1

Ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος και η λογική της ιστορίας

Ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος και η λογική της ιστορίας.

Συζήτηση του Δημήτρη Πατέλη με τον δημοσιογράφο της ΝΕΑΣ Τηλεόρασης Κρήτης Λευτέρη Κουρκουλό στην εκπομπή «Στο Επίκεντρο». https://www.neatv.gr/broadcast_videos…

Η καταγραφή έγινε 24.5.2022 στα Χανιά και μεταδόθηκε τηλεοπτικά 1.6.2022.

00:00:00 Αυταπάτες, παραπληροφόρηση της ρωσικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, αποτυχία αρχικού σχεδίου και αναπροσαρμογή τακτικής. Ο πόλεμος δεν είναι μια απλή εισβολή-διμερής σύρραξη αλλά ο Γ’ θερμός παγκόσμιος πόλεμος. Ο επιτιθέμενος Ευρωατλαντικός άξονας (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-σύμμαχοι), ο ενεργητικά αμυνόμενος πόλος, ο χαρακτήρας και τα διακυβεύματα του πολέμου.

00:06:12 Η Ρωσία ως «ασθενής κρίκος» του άλλου πόλου με περιφερειακή/εξαρτημένη οικονομία και πανίσχυρο οπλοστάσιο – κληροδότημα της ΕΣΣΔ.

00:07:38 Υπάρχει πιθανότητα/δυνατότητα αποτροπής του πυρηνικού ολοκαυτώματος; Πυροδότησε η Ρωσία τον πόλεμο; Αντεπανάσταση, διάλυση ΕΣΣΔ, επέκταση ΝΑΤΟ, πολεμική περικύκλωση Ρωσίας, Λ.Δ. Κίνας κ.λπ.

00:11:10 Εκφασισμός Ουκρανίας, ναζιστικό καθεστώς, «κατασκευή» εθνών σε εθνικιστική/ρατσιστική βάση με την αρχή «διαίρει και βασίλευε», μίσος και αδελφοκτόνος πόλεμος.

00:13:08 Επαναλαμβάνεται η ιστορία; Συνέχεια – ασυνέχεια στη λογική της ιστορίας. Μείζονος κλίμακας αλλαγές με την εμπλοκή πάνω από 40 χωρών στο πλευρό της Ουκρανίας, επιτάχυνση αλλαγών στην παγκόσμια οικονομία. Ενεργειακός πόλεμος και επισιτιστική κρίση. Ελληνική εμπλοκή.

00:22:13 Διαθέτει η Ελλάδα ανεξαρτησία και κυριαρχία; Για την εξευτελιστική ομιλία του Πρωθυπουργού στην Γερουσία των ΗΠΑ και την ιερόσυλη παρομοίωση των ναζί του «Αζόφ» με τους ήρωες της εξόδου του Μεσολογγίου.

00:23:35 Η θέση και ο ρόλος της Τουρκίας ως περιφερειακής κεφαλαιοκρατικής δύναμης.

00:28:40 Για το παρελκυστικό στερεότυπο αναγωγής των διεθνών ζητημάτων στα «εθνικά» και των τελευταίων στη σύγκρουση των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας. Αντιφάσεις στον Ευρωατλαντικό άξονα. Καθεστώς ξένων βάσεων-κατοχής στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.

00:31:46 Υπάρχει διέξοδος; Η «κανονικότητα» που γέννησε και γεννά τον όλεθρο του πολέμου και η ανάγκη αναστοχασμού της ανθρωπότητας για τον εναλλακτικό τύπο ανάπτυξης της κοινωνίας που χρειάζεται, για την προοπτική των επόμενων γενεών.




Πατέλης Δ. Επιστήμη, κομμουνισμός και αντικομμουνισμός

Δ. Πατέλης: Εισήγηση στην περί αντικομμουνισμού Ημερίδα του Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στον Σοσιαλισμό», Αθήνα 28.5.2022.

00:00:00 Εισήγηση. Χονδροειδής και «εκλεπτυσμένος» αντικομμουνισμός.

00:04:12 Η επιστήμη και οι θεμελιώδεις λειτουργίες της.

00:06:43 Το γίγνεσθαι της επαναστατικής θεωρίας, η διαμόρφωση και ανάπτυξή της, η κομβική θέση και ο ρόλος της στην πρωτοπορία της παγκόσμιας επιστήμης, και στα θεμέλια των επιστημών, οι ανακαλύψεις της στην περί κοινωνίας επιστήμη και στην λογική-μεθοδολογία επιστημονικής έρευνας (βλ. και Βαζιούλιν Β.Α. Το γίγνεσθαι της μεθόδου επιστημονικής έρευνας του Κ. Μαρξ https://sep.gr/eshop/titlos/to-gignes… ). Επιστημονική περιγραφή, εξήγηση-ερμηνεία, πρόβλεψη/πρόγνωση και οδηγός για δράση-επαναστατικό μετασχηματισμό, θεμελίωση στρατηγικής & τακτικών μετά λόγου γνώσεως. Συνεισφορά του μαρξισμού στα 3 ερευνητικά αντικείμενα-συστατικά στοιχεία (διαλεκτική-υλιστική αντίληψη της δομής/ανάπτυξης της ιστορίας, πολιτική οικονομία της κεφαλαιοκρατίας, πρόβλεψη/πρόγνωση του κομμουνισμού) αλλά και στη διαλεκτική λογική-μεθοδολογία. Η απαρχή της «συνθετικής επιστήμης του μέλλοντος» (Μαρξ). Επιτακτική ανάγκη ανάπτυξης του μαρξισμού προς διερεύνηση του νέου σταδίου του ιμπεριαλισμού, της διαλεκτικής επανάστασης και αντεπανάστασης, των πρώιμων και ώριμων – ύστερων σοσιαλιστικών επαναστάσεων, της βασικής αντίφασης του σοσιαλισμού (μεταξύ τυπικής και πραγματικής κοινωνικοποίησης), κ.ά. Η δημιουργική ανάπτυξη ως ο μόνος τρόπος ύπαρξης, βιωσιμότητας και επαναστατικής λειτουργίας του μαρξισμού. Αναγκαιότητα οργανικής διασύνδεσης των πεδίων/κατευθύνσεων του επαναστατικού αγώνα: θεωρητικού, πολιτικού και πρακτικού-οικονομικού (Ένγκελς).

00:17:19 Επιστήμη και κεφάλαιο, αστική τάξη και εργαλειοποίηση της επιστήμης. Τυπική υπαγωγή της επιστήμης στο κεφάλαιο (βλ. και Πατέλης Δ. Έρευνα, τεχνολογία και προοπτική ενοποίησης της ανθρωπότητας https://kapsimi.gr/ereyna-tehnologia-…). Ο αντικομμουνισμός ως πάγια ιδεολογική χειραγώγηση που επιχειρεί η αστική τάξη για την υπονόμευση και ακύρωση της ίδιας της δυνατότητας συγκρότησης των ανθρώπων ως συνειδητών επαναστατικών υποκειμένων. Αγνωστικισμός, ανορθολογισμός, μυστικισμός, άρνηση της γνωσιμότητας αλλά και της ίδιας της ύπαρξης της αντικειμενικής πραγματικότητας. Ενδεικτική αναφορά σε εγγενώς αντικομμουνιστικά αστικά ρεύματα στην φιλοσοφία και την φιλοσοφία της επιστήμης (θετικισμός, πραγματισμός, λογικός θετικισμός, Τ. Kuhn, «Εξελικτική Επιστημολογία» του Κ. Popper & ιδεολογήματα περί «ανοικτών» & «κλειστών» κοινωνιών, Μεθοδολογία των Προγραμμάτων Επιστημονικής Έρευνας του I. Lakatos και απόπειρα απόρριψης της προβλεπτικής ισχύος του μαρξισμού, ο «Μεθοδολογικός Αναρχισμός» του P. Feyerabend – προάγγελος της μεταμοντέρνας διάλυσης της ορθολογικής μεθοδολογίας.

