής Λύσης. Τα επιχειρήματα που αναφέρονται είναι τα γνωστά περί «παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «αντιφρονούντες που διώκονται» κ.ά.

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης καταγγέλλει και καταδικάζει τις προσπάθειες των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ανατροπή της κουβανικής κυβέρνησης και της σοσιαλιστικής τάξης στην Κούβα και στέκεται στο πλάι του κουβανικού λαού, που είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του.

Παραθέτουμε μερικά σημαντικά στοιχεία που δείχνουν το ποιόν των «αντιφρονούντων» που στηρίζουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

– Η υποτιθέμενη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μιας ομάδας πολιτών, που δεν είναι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κούβα και δεν εκπροσωπούν την πλειοψηφία του πληθυσμού της Κούβας, χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να υποστηρίξει τη συζήτηση.

– Πρόκειται για πρόσωπα που εκπροσωπούν ανοιχτά τα συμφέροντα της πολιτικής της κυβέρνησης των ΗΠΑ απέναντι στην Κούβα. Σύμφωνα με δημόσια στοιχεία, τις τελευταίες δύο δεκαετίες η Ουάσιγκτον έχει ξοδέψει σχεδόν 250 εκατομμύρια δολάρια σε προγράμματα για την οργάνωση επιθέσεων και ανατρεπτικών δράσεων κατά της Κούβας.

– Η Κούβα είναι ο στόχος ενός σεναρίου για ένα ήπιο πραξικόπημα. Πράκτορες στην υπηρεσία της κυβέρνησης των ΗΠΑ εξυπηρετούν αυτόν το σκοπό προωθώντας σχέδια για τη δημιουργία αντιπαράθεσης μεταξύ του πληθυσμού και της κουβανικής κυβέρνησης.

– Ο κύριος στόχος των ενεργειών τους είναι να «επιφέρει αλλαγή καθεστώτος στην Κούβα». να υποσκάψει την εσωτερική τάξη και να αποσταθεροποιήσει τη χώρα με κάθε κόστος.

– Οι κουβανικές αρχές κατήγγειλαν δημόσια ότι ορισμένα από αυτά τα άτομα είναι μισθοφόροι, έμμισθοι πράκτορες στην υπηρεσία μιας ξένης δύναμης. Αυτό είναι έγκλημα στην Κούβα και σε πολλά κράτη στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών χωρών.

– Έχει επίσης αποδειχθεί ότι ένας από αυτούς τους μισθοφόρους έχει αυτοτραυματιστεί για να για να προσποιηθεί παραβίαση των δικαιωμάτων του.

– Μερικοί από αυτούς έχουν επίσης ζητήσει ανοιχτά για στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα και για ενίσχυση των μέτρων αποκλεισμού της κυβέρνησης των ΗΠΑ κατά του νησιού, ακόμη και εν μέσω της πανδημίας, γνωρίζοντας τις τρομερές επιπτώσεις του στην καθημερινή ζωή του κουβανικού λαού.

– Είναι πλατιά γνωστό ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών χρησιμοποιεί συχνά άτομα με μακρά ιστορία εγκληματικότητας και βίαιης συμπεριφοράς για να προκαλέσει χαοτική κατάσταση, να δημιουργήσει μια αφήγηση βίας και καταστολής, που υποστηρίζεται από ένα καλά χρηματοδοτούμενο και διαρθρωμένο δίκτυο μέσων ενημέρωσης για να εφαρμόσει την ανατρεπτική πολιτική της κατά της Κούβας. Οι αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης δεν κρύβουν τη συνενοχή τους. Οι κουβανικές αρχές έχουν δημοσιοποιήσει επαρκή στοιχεία σχετικά με αυτό.

– Η Κούβα αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων σε τρεις από τις έξι τελευταίες συνόδους της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι η μόνη χώρα στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική που έχει συζητηθεί τόσο πολύ αυτή την περίοδο. Αυτό δείχνει πόσο στοχευμένα χρησιμοποιείται το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα δείχνει τα διπλά μέτρα και τα δύο μέτρα και σταθμά όσων το χρησιμοποιούν για να εξυπηρετήσουν τους πολιτικούς τους στόχους.