00:32:10 Η νιτσεϊκών καταβολών ναζιστική αναγωγή της επιστήμης σε ανορθολογικό πεδίο κυριαρχίας, δικτατορίας, ισχύος, κατίσχυσης και απόφασης (Κ. Σμιτ. & ύστερος Π. Κονδύλης). Υποκατάσταση επιστημονικής έρευνας-διαλόγου από διοικητικές αποφάσεις οργάνων και καταστολή. Ο «μεταμνοτνέρνος» ανορθολογισμός: από την αλτουσεριανή «ιστορία χωρίς υποκείμενο», στη φουκοϊκή «μικροφυσική της εξουσίας», «βιοπολιτική» και μεταμοντέρνα αναγωγή γνώσης και επιστήμης σε «αφηγήματα»-«κοινωνικές-συμβολικές κατασκευές» κατά το δοκούν.

00:34:26 Απαντήσεις σε ερωτήσεις – διάλογος. Εγχειρήματα αποσύνδεσης του φασισμού από την κεφαλαιοκρατία σε πανεπιστήμια. Ορισμός, χαρακτηριστικά και λειτουργίες φασισμού. Ιστορικές εκδοχές και σύγχρονες μορφές εκφασισμού της κοινωνίας. Φασισμός στην εξωτερική πολιτική, ρατσισμός, πόλεμος, ανποικιοκρατική/νεοαποικιοκρατική εκμετάλλευση. Ευρωατλαντισμός, πόλεμος και εγκαθίδρυση φασιστικών καθεστώτων-οργάνων του επιτιθέμενου άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στον εν εξελίξει Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

00:39:22 Επιστημονική προβλεπτική ικανότητα του μαρξισμού βάσει της διάγνωσης της νομοτέλειας. Αιτιότητα, αιτιοκρατία, νόμος, νομοτέλεια, επιστήμη και επαναστατική δράση. Διαλεκτική της ιστορικής ανάπτυξης και εξελικτισμός του αναθεωρητισμού και των αστών. Διαλεκτική νομοτέλεια και λαπλασιανή μεταφυσική.

00:41:50 Για τους όρους παραγωγής σύγχρονης επαναστατικής θεωρίας. Αλλαγές στη σύνθεση της σύγχρονης μισθωτής εργασίας, ενδυνάμωση της θέσης και του ρόλου της μισθωτής διανόησης στην παραγωγή/κοινωνία, απαλλαγή από την αναγκαιότητα «εισαγωγής» θεωρίας στην εργατική τάξη από «προδότες της αστικής τάξης». Εκπαίδευση και φορείς της εργατικής τάξης ως θεσμικά πεδία ανάπτυξης της έρευνας. Χειραγώγηση και υποταγή της πανεπιστημιακής κ.λπ. διανόησης στην αστική τάξη. Όροι για την απρόσκοπτη παραγωγή επαναστατικής θεωρίας και πολιτικά κόμματα. Η αναγωγή της θεωρίας σε ιδεολογία/προπαγάνδα, σε σπουδή για το «τι απαντάμε στον αντίπαλο» και σε εκ των υστέρων επιστημονικοφανή δικαιολόγηση προειλημμένων αποφάσεων ως καταστροφή της επαναστατικής θεωρίας και μεθοδολογίας. Η σχέση των κλασικών προς το κόμμα ως μέσο της επαναστατικής πάλης, όχι ως αυτοσκοπό. Επιστήμη δεν παράγεται από υποταγμένους και υποτακτικούς.

Υ.Γ. Τα προτεινόμενα στην εισήγηση βιβλία έχουν εκδοθεί με βάση παραίτηση των συγγραφέων και των μεταφραστών από τα πνευματικά δικαιώματα, ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο το κόστος παραγωγής και να είναι προσπελάσιμα στο ευρύτερο δυνατό αγοραστικό κοινό ως προς την τιμή αγοράς. Επομένως, η προβολή τους είναι αφιλοκερδής/ανιδιοτελής, άρα, καθ’ όλα θεμιτή και αναγκαία για επιστημονικούς, παιδαγωγικούς και ιδεολογικοπολιτικούς λόγους. Πρόκειται για τα έργα: Βαζιούλιν Β.Α. Το γίγνεσθαι της μεθόδου επιστημονικής έρευνας του Κ. Μαρξ. Λογική πτυχή. Σύγχρονη Εποχή. https://sep.gr/eshop/titlos/to-gignesthai-tis-methodoy-epistimonikis-ereynas-toy-k-marx-logiki-ptychi/ Βαζιούλιν Β.Α. Η λογική της ιστορίας. Ζητήματα θεωρίας και μεθοδολογίας. ΚΨΜ https://kapsimi.gr/i-logiki-tis-istorias Πατέλης Δ. Έρευνα, τεχνολογία και προοπτική ενοποίησης της ανθρωπότητας. ΚΨΜ https://kapsimi.gr/ereyna-tehnologia-kai-prooptiki-enopoiisis-tis-anthropotitas




Πατέλης Δ., Κούλαλης Δ. Παγκόσμιες ανακατατάξεις, πόλεμος και επαναστατική προοπτική.

   Ο Δημήτρης Πατέλης συζητά με τον Δημήτρη Κούλαλη, εκπαιδευτικό-δημοσιογράφο, όλο το φάσμα των γεωτεκτονικών ανακατατάξεων του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων, την κλιμάκωση του εν εξελίξει παγκοσμίου πολέμου, την ιστορική δυναμική των εμπλεκόμενων στην σύγκρουση, τα διακυβεύματα και τις προοπτικές του επαναστατικού κινήματος.

   Είναι ανέφικτη η κατανόηση της σημερινής εποχής και συγκυρίας, των σημερινών δραματικών εξελίξεων και τάσεων, χωρίς την συστηματική διαλεκτική διερεύνηση της ουσίας, των ουσιωδών αντιφάσεων και τάσεων του συγχρόνου σταδίου της κεφαλαιοκρατίας, των ιδιοτυπιών και αντιφάσεων του πρώιμου σοσιαλισμού, της συσχέτισης τάσεων επανάστασης-αντεπανάστασης στην σοσιαλιστική οικοδόμηση σε συνάρτηση με την περαιτέρω επιστημονική διακρίβωση των θετικών προσδιορισμών, της ουσίας του κομμουνισμού ως ενοποιημένης ανθρωπότητας. Στη διερεύνηση αυτή κομβική θέση κατέχει η διακρίβωση των αιτίων της ήττας των πρώιμων σοσιαλιστικών επαναστάσεων και της επικράτησης καθεστώτων αστικής αντεπανάστασης/κεφαλαιοκρατικής παλινόρθωσης στην ΕΣΣΔ και στις ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές χώρες, αλλά και της ιδιοτυπίας των εκδοχών πρώιμου σοσιαλισμού που συνεχίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την πορεία τους μέχρι σήμερα (Λ.Δ. Κίνας, Λ.Δ. Βιετνάμ, Λ.Δ. Κορέας, Λάος, Κούβας), με προεξάρχοντα τον ρόλο του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά της Κίνας. Τα παραπάνω είναι ανέφικτα υπό το πρίσμα μιας στατικής-δογματικής θεώρησης του μαρξισμού, της επαναστατικής θεωρίας και μεθοδολογίας, υπό το πρίσμα εκδοχών κοσμοθεώρησης και στάσης ζωής που ανάγονται στην απλή άρνηση (πλευρών) της κεφαλαιοκρατίας, στον αφηρημένο «αντικαπιταλισμό».

Συντελείται μια τεκτονική μετατόπιση ισχύος στον πλανήτη, με υποχώρηση του ευρωατλαντικού άξονα υπό την μέχρι προ ολίγων ετών αδιαμφισβήτητα πλανητερχεύουσα υπερδύναμη των ΗΠΑ. 30 χρόνια μετά την αντεπανάσταση/κεφαλαιοκρατική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ, για πρώτη φορά τίθενται δημόσια και επιτακτικά όροι εγγυήσεων και συλλογικής ασφάλειας, οι οποίοι αφορούν την Ευρώπη και τον πλανήτη, την ίδια τη διατήρηση της ζωής στη Γη.

Όταν π.χ. τοποθετούνται πυραυλικά και άλλα οπλικά συστήματα, ικανά να πλήξουν νευραλγικούς στόχους στρατηγικής σημασίας στο εσωτερικό της Ρωσίας σε λιγότερο από 3 λεπτά, είναι άραγε εφικτή η νηφάλια λήψη απόφασης περί απαντητικού πλήγματος; Ιδιαίτερα εάν η χώρα-στόχος διαθέτει περίπου 7.000 πυρηνικές κεφαλές, τεράστιας ισχύος χερσαίες, ναυτικές, αεροπορικές και διαστημικές ένοπλες δυνάμεις ως κατά βάση κληροδότημα της ΕΣΣΔ.

Η στρατηγική του απαντητικού πλήγματος εδράζεται σε αυτοματοποιημένα συστήματα δικτυοκεντρικού πολέμου και τεχνητής νοημοσύνης, ικανά -ακόμα και σε περίπτωση λανθασμένου συναγερμού- να πυροδοτήσουν ένα πλανητικής κλίμακας Αρμαγεδδώνα, με εμπλοκή των πάνω από 15.000 πυρηνικών κεφαλών που είναι διάσπαρτες στη Γη, και όλων των λοιπών όπλων & οπλικών συστημάτων. Στόχοι αυτών των πλανητικής εμβέλειας συστημάτων είναι όλα τα επιτελεία, οι απανταχού βάσεις και υποδομές του αντιπάλου.

Η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα ενώπιον ενός πρωτόγνωρου κινδύνου αυτοκαταστροφής. Ο εν εξελίξει Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος δείχνει να προσεγγίζει τη γενικευμένη θερμή φάση του. Οι επηρμένοι και μεθυσμένοι από την αμαχητί νίκη τους στον Ψυχρό Πόλεμο Δυτικοί ηγέτες, αντιμετώπιζαν -και εν πολλοίς αντιμετωπίζουν- συνολικά τον μετασοβιετικό χώρο και λαό ως λεία, θεωρώντας «κανονικότητα» την εξαπάτηση της ΕΣΣΔ επί Γκορμπατσόφ και την αθέτηση της δέσμευσής τους για μη επέκταση του ΝΑΤΟ, την συστηματική ταπείνωση λαών (και ιδιαίτερα του ρωσικού επί προεδρίας του άθλιου μέθυσου/γελωτοποιού Γιέλτσιν), αλλεπάλληλες πραξικοπηματικές κινήσεις αλλαγής καθεστώτων, καταλήστευση εθνικού πλούτου κ.λπ.

Έκτοτε έχουν επέλθει τεκτονικές αλλαγές στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, με την κεφαλαιοκρατική Δύση σε διαδικασία μάλλον μη αναστρέψιμης σήψης και υποχώρησης, όπως φαίνεται από την χρονίζουσα δομική κρίση, επιτεινόμενη από την «κρίση πανδημίας».

Η άτακτη ντροπιαστική φυγή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους απ’ το Αφγανιστάν, η αποτυχία αλλαγής καθεστώτος στη Λευκορωσία όπως -προς το παρόν- και στο Καζακστάν, στο φόντο της σταθερής μετατροπής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας σε πλανητικής εμβέλειας υπερδύναμη, είναι δηλωτικά στοιχεία αυτών των αλλαγών.

Ως απάντηση, ΗΠΑ & ΝΑΤΟ, μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ, στο πλαίσιο ενός κατευθυνόμενου πολέμου χονδροειδούς γκεμπελικής κοπής προπαγάνδας, ψευδών ειδήσεων και μαζικής χειραγώγησης, στήνουν την εικόνα μιας πάνοπλης, αιμοσταγούς και επιθετικής Ρωσίας με τους συμμάχους της, έτοιμης να κατασπαράξει τη «δύσμοιρη Ουκρανία», την οποία μετά το πραξικόπημα του 2014, πρωτοστατούντων των ναζί, οι ίδιοι ελέγχουν πλήρως, εξοπλίζουν και υποκινούν.

Η ανάφλεξη από μια προβοκάτσια είναι εξαιρετικά πιθανή. Εδώ το τυχαίο μπορεί να αποβεί μοιραίο για τον αφανισμό της ανθρωπότητας.

Στο παράδειγμα της Ουκρανίας καθίσταται σαφής ο κυνισμός ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και ο ρόλος των χρήσιμων ηλιθίων υποτακτικών τους (όπως είναι και οι κυβερνώντες της Ελλάδας): στον όλεθρο που μεθοδεύουν, οι «σύμμαχοι» είναι πανέτοιμοι να πολεμήσουν μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος του τελευταίου Ουκρανού!

Διαμορφώνεται σταθερά ένας εναλλακτικός του ευρωατλαντικού άξονα πόλος, με άγοντα ρόλο σε αυτόν των δύο μεγάλων χωρών, η σημερινή μορφή των οποίων έχει σημαδευτεί από τις δύο μεγαλύτερες πρώιμες σοσιαλιστικές επαναστάσεις του 20ου αι.: Ρωσία και Κίνα.

Η πρώτη, κεφλαιοκρατική πλέον, λόγω κληροδοτημάτων της ΕΣΣΔ και κεκτημένης ταχύτητας, διαθέτει στρατιωτική ισχύ υπερδύναμης, ικανή να αφανίσει τον πλανήτη.

Η δεύτερη, υπάγοντας στην κεντρική επιστημονική σχεδιοποίηση του ιδιότυπου πρώιμου σοσιαλισμού της ένα περίπλοκο και εξωστρεφές μικτό οικονομικό σύστημα, μετατρέπει σταθερά την οικονομικοπολιτική υπεροχή της και σε στρατιωτική.

Ιδιαίτερη έρευνα απαιτεί η μελέτη της ιδιοτυπίας της Λ.Δ. Κίνας και της θεαματικής προόδου της κατά της τελευταίες δεκαετίες, υπό το πρίσμα των κληροδοτημάτων της εκεί επανάστασης, της εξαιρετικής υστέρησης των αφετηριακών της παραγωγικών δυνάμεων και των παλινδρομήσεών της μεταξύ πρακτικών «σοσιαλισμού του στρατώνα» και «σοσιαλισμού της αγοράς», των άκρως αντιφατικών σχέσεών της με τις άλλες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού (ΕΣΣΔ, Λ.Δ. Βιετνάμ κ.λπ.). Η διερεύνηση αυτή είναι ανέφικτη υπό το πρίσμα μιας κατά βάση αστικής αντιεπιστημονικής αντίληψης που απορρίπτει συλλήβδην την ιστορική θέση και τον ρόλο των υπηγμένων στην σχεδιοποίηση εμπορευματικών και χρηματικών σχέσεων (ΕΧΣ) στο γίγνεσθαι της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ταυτίζοντας μεταφυσικά/δογματικά την όποια παρουσία ΕΧΣ με «νόθευση του σοσιαλισμού» και καπιταλισμό.

Οι παγκόσμιοι πόλεμοι δημιουργούν νέες αντιφάσεις, αναδεικνύουν με ιδιαίτερη ένταση τις βαθύτερες κοινωνικές-ταξικές αντιφάσεις, φέρνοντας πιο κοντά την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης. Όλες οι σημαντικές επαναστατικές καταστάσεις του 20ου αι. συνδέονταν με πολεμικές συρράξεις.

Ο εν εξελίξει πόλεμος δεν θα αποτελεί εξαίρεση.

Απαιτείται ανάπτυξη της έρευνας για τη διακρίβωση του χαρακτήρα του πολέμου και των εμπλεκόμενων σε αυτών δυνάμεων σε συνάρτηση με το επαναστατικό δυναμικό που αυτός θα φέρει στην επιφάνεια, ώστε να εξοπλιστεί δεόντως το υποκείμενο των επικείμενων νικηφόρων σοσιαλιστικών επαναστάσεων.




Καλάσνικοφ: “Εγώ δεν έφτιαξα όπλο για να σκοτώνονται, αλλά για να απελευθερώνονται οι λαοί”…

Καλάσνικοφ: Ο σχεδιαστής του όπλου των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων.