– Αυτοί που συνέταξαν και ψήφισαν τα τελευταία ψηφίσματα για την Κούβα δεν είχαν ούτε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να αναφερθούν στον αντίκτυπο του εγκληματικού οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για περισσότερες από έξι δεκαετίες, και έχει ενταθεί προμελετημένα σε γενοκτονικό επίπεδο κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

– Εάν οι ευρωβουλευτές που προώθησαν αυτόν το νέο αντικουβανικό ελιγμό ενδιαφέρονταν πραγματικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα του κουβανικού λαού, θα κατήγγειλαν πρώτα την κατάφωρη και συστηματική παραβίαση που αντιπροσωπεύει η εφαρμογή του αποκλεισμού.

– Οι εξωεδαφικές του επιπτώσεις έχουν επίσης τεράστιο αντίκτυπο για τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών εταιρειών και πολιτών τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

– Είναι περίεργη σύμπτωση ότι αυτή η συζήτηση διεξάγεται τη στιγμή που οι Αμερικανοί γερουσιαστές Marco Rubio και Bob Menendez, γνωστοί για τις αντικουβανικές επιθέσεις και πρωτοβουλίες τους, στέλνουν επιστολή στον Ύπατο Εκπρόσωπο Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας ζητώντας τον τερματισμό της Συμφωνίας Πολιτικού Διαλόγου και Συνεργασίας μεταξύ της Κούβας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της.

– Η σημερινή κατάσταση στην Κούβα χαρακτηρίζεται από δύο πανδημίες: τον COVID 19 και τον αποκλεισμό, που επίσης προκαλεί ασφυξία και σκοτώνει.

– Παρόλα αυτά, και με τους λιγοστούς πόρους που διαθέτει η χώρα, η Κούβα μπόρεσε να παραγάγει τα δικά της εμβόλια, χάρη στα οποία το 90% του πληθυσμού μας έχει ήδη εμβολιαστεί. Η Κούβα έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που εμβολίασε βρέφη ηλικίας άνω των δύο ετών πριν από λίγο καιρό. Αυτή και πολλές άλλες πραγματικότητες είναι που θα έπρεπε να εκτεθούν σε μια συζήτηση για την Κούβα.

Ποιοι είναι λοιπόν οι άνθρωποι που για τη δήθεν παραβίαση των δικαιωμάτων τους ανησυχεί το Ευρωκοινοβούλιο;

José Daniel Ferrer :

  • Είναι πληρωμένος πράκτορας στην υπηρεσία των ΗΠΑ. Ο ίδιος ο Ferrer έχει αναγνωρίσει ότι λαμβάνει χρηματοδότηση από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένου του Cuban American National Foundation (Κουβανοαμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα), το οποίο με τη σειρά του χρηματοδοτείται από το Λευκό Οίκο.
  • Έχει ποινικό μητρώο που χρονολογείται από το 1993 -πολύ πριν ξεκινήσει τη μισθοφορική του δραστηριότητα- για παραβάσεις της δημόσιας τάξης και σωματικές βίαιες επιθέσεις σε άλλους πολίτες, συμπεριλαμβανομένων γυναικών.
  • Μέσω του παρακάτω συνδέσμου: https://www.youtube.com/watch?v=z4iOwLeJc

μπορείτε να δείτε πώς αυτοτραυματίστηκε για να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα του οποίου τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν παραβιαστεί.