του Δημήτρη Πατέλη

Νέοι σύντροφοι μου ζήτησαν να γράψω κάτι για τον Καλάσνικοφ, που έφυγε πρόσφατα (23.12.13) απ’ τη ζωή. Είχα την τύχη να συναντήσω προσωπικά το θρυλικό μηχανικό-οπλουργό Μιχαήλ Καλάσνικοφ τον Απρίλιο του 1998 στο Ιζέφσκ της Ουντμουρτίας στα Ουράλια. Στα 81 του τότε, εντυπωσίαζε με την απίστευτη ζωτικότητα, το καλοσυνάτο χαμόγελο και το σπινθηροβόλο βλέμμα του. “Να μου μιλάς δυνατά γιε μου” – μου έλεγε, “εγώ μια ζωή πυροβολούσα, δούλευα σε πεδία βολής, σκοπευτήρια και εργοστάσια. Βαριακούω…”.

Ο Μιχαήλ Τιμοφέγιεβιτς Καλάσνικοφ, ήταν το δέκατο έβδομο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας (οκτώ από τα δεκαοκτώ παιδιά επιβίωσαν). Η βιογραφία του παρέχει μια ξεχωριστή και συνάμα ενδεικτική εικόνα της ιστορίας του σοβιετικού λαού, του θριάμβου και της τραγωδίας της πρώτης χώρας του πρώιμου σοσιαλισμού (βλ. και: Διδάγματα της ιστορίας. Οκτωβριανή επανάσταση: οι αντιφάσεις του πρώιμου σοσιαλισμού και οι προοπτικές της ανθρωπότητας), αλλά και της ανάπτυξης της πολεμικής τεχνολογίας (βλ. και: Ένοπλες δυνάμεις και τεχνική του πολέμου στην ιστορία. Στρατιωτικοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας). Από μικρός ενδιαφερόταν για τις επιστήμες, την τεχνολογία, την ιστορία και τη λογοτεχνία.

Εργάστηκε ως λογιστής σε αμαξοστάσιο των σοβιετικών σιδηροδρόμων και το 1938 πήγε να υπηρετήσει στον Κόκκινο Στρατό, όπου απέκτησε την ειδικότητα του μηχανικού χειριστή τεθωρακισμένων και υπηρέτησε στο 12ο τμήμα τεθωρακισμένων της Δυτικής Ουκρανίας. Εκεί ξεκίνησε την εφευρετική του δραστηριότητα, με την εκπόνηση ενός αδρανειακού μετρητή βολών του πυροβόλου και μιας συσκευής μέτρησης της διάρκειας ζωής του τεθωρακισμένου, για την οποία εκλήθη να δώσει αναφορά στον ίδιο το διοικητή της στρατιάς του, στρατηγό (μετέπειτα αρχιστράτηγο της αντιφασιστικής νίκης) Γεώργιο Κωνσταντίνοβιτς Ζούκοφ. Άρχισε να συμμετέχει στον πόλεμο από την έναρξή του, τον Αύγουστο του 1941, ως αρχιλοχίας, διοικητής τεθωρακισμένου. Τον Οκτώβριο τραυματίζεται βαριά σε μάχη στο Μπριάνσκ.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του συλλαμβάνει τη βασική ιδέα του θρυλικού αυτομάτου. Πριν αναρρώσει πλήρως, κατασκεύασε το πρώτο πειραματικό μοντέλο του πιστολοειδούς υποπολυβόλου του στο Ματάι, το οποίο εξελίσσει στα εργαστήρια του Αεροπορικού Ινστιτούτου της Μόσχας (που είχε μεταφερθεί λόγω πολέμου στην Άλμα-Άτα του Καζαχστάν). Αργότερα, το μοντέλο παρουσιάστηκε στον κορυφαίο επιστήμονα με ειδίκευση στα πυροβόλα της εποχής, διοικητή της Ακαδημίας Ντζερζίνσκι του Μηχανικού του Στρατού Α. Α. Μπλαγκονράβ. Η έκθεση που συντάσσει ο τελευταίος με τους ειδικούς της Ακαδημίας, εντοπίζει κάποιες τεχνικές ανεπάρκειες στην όλη επιτυχή σχεδίαση και κατασκευή, και τελικά απορρίπτει προς το παρόν τη βιομηχανική παραγωγή του για τεχνικοοικονομικούς λόγους (δαπανηρές και χρονοβόρες εργασίες για εξαρτήματα νέου τύπου), γνωμοδοτώντας υπέρ της συνέχειας της παραγωγής των δοκιμασμένων στα πεδία των μαχών αυτομάτων ППШ-41 και ППС. Ωστόσο, δεν φείδεται επαίνων για την αυθεντικότητα του όπλου (μικρό βάρος και μέγεθος, δυνατότητα βολών κατά μόνας, επιτυχής συνδυασμός λειτουργικότητας επιλογέα βολής – ασφαλείας κ.ά.), ενώ συνιστά ανεπιφύλακτα την ανάθεση στο λοχία Καλάσνικοφ περαιτέρω μετεκπαίδευσης και έρευνας. Από το 1942 ο Κλάσνικοφ εργάζεται στο Κεντρικό επιστημονικό ερευνητικό πεδίο δοκιμών πυροβόλων όπλων, όπου το 1944 δημιουργεί πειραματικό υπόδειγμα επαναληπτικού τυφέκιου, που εν πολλοίς λειτούργησε ως πρωτότυπο για τη δημιουργία του αυτομάτου. Από το 1945 εργάζεται για τη σχεδίαση αυτομάτου όπλου για ενδιάμεσα πυρομαχικά (7,62×39, υποδείγματος 1943).

Το Αυτόματο Καλάσνικοφ νίκησε στο διαγωνισμό του 1947 και ενεκρίθη προς μαζική παραγωγή και εξοπλισμό του Σοβιετικού Στρατού. Με εντολή του αρχιστράτηγου πυροβολικού Ν. Ν. Βαρόνοφ, το 1948 ο Καλάσνικοφ μετατίθεται στο εργοστάσιο μηχανοκατασκευών του Ιζέφσκ, ώστε να επιληφθεί ο ίδιος της δημιουργίας των υποδομών της τεχνολογίας και της όλης οργάνωσης της παραγωγής της πρώτης πειραματικής παρτίδας του θρυλικού “ΑΚ”. Το Μάιο του 1949, η εντολή είχε εκτελεστεί: τα πρώτα 1500 αυτόματα μαζικής παραγωγής πέρασαν από ενδελεχείς δοκιμασίες και έγιναν δεκτά ως οπλισμός του Σοβιετικού Στρατού. Ο εφευρέτης τιμάται με το βραβείο Στάλιν πρώτης τάξεως και με το μετάλλιο του Ερυθρού Αστέρα και με πληθώρα άλλων βραβείων και τιμητικών διακρίσεων.

Ο ίδιος δήλωσε σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Metro Москва» το 2009: «Ένας στρατιώτης έκανε ένα όπλο για το στρατιώτη. Ήμουν ο ίδιος κληρωτός και γνωρίζω τις δυσκολίες της στρατιωτικής ζωής στη μάχη… Όσο ήταν σε επεξεργασία η κατασκευή του, επισκεπτόμουν μονάδες του στρατού, είχα συνεργασίες με ειδικούς. Οι ίδιοι οι στρατιώτες μου έλεγαν τι τους βολεύει και τι χρειάζεται παραπάνω δουλειά. Έτσι προέκυψε ένα απλό, αξιόπιστο και αποτελεσματικό όπλο. Το ΑΚ λειτουργεί σε όλες τις συνθήκες, πυροβολεί απρόσκοπτα ακόμα και αν έχει πέσει στο χώμα, στη λάσπη, είτε μετά από πτώση από ύψος σε σκληρή επιφάνεια. Είναι πολύ απλό, αυτό το αυτόματο. Αλλά θέλω να πω ότι μερικές φορές, το να κάνεις το απλό είναι κατά πολύ πιο δύσκολο από ό,τι το πολύπλοκο».

Στη βάση της κατασκευής αυτού του όπλου, αρχικά από τις εγκαταστάσεις του εργοστασίου μηχανοκατασκευών του Ιζεφσκ και στη συνέχεια -εκατοντάδων άλλων εργοστασίων (κατόπιν αδείας ή πειρατικά), εκπονήθηκαν και βγήκαν δεκάδες εκδοχές, τροποποιήσεις, βελτιώσεις και μετεξελίξεις αυτού του όπλου.

Το 1971 ο Καλάσνικοφ αναγορεύεται Υφηγητής Τεχνικών Επιστημών (μεταδιδακτορικός τίτλος). Γίνεται μέλος 16 Ακαδημιών της Ρωσίας και άλλων χωρών και κάτοχος 35 διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Το 1969 προάγεται σε συνταγματάρχη, το 1994 -σε υποστράτηγο και το 1999 σε αντιστράτηγο. Ωστόσο, αυτός ο ακαταπόνητος εφευρέτης που δόξασε τη σοβιετική οπλουργία, μέχρι το τέλος ζει σεμνά και ταπεινά, πιστός στις αρχές του και στο καθήκον.

 

Ο μηχανικός Μ. Καλάσνικοφ (1949)

Ο Αμερικανός ερευνητής Edward Clinton Ezell (National Firearms Collection curator at the National Museum of American History ), συγγραφέας του έργου “The AK47 Story: Evolution of the Kalashnikov Weapons ”, αναδεικνύει και ορισμένες πτυχές της συνεισφοράς του Καλάσνικοφ, οι οποίες άπτονται της επιστημολογίας, της λογικής & μεθοδολογίας, και της ψυχολογίας της έρευνας. Σε κοινή συνέντευξη με τον Καλάσνικοφ, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ως ιστορικός των πυροβόλων όπλων, θα πω, χωρίς κολακείες και υπερβολές, ότι ασκήσατε αποφασιστική επίδραση στην ανάπτυξη αυτής της κατηγορίας τεχνικού εξοπλισμού κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αι. Φρονώ ότι κανείς στον κόσμο δε θα διαφωνήσει επ’ αυτού. Αυτό το γεγονός μας υποχρεώνει να προσεγγίσουμε με ιδιαίτερη προσοχή τη δημιουργική σας δραστηριότητα, η οποία διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στη διαμόρφωση της γνωστής σε εμάς εικόνας του κόσμου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι άκρως επιθυμητή η κατάδειξη τη ιδιοτυπίας της δημιουργικής διαδικασίας, του γίγνεσθαι του κατασκευαστή, των κινήτρων του, των μεθόδων, των όρων εργασίας του, που καθορίζουν την κατεύθυνση της σκέψης και των δυνατοτήτων του. Εκτός του επιστημονικού και ανθρώπινου ενδιαφέροντος, τέτοιου είδους γνώση συνιστά μεγάλη παιδαγωγική και μορφωτική αξία για τη νέα γενιά…» (παρατίθεται στον επίλογο του “Σημειώσεις ενός κατασκευαστή-οπλουργού”, σελ. 290-291).

Εξ’ αφορμής της είδησης του θανάτου του Καλάσνικοφ, ακούστηκαν κάποια τετριμμένα πασιφιστικά σχόλια, διόλου επαινετικά για το μεγάλο οπλουργό, που τον παρουσίαζαν λίγο-πολύ ως αδίστακτο μακελάρη… Όντως, υπάρχουν κάποιοι τεχνικοί, “εκτελεστές της επιστήμης” χωρίς ψυχή και συνείδηση: “οι ηθικοί ενδοιασμοί δεν είναι δική τους υπόθεση. Σε αυτή την κατηγορία ανήκε και ο Βέρνερ φον Μπράουν, ο οποίος ήταν ικανός για κάθε υπηρεσία, είτε προς τον Χίτλερ, είτε προς τον Κένεντυ, αρκεί η πολιτική εξουσία να χρηματοδοτούσε τις εργασίες για τις οποίες ενδιαφερόταν. Στο Πανεμούντε, ο εφευρέτης του Απόλλων δεν έβρισκε τίποτα να πει στους εξόριστους της Ντόρα που δούλευαν με ριγέ φόρμες στα εργοστάσια του V-2. Δεν τον σταμάτησαν ούτε οι απαγχονισμοί στους οποίους παρευρέθηκε διασκεδάζοντας με τους συντρόφους του των Ες-Ες. Από την Ευρώπη μέχρι την Αμερική, η πορεία του ήταν αυτή της αυθεντίας που δεν είχε καμία άλλη πίστη εκτός από την καταξίωση των φιλοδοξιών της. Όπως άλλωστε είπε και ο ίδιος πολλές φορές: “Αυτό που θέλω πραγματικά, είναι ένας πλούσιος θείος”…” (Βλ.: Ζαν-Ζακ Σαλομόν. Επιβιώνοντας της επιστήμης. Μπουκουμάνης 2003).

Ο ίδιος ο Καλάσνικοφ, απέχει μακράν εκείνου του τύπου “απολιτικού” αμοραλιστή τεχνοκράτη, τυφλού υπηρέτη ενός αδηφάγου και αδίστακτου Στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Στον επίλογο του βιβλίου του “Σημειώσεις ενός κατασκευαστή-οπλουργού” (Калашников М.Т. Записки конструктора-оружейника. — М.: Воениздат, 1992. militera.lib.ru/memo/russian/kalashnikov_mt/index.html ), αναφέρει: «Συχνά με ρωτούν αν είμαι ικανοποιημένος απ’ τη μοίρα μου. Ναι, είμαι ικανοποιημένος. Με ικανοποιεί που σ’ όλη τη ζωή μου ασχολήθηκα με ένα έργο απαραίτητο για το λαό. Φυσικά, το όπλο δεν είναι τρακτέρ, δεν είναι θεριζοαλωνιστική μηχανή, δεν είναι μηχανή σποράς ούτε αλέτρι. Δεν θα οργώσεις μ’ αυτό τη γη, δεν θα αναθρέψεις σιτάρι. Ωστόσο, χωρίς αυτό δεν θα μπορέσεις να υπερασπιστείς τη γη που σε γέννησε, δεν θα μπορέσεις να προασπίσεις απ’ τον εχθρό την πατρίδα σου, το λαό σου».

Όπως δήλωνε στην εφημερίδα «Правда» (“Πράβντα”): «Είμαι κομμουνιστής από το 1952. Στη χώρα που διοικούσαν οι κομμουνιστές, εγώ -το δέκατο έβδομο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας- μπόρεσα να γίνω κατασκευαστής πυροβόλου όπλου, να ανέλθω στην κορυφή της επαγγελματικής δεινότητας. Υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος η γενιά μου νίκησε σε ένα φρικτό πόλεμο, οικοδόμησε μιαν ισχυρή Δύναμη, διάνοιξε για την ανθρωπότητα το δρόμο για το διάστημα, δημιούργησε τα καλύτερα υποδείγματα τεχνικής στον κόσμο. Με αυτή τη μεγάλη Σοβιετική κληρονομιά ζούμε μέχρι σήμερα».

Σε ερώτηση για το αν έχει μετανοιώσει που δεν είχε πλούτη για το έργο του, ο Καλάσνικοφ απαντούσε: «Δεν γίνεται όλα να προσμετρώνται σε χρήμα. Για εμένα το πιο πολύτιμο είναι όταν οι άνθρωποι μου λένε: “το όπλο σας μου έσωσε τη ζωή!”. Τι να τα κάνω τα εκατομμύρια; Και έτσι ζω καλά».

Ο επιστήμονας, ο μηχανικός, κατά τον Καλάσνικοφ, έχει λόγο στο πως, γιατί και προς όφελος τίνος γίνεται χρήση των εφευρέσεών του. Είναι πεποίθησή του, πως για την έρευνα που ο ίδιος υπηρετεί, οι ανάγκες του αντιφασιστικού, αντιιμπεριαλιστικού, απελευθερωτικού και διεθνιστικού αγώνα είναι θεμελιώδη κίνητρα και κριτήρια επιλογών. Θεωρεί αλληλένδετες έννοιες το σοβιετικό πατριωτισμό και τον επαναστατικό διεθνισμό. Σε όλη τη ζωή του, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, -όπως διαπίστωσα και στη συζήτηση που είχα μαζί του το 1998- δίνει έμφαση στην παιδαγωγική σημασία της πλούσιας ιστορικής εμπειρίας του, στην κοινωνικοπολιτική και ηθική προβληματική, στις προοπτικές του λαού του και της ανθρωπότητας, στα προβλήματα του πολέμου και της ειρήνης, στον αγώνα για τη χειραφέτηση των λαών και την ειρήνη. Με αυτές τις θεματικές συνέγραψε και εξέδωσε έξι βιβλία.