Yunior García Aguilera:

  • Ένας θεατρικός συγγραφέας του οποίου τα κριτικά έργα δεν λογοκρίθηκαν ποτέ στην Κούβα και που δεν εκδιώχθηκε ποτέ από τον τόπο εργασίας του.
  • Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της πανδημίας που έπληξε σοβαρά τους καλλιτέχνες σ’ όλο τον κόσμο, η παράξενη κουβανική «δικτατορία» διέθεσε μέρος των λιγοστών πόρων της για να παρέχει επιδόματα σε Κουβανούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του Yunior García.
  • Μέχρι την οικειοθελή αναχώρησή του από την Κούβα, διατηρήθηκε στη θέση του στο Υπουργείο Πολιτισμού και δεν σταμάτησε να λαμβάνει το επίδομα της κουβανικής κυβέρνησης για καλλιτέχνες καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας, ούτε τους μήνες της αντικυβερνητικής πολιτικής αναταραχής, όταν δεν έκανε άλλη δουλειά από το να υποσκάπτει τη σοσιαλιστική κοινωνική τάξη της Κούβας.
  • Υπάρχουν στοιχεία για τη συμμετοχή του σε μαθήματα και εργαστήρια στο εξωτερικό, των οποίων ο κύριος στόχος ήταν να τον προετοιμάσουν ως «βασικό παράγοντα» για να επιφέρει «αλλαγή καθεστώτος» στην Κούβα.
  • Ένας πράκτορας της κρατικής ασφάλειας της Κούβας, σε ένα βίντεο που μπορείτε να δείτε μέσω του ακόλουθου συνδέσμου: https://youtu.be/qL2uO70bTxc, έδειξε στοιχεία ότι στόχος του Γιούνιορ ήταν να διεισδύσει και να επιδιώξει αντιπαράθεση μεταξύ του κουβανικού λαού και του Στρατού.
  • Υπάρχουν δημόσια στοιχεία για τηλεφωνήματα με το διαβόητο τρομοκράτη Ramón Saúl Sánchez, που αναγνωρίζεται ως τέτοιος από τον αμερικανικό Τύπο.
  • Ο κυνισμός και ο ανήθικος χαρακτήρας του έφτασαν στο αποκορύφωμα όταν το Νοέμβριο κάλεσε σε πορεία, την ώρα που έφτιαχνε τις βαλίτσες του και κανόνιζε την αναχώρησή του για την Ισπανία.

Maykel Castillo Pérez (Osorbo):

  • Πολίτης με ποινικό μητρώο. Σε βάρος του έχει ασκηθεί δίωξη για τα αδικήματα της ληστείας, της κλοπής, της περιφρόνησης του δικαστηρίου και της επίθεσης. Φέτος κατηγορήθηκε επίσης για τα εγκλήματα της επίθεσης, της παραβίασης της δημόσιας τάξης και της προσπάθειας απόδρασης κρατουμένων, τα οποία διέπραξε στις 4 Απριλίου 2021.

Έχει ζητήσει δημόσια στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα και αυστηροποίηση του αποκλεισμού που έχουν επιβληθεί στην Κούβα από τις Ηνωμένες Πολιτείες για περισσότερα από 60 χρόνια. Μπορείτε να δείτε τις δηλώσεις αυτές στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=p7lji1oR6ak .

Manuel Otero Alcántara:

  • Έχει μακρά ιστορία προκλήσεων, με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη της κας Mara Tekach, κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Επιτετραμμένης στην αμερικανική πρεσβεία στην Αβάνα. Μεταξύ των πολιτικών που θαυμάζει είναι μέλη του Κογκρέσου που πίεσαν για την ενίσχυση του γενοκτόνου αποκλεισμού κατά του κουβανικού λαού.
  • Έχει κατηγορηθεί για προκλητικές και προσβλητικές ενέργειες κατά της κουβανικής σημαίας και παραβίαση του άρθρου 16 του νόμου περί εθνικών συμβόλων της Κούβας. Στις 9 Αυγούστου 2019, με το πρόσχημα μιας παράστασης με τίτλο Drapeau (σημαία), τύλιξε τη σημαία της Κούβας στο ημίγυμνο σώμα του για να πραγματοποιεί καθημερινές δραστηριότητες όπως το βούρτσισμα των δοντιών του, το μπάνιο, το να βγαίνει έξω και ακόμη και να αφοδεύει με αυτήν στους ώμους του, ενώ φωτογραφιζόταν.
  • Το Νοέμβριο του 2020, μαζί με άλλα μέλη του λεγόμενου Κινήματος San Isidro, προσποιήθηκε ότι έκανε απεργία πείνας και δίψας, για να απαιτήσει την απελευθέρωση ενός άλλου μέλους του κινήματος, το οποίο καταδικάστηκε σε οκτώ μήνες φυλάκιση για περιφρόνηση του δικαστηρίου. Αν και ισχυρίστηκαν ότι έκαναν απεργία πείνας και δίψας, οι μεταδόσεις τους στο Διαδίκτυο έδειξαν ότι λάμβαναν προμήθειες όπως νερό, μη επεξεργασμένα τρόφιμα, ρύζι, ζάχαρη, φασόλια, μπιζέλια, καφές και σπόρους φιστικιών, καθώς και μπίρα και άλλες προμήθειες.
  • Υπάρχουν στοιχεία για τη μισθοφορική στάση του. Έχει συμβόλαιο με το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, υπεργολάβο σε οργανισμούς με μακρά ιστορία στην εξασφάλιση κεφαλαίων για ανατρεπτικές δράσεις στην Κούβα. Αυτό το ινστιτούτο του πληρώνει περίπου χίλια δολάρια το μήνα για να κάνει ανατρεπτικές δραστηριότητες.
  • Τα ριάλιτι σόου που διοχετεύει στο διαδίκτυο απεικονίζουν τον υπαρξιακό και πολιτιστικό ξεπεσμό της ομάδας του και τη σχέση με τρομοκράτες του Μαϊάμι, που έχουν πραγματοποιήσει βίαιες ενέργειες κατά της Κούβας.
  • Οι ζωντανές μεταδόσεις αυτού του λεγόμενου Κινήματος έχουν χρησιμεύσει, για παράδειγμα, για να προβάλλουν τρομοκράτες όπως ο William González Cabrera, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση ενεργειών κατά εγκαταστάσεων και καταστημάτων στην Κούβα, όπως η απόπειρα εμπρησμού σε καφετέρια, κουρείο και ένα κατάστημα προμηθειών. Ένα άλλο μέλος της ομάδας ρώτησε για ενέργειες που θα πραγματοποιούνταν με βόμβες μολότοφ.

Aymara Nieto:

  • Μέλος των Κυριών στα Λευκά, μιας αντεπαναστατικής ομάδας που υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να διεξάγει δραστηριότητες κατά της κουβανικής κυβέρνησης.
  • Απαιτούν την εφαρμογή σκληρής πολιτικής απέναντι στην Κούβα. Αυτή η ομάδα προτρέπει τις ΗΠΑ να ενισχύσουν τον οικονομικό αποκλεισμό και την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιστρέψει στις κυρώσεις της λεγόμενης Κοινής Θέσης. Είναι φανερό πως αυτά τα άτομα δεν νοιάζονται πραγματικά για τις βλαπτικές επιπτώσεις που θα έχουν τα παραπάνω για τον κουβανικό λαό.
  • Οι εσωτερικές αντιφάσεις αυτής της ομάδας έχουν γίνει γνωστές, κυρίως λόγω της ανισότιμης κατανομής των σημαντικών κεφαλαίων που λαμβάνουν από το εξωτερικό. Για κάθε ενέργεια που πραγματοποιεί, κάθε μέλος της οργάνωσης λαμβάνει χρήματα, είναι μισθωτοί υπάλληλοι της αμερικανικής κυβέρνησης, όπως φαίνεται στον παρακάτω σύνδεσμο: https://youtu.be/uZEaWwQpZeo
  • Ο Carlos Serpa Maceira, πράκτορας των Υπηρεσιών Ασφαλείας της Κούβας, αποκάλυψε μετά από πολλά χρόνια μυστικής εργασίας ως επίσημος εκπρόσωπος των Κυριών στα Λευκά ότι η κύρια οικονομική υποστήριξη αυτής της ομάδας είναι ένα ίδρυμα που εδρεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την ηγεσία του τρομοκράτη Santiago Álvarez, ενός από τους υφισταμένους του γνωστού τρομοκράτη και δολοφόνου Luis Posada Carriles.