Σε κείμενο του -κάθε άλλο παρά εμφορούμενο από σοσιαλιστικά ιδεώδη γερμανικό περιοδικό «VISIER» (τεύχ. Ιανουαρίου του 1991) αναφέρεται μεταξύ άλλων: « Εκείνο που καθιστά ξεχωριστή τη βιογραφία του Μ. Τ. Καλάσνικοφ είναι το γεγονός ότι ήταν γιος ενός απλού αγρότη και δεν είχε ακαδημαϊκές σπουδές. Η πτήση του μέχρι το αξίωμα του κύριου κατασκευαστή μεταξύ των σοβιετικών μηχανικών-οπλουργών, είναι άλλη μια απόδειξη της υπεροχής του κομμουνιστικού συστήματος, το οποίο παρέχει στον καθ’ ένα μια καλύτερη ευκαιρία στη ζωή, ανεξαρτήτως οικογενειακής προελεύσεως και σπουδών» (ό.π., σελ. 297).

Το ΑΚ-47 ήταν και είναι εν πολλοίς ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής του φορητού οπλισμού στα πεδία των μαχών καθ’ όλη τη διάρκεια της δεύτερης πεντηκονταετίας του 20ου αι. και των αρχών του 21ου, ιδιαίτερα στα στρατόπεδα των ανταρτών, των εξεγερμένων, των επαναστατών, των λαϊκών απελευθερωτικών κινημάτων, του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα κατά της αποικιοκρατίας και της νεοαποικιοκρατίας. Σε κάποιες χώρες της Αφρικής (Μοζαμβίκη, Αιθιοπία, Σομαλία), από το επώνυμο του μηχανικού, έχει προκύψει το εξαιρετικά διαδεδομένο ανδρικό όνομα “Καλάς”, επιφορτισμένο -κατά το θρύλο- με μαγική δύναμη… Το “ΑΚ” εγγράφεται στα εθνόσημα διαφόρων χωρών (Μοζαμβίκης, Ζιμπάμπουε, Ανατολικού Τιμόρ) και στις σημαίες πολλών κινημάτων.

Σε ερώτησή μου για το εάν είναι τραγικό να ενσωματώνεται ανθρώπινη δημιουργική ευρηματικότητα σε ένα φονικό μηχάνημα, ο Καλάσνικοφ μου απάντησε στοχαστικά με εμφανή αγωνία: “Εγώ δεν έφτιαξα όπλο για να σκοτώνονται, αλλά για να απελευθερώνονται οι λαοί”…

Υ.Γ. Λεπτομέρειες της βιογραφίας του θα βρει ο αναγνώστης σε πολλά δημοσιεύματα, όπως Mikhail Kalashnikov (http://en.wikipedia.org/wiki/Mikhail_Kalashnikov) και το παρακάτω της Γιούλια Πονομαριόβα.

Καλάσνικοφ: Ο σχεδιαστής όπλων που μισούσε τον πόλεμο

24 Δεκεμβρίου 2013

Γιούλια Πονομαριόβα

http://rbth.gr/arts/2013/12/24/kalasnikof_o_sxediasti_oplon_poy_misoyse_ton_polemo_27435.html

Την Δευτέρα, σε ηλικία 94 ετών, απεβίωσε ο διάσημος σχεδιαστής του γνωστότερου όπλου στον κόσμο, Μιχαήλ Καλάσνικοφ. Ηταν παιδί αγροτικής οικογένειας, και δίχως να έχει σχετική εκπαίδευση, έγινε αυτοδίδακτος σχεδιαστής όπλων. Ηταν υπέρ της ειρήνης και μισούσε τον πόλεμο.

Το απόγευμα της Δευτέρας 23 Δεκεμβρίου, από την πρωτεύουσα της ρωσικής βιομηχανίας όπλων, την πόλη Ιζέβσκ στα Ουράλια, ήρθε η θλιβερή είδηση: Μετά από μια μακροχρόνια ασθένεια πέθανε ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ, ο σχεδιαστής που δόξασε τον εαυτό του και τη χώρα του με τη δημιουργία ενός αυτόματου τυφεκίου, που οι ειδικοί αποκαλούν ως το καλύτερο πολεμικό όπλο μικρού διαμετρήματος στην ιστορία.

Από τις 17 Νοεμβρίου, ο Καλάσνικοφ νοσηλευόταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας σε κλινική του Ιζέβσκ, έχοντας διαγνωστεί για γαστρική αιμορραγία. Τις τελευταίες πέντε εβδομάδες, τα νέα από τα δυτικά Ουράλια ήταν ότι ο «πατέρας» του ΑΚ-47 αισθάνονταν καλύτερα, αλλά τις τελευταίες ημέρες άρχισαν να έρχονται ανησυχητικές ειδήσεις. Στις 23 Δεκεμβρίου, η καρδιά του θρύλου της σοβιετικής εποχής σταμάτησε.

Η ιστορία ενός θρύλου

Ο Καλάσνικοφ προέρχονταν από αγροτική οικογένεια και από παιδί επέδειξε ενδιαφέρον για τα τεχνικά θέματα. Σε ηλικία 18 ετών, ο Καλάσνικοφ κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, όπου αμέσως άρχισε να αναδεικνύει –προς έκπληξη αρκετών– τις ικανότητες του, την εξυπνάδα και την ευστροφία του σε τεχνικά ζητήματα, προτείνοντας μεθόδους για τη βελτίωση του μηχανολογικού σχεδιασμού των πυροβόλων των αρμάτων.

Τον Αύγουστο του 1941, ο Καλάσνικοφ έφυγε για να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή, δύο μήνες αργότερα τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Στη διάρκεια της νοσηλείας του, το μεγαλύτερο μέρος του ελεύθερου χρόνου του, ο Μιχαήλ Τιμοφέεβιτς το αφιέρωσε σχεδιάζοντας το μελλοντικό AK-47, το οποίο επρόκειτο να απαθανατίσει το όνομα του Καλάσνικοφ, που θα παραμείνει για πάντα γραμμένο στις δέλτους της στρατιωτικής ιστορίας.

Οι μηχανικές ιδέες, που προτάθηκαν από τον Καλάσνικοφ, δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους μεγαλύτερους οπλουργούς της εποχής και ο Καλάσνικοφ, σύντομα πήρε μετάθεση στη γενική Διεύθυνση Πυροβολικού του Κόκκινου Στρατού. Στην υπηρεσία αυτή, ο ίδιος αργότερα, ανέλαβε ως επικεφαλής το σχεδιαστικό γραφείο.

Το όπλο που έγινε “σημαία”

Ο Καλάσνικοφ κατασκεύασε το διάσημο όπλο του το 1947. Από τότε, έχουν κυκλοφορήσει σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη περισσότερα από 70 εκατομμύρια κομμάτια όλων των τροποποιήσεων του εξαιρετικού αυτού αυτόματου τουφεκιού. Σήμερα, το AK χρησιμοποιείται από υπηρεσίες ασφαλείας και στρατούς σε πάνω από 100 χώρες του κόσμου και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των σημαντικότερων εφευρέσεων του 20ου αιώνα.

Ο Καλάσνικοφ κέρδισε δεκάδες βραβεία και κυβερνητικούς επαίνους και έγινε πραγματικά ένας θρύλος, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. «Ο Καλάσνικοφ ήταν εθνικός θησαυρός, ένας άνθρωπος που γεννιέται μια φορά στα χίλια χρόνια. Με την ιδιοφυΐα του στην μηχανική, ξεπέρασε σε φήμη και αξία μια πλειάδα εξαιρετικών οπλουργών», δηλώνει ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «Νατσιονάλναγια Ομπορόνα» (Εθνική Άμυνα), Ίγκορ Κορότσενκο.

Ο ίδιος ο Κορότσενκο είχε συναντηθεί αρκετές φορές με τον Καλάσνικοφ και έχει να θυμηθεί μόνο καλές αναμνήσεις απ’ αυτόν. «Ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ, παρά την ηλικία του, διατήρησε τη διαύγεια του πνεύματος και του λόγου, αν και τα χρόνια βέβαια είχαν επηρεάσει τη φυσική του κατάσταση», λέει ο Κορότσενκο. «Έζησε θέτοντας πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα του εργοστασίου και είχε μια παγκόσμια αντίληψη των πραγμάτων στη σκέψη του».

Ο ειρηνιστής

Σύμφωνα με τον Κορότσενκο, ο Καλάσνικοφ συμμετείχε ενεργά στην εκστρατεία για την απαγόρευση της ανεξέλεγκτης διάδοσης των φορητών όπλων και την εφαρμογή της πολιτικής προμηθειών αποκλειστικά μέσω κυβερνητικών δομών. «Ο ίδιος πάντα έλεγε, ότι δεν σκοτώνουν τα όπλα, ο άνθρωπος σκοτώνει», λέει ο Κορότσενκο. 

Γράφημα: Μουσείο Καλάσνικοφ

Για τον αμυντικό εμπειρογνώμονα Ντμίτρι Λιτόβκιν, ο Καλάσνικοφ ήταν ένας ζωντανός θρύλος και σύμβολο της Ρωσίας. Με το παράδειγμά του έδειχνε, ότι η Ρωσία είναι σε θέση να παράγει τα καλύτερα όπλα στον κόσμο. Ο Λιτόβκιν, δίνει μεγάλη σημασία στη μοναδικότητα της εφεύρεσης του Καλάσνικοφ, αποτίοντας τον δέοντα φόρο τιμής στο ρόλο του Ρώσου σχεδιαστή στη στρατιωτική ιστορία.

«Ο Καλάσνικοφ δημιούργησε το ιδανικό όπλο. Ένα τέλειο και πολύ αποτελεσματικό μικρό όπλο, που, πρώτα απ’ όλα, είναι απλό στην παραγωγή, κατά δεύτερον, είναι φθηνό στην κατασκευή και τρίτον, δεν απαιτεί για τη χρήση του σοβαρή και χρονοβόρα στρατιωτική εκπαίδευση», λέει ο Λιτόβκιν. «Είναι ένα μαζικό όπλο. Το αυτόματο «Καλάσνικοφ» δεν μπλοκάρει με τίποτα. Μπορείτε να το ρίξετε στο νερό, στη λάσπη, να μην το καθαρίσετε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό θα εξακολουθεί να πυροβολεί. Ακόμη και οι αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, όταν υπάρχει ανάγκη και δοθεί η ευκαιρία, θα χρησιμοποιήσουν πάντα ένα «Καλάσνικοφ», γιατί είναι πραγματικά πιο αποτελεσματικό από το M-16».

Το όπλο των επαναστάσεων

Ο Καλάσνικοφ, σύμφωνα με τον Λιτόβκιν, εργάστηκε για τη δημιουργία όπλων που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Πατρίδα του και σχεδίασε το καλύτερο αυτόματο όλων των εποχών. Στα μέσα της δεκαετίας του 1940, μας θυμίζει ο ίδιος, στην υπηρεσία του σοβιετικού στρατού ήταν ως επί το πλείστον τυφέκια Μόσιν (Mosin), ενώ ο γερμανικός στρατός διέθετε αυτόματα όπλα και η Βέρμαχτ υπερτερούσε σε δύναμη πυρός του Κόκκινου Στρατού. «Προκειμένου να μειωθούν οι απώλειες στη μάχη, ήταν απαραίτητο να βρεθεί κάποιο απόλυτο όπλο. Ο Καλάσνικοφ, σχεδίασε για τον σκοπό αυτό πολλά και διαφορετικά αυτόματα», λέει ο Λιτόβκιν. «Τελικά, σχεδίασε ένα όπλο που θα μπορούσε να κατασκευαστεί γρήγορα, κόστιζε σχετικά φθηνά και έδινε υπεροχή ισχύος πυρός απέναντι στον εχθρό».

Ο Ρουσλάν Πουχόφ, διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Στρατηγικών και Τεχνολογιών και μέλος του Κοινωνικού Συμβουλίου στο Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας, δήλωσε ότι το αυτόματο τυφέκιο «Καλάσνικοφ», έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων που έγιναν στον εικοστό αιώνα στα διάφορα μέρη του κόσμου. «Νομίζω, ότι ένας από τους λόγους που γίνονταν τόσο γρήγορα οι διάφορες επαναστάσεις και αναπτύχθηκαν με επιτυχία τα ανταρτικά κινήματα, είναι επειδή το ΑΚ κατασκευάστηκε από την Σοβιετική Ένωση. Το «Καλάσνικοφ», μπορούσε να δοθεί σε έναν απλό έφηβο κάπου στην Αφρική ή σε έναν αγρότη στο Βιετνάμ και οι οποίοι μπορούσαν να αρχίσουν αμέσως να πολεμούν ενάντια στον καλύτερα εκπαιδευμένο αμερικανό στρατιώτη», λέει ο Πουχόφ. Η έννοια της απλότητας και της φονικής αποτελεσματικότητάς του, είναι μοναδικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Είναι με δύο λόγια, αυτά που επέτρεψαν στο να γίνει το ΑΚ-47 κάτι περισσότερο από ένα όπλο. Το «Καλάσνικοφ», έκανε επανάσταση στη στρατιωτική τέχνη».

Ο Ίγκορ Κορότσενκο σημειώνει, ότι ένα τυφέκιο «Καλάσνικοφ» δεν μπλοκάρει. Μπορεί να λειτουργεί σε οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και στις πιο ακραίες κλιματολογικές καταστάσεις, στην έρημο ή στις πολικές περιοχές. «Κανένα Δυτικό όπλο δεν μπορεί να καυχηθεί ότι διαθέτει τέτοια χαρακτηριστικά», λέει ο Κορότσενκο. Μέχρι σήμερα, είπε ο ίδιος, το «Καλάσνικοφ», είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυρός, στο οποίο μπορεί -μεταξύ άλλων– να τοποθετηθεί συσκευή λέιζερ και διόπτρα νυχτερινής όρασης.

Πειρατικά ΑΚ

Σύμφωνα με τον αμυντικό συντάκτη, η Ρωσία πρέπει να καταβάλει κάθε προσπάθεια για να προστατεύσει την κληρονομιά του θρυλικού σχεδιαστή. «Δυστυχώς, σε ορισμένες χώρες, στις οποίες η Σοβιετική Ένωση είχε κατά καιρούς πουλήσει την άδεια για την παραγωγή τυφεκίων ΑΚ, έχει αρχίσει η παραγωγή πειρατικών «Καλάσνικοφ» μετά τη λήξη της άδειας», σημειώνει ο Κορότσενκο. «Η Ρωσία πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα αναγκαία νομικά και πολιτικά μέσα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της σε αυτό το θέμα».

Στην ίδια τη Ρωσία, στην παρούσα χρονική στιγμή ολοκληρώνονται οι δοκιμές της τελευταίας έκδοσης του «Καλάσνικοφ», του αυτόματου AK-12. Τα αποτελέσματα των δοκιμών αυτών θα κρίνουν αν θα αποφασιστεί η ένταξή του νέου «Καλάσνικοφ» σε υπηρεσία στο ρωσικό στρατό.

Πηγή αρχικής δημοσίευσης:

“Καλάσνικοφ: Ο σχεδιαστής του όπλου των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων” του Δημήτρη Πατέλη




Διαδικτυακή παρουσίαση του βιβλίου των Δ. Πατέλη, Γ. Κακαρίνου: «Από τη Σοβιετική Ψυχολογία στη Λογική της Ιστορίας». 

Οι εκδόσεις «ΤΟΠΟΣ» και ο ΟΜΙΛΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ σας καλούν στην διαδικτυακή παρουσίαση του βιβλίου των

Δ. Πατέλη, Γ. Κακαρίνου: «Από τη Σοβιετική Ψυχολογία στη Λογική της Ιστορίας». 

Κυριακή 28.11.2021, ώρα 18:00.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Κώστας Καβουλάκος, καθηγητής Φιλοσοφίας, του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ.
Μανώλης Δαφέρμος, καθηγητής Επιστημολογίας της Ψυχολογίας, του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Γιώργος Λεχουρίτης, Μ.Δ.Ε. Σχολής Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Πετρούπολης (Λένινγκραντ).
Τριαντάφυλλος Μεϊμάρης, Μ.Δ.Ε. Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Λομονόσοφ Μόσχας
Και οι συγγραφείς.

Συντονίζει η ψυχολόγος Κωνσταντίνα Παπαλεξοπούλου.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.
Zoom meeting.
Topic: Παρουσίαση βιβλίου των Δ. Πατέλη, Γ. Κακαρίνου: «Από τη Σοβιετική Ψυχολογία στη Λογική της Ιστορίας». Κυριακή 28.11.2021, ώρα 18:00.
Time: Nov 28, 2021 18:00 Athens

Join Zoom Meeting
https://tuc-gr.zoom.us/j/92722013468?pwd=bXdOQTRucHAwcVZMR0FHTmJCK1paQT09 

Meeting ID: 927 2201 3468
Password: 265586

ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κωδικός Βιβλίου στον Εύδοξο: 86194856

Έκδοση: 1η ΈΚΔΟΣΗ/2019
Συγγραφείς: ΠΑΤΕΛΗΣ Δ., ΚΑΚΑΡΙΝΟΣ Γ.
ISBN: 978-960-499-291-1
Τύπος: Σύγγραμμα
Διαθέτης (Εκδότης): ΜΟΤΙΒΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε.

Πίνακας Περιεχομένων
Ενδεικτικό Απόσπασμα



«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, Έξω αι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ!»

Πηγή

Πέρασαν 48 χρόνια από την ηρωική αντιδικτατορική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση αυτή δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Ήταν το αποκορύφωμα ολόκληρης ιστορίας λαϊκών αγώνων.

Αγώνων αντιδικατατορικών, αντιμοναρχικών, αντιφασιστικών, εθνικοαπελευθερωτικών, αντιιμπεριαλιστικών και βαθύτατα κοινωνικών/ταξικών.Σταθμοί αυτής της ιστορίας είναι η φασιστικής κοπής μεταξική δικτατορία, η τριπλή κατοχή της χώρας, η ταχεία αθώωση των δωσιλόγων, προς «επαναστρατολόγηση» και αξιοποίησή τους από τους νέους εισβολείς Βρετανούς «συμμάχους» και την υπό αυτούς εγκάθετη κυβέρνηση της ντόπιας άρχουσας τάξης για την κατάπνιξη του επαναστατικού αγώνα σε δύο φάσεις:τον Δεκέμβριο του 1944 (πέντε μήνες προ της συντριβής του Αντι-κομιντέρν άξονα από τον Κόκκινο Στρατό), κατά του βασικού κορμού του αντιφασιστικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που συγκροτήθηκε με τον πρωτοπόρο ρόλο των κομμουνιστών και 1946-1949, κατά του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, κατά τη φάση της -αναγκαστικής για τη σωτηρία από τις φρικαλεότητες της καθεστωτικής «λευκής τρομοκρατίας» του αστικού κράτους-παρακράτους- ένοπλης εξέγερσης και του αγώνα κατά της ξένης επέμβασης των νέων εισβολέων ιμπεριαλιστών (αρχικά του Ηνωμένου Βασιλείου με τον αποικιοκρατικό στρατό του και στη συνέχεια των ΗΠΑ) σε συνεργασία με τον βασικό κορμό των δωσίλογων συνεργατών των ναζί, που αίφνης μπήκαν στη δούλεψη των νέων επικυρίαρχων. Μιας φάσης με πιο άμεσο ταξικό επαναστατικό περιεχόμενο σοσιαλιστικού χαρακτήρα, σε ένα μοναδικού ηρωισμού ταξικό πόλεμο πολιτών (Civil War), ο οποίος είθισται να αποκαλείται με τον ατυχή και ανακριβή όρο «Εμφύλιος Πόλεμος».

Η τάξη του κεφαλαίου κέρδισε αυτό τον πόλεμο χάρη στη ξένη εισβολή-επέμβαση, με τις παραπάνω δυνάμεις που συσπείρωσε, σε μιαν άκρως δυσμενή για το επαναστατικό κίνημα της χώρας διεθνή συγκυρία.

Ακριβώς με αυτό το «ιστορικό φορτίο» και υπό την στενή καθοδήγηση των αρμοδίων μυστικών και φανερών υπηρεσιών ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και συνολικά των ευρωατλαντικών δομών, συγκροτήθηκαν και συγκροτούνται μέχρι σήμερα τα συνακόλουθα πλοκάμια του «βαθέως κράτους» των διακρατικών και παρακρατικών/παραστρατιωτικών κλάδων του καθεστώτος, ενός μυστικού τρομοκρατικού στρατού υπαγόμενου σε σχέδια όπως αυτά π.χ. της Επιχείρησης «Κόκκινη προβιά» και της «Operation Gladio».

Οι Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκές βάσεις και ο ασφυκτικός Ευρωατλαντικός έλεγχος των βασικών δομών και λειτουργιών της χώρας εδραιώθηκαν σε αυτή τη βάση.

Οι πατριδέμποροι και πατριδοκάπηλοι αυτής της κοπής είναι αυτοί που μέχρι σήμερα πλασάρουν ως «εθνικοφροσύνη» και «πατριωτισμό» ένα χυλό αστικού εθνικισμού και κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου, με θεμελιώδες καταστατικό συστατικό την απόλυτη, άνευ όρων και ορίων δουλοπρεπή υποταγή τους στις στρατηγικές επιλογές των ευρωατλαντικών πατρόνων τους.

Η χούντα της 21ης Απριλίου 1967 με τον ακραίο αντικομμουνισμό της δεν ήταν αυθαιρεσία κάποιων «αφρόνων αξιωματικών», αλλά η συνέχεια αυτού του βαθέως κράτους-παρακράτους, έργο εντεταλμένων οργάνων της CIA, μια από τις μορφές «κανονικότητας» του καθεστώτος της δικτατορίας του κεφαλαίου. Βασικός σκοπός του ήταν και είναι η διατήρηση αυτής της δικτατορίας με τον εκάστοτε βολικό για το καθεστώς συσχετισμό δημοκρατικών/κοινοβουλευτικών ή αυταρχικά δικτατορικών, ειρηνικών/συναινετικών ή βίαιων/κατασταλτικών μέσων και τρόπων άσκησης της εξουσίας.

Εξ ου και η αμείωτη επικαιρότητα του περιεχομένου, του συμβολισμού και των βασικών συνθημάτων της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η χρονίζουσα δομική κρίση, η άθλια διαχείριση της πανδημίας, η υποβάθμιση και η ιδιωτικοποίηση υγείας και παιδείας, οδηγούν σε φτώχεια και εξαθλίωση, σημαντική μερίδα μισθωτών, ανέργων και αυτοαπασχολούμενων. Η βάναυση καταστολή ξαναγίνεται «κανονικότητα». Η ακόμα βαθύτερη πρόσδεση στις ευρωατλαντικές δομές σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο μετατρέπει τη χώρα σε ευάλωτο στόχο φονικών πληγμάτων και συμφορών.

Ως πότε;

Δημήτρης Πατέλης

Καθηγητής Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης




Παρουσίαση (μέσω τηλεδιάσκεψης) του βιβλίου του Δημήτρη Πατέλη «ΕΡΕΥΝΑ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ»

Παρουσίαση (μέσω τηλεδιάσκεψης) του βιβλίου του Δημήτρη Πατέλη «ΕΡΕΥΝΑ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ», εκδόσεις ΚΨΜ. Κυριακή 28 Μαρτίου 2021, ώρα 18:00. Σύνδεσμος τηλεδιάσκεψης: Zoom Meeting https://tuc-gr.zoom.us/j/89488036142?pwd=M0tNY1BOcURkM1FabFZ4elRQTkFNdz09 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Βασίλης Λεμπέσης, Καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής, Τμήμα Φυσικής, Πανεπιστήμιο King Saud Ριάντ, Σαουδικής Αραβίας,

Εμμανουήλ ΣαριδάκηςΚοσμολόγοςΑστροφυσικός, Κύριος Ερευνητής Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, Καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής Baylor University ΗΠΑ,

Βασίλης Ζουμπουρλής, Μοριακός Βιολόγος και Γενετιστής, Διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, πρόεδρος του Συλλόγου εργαζομένων του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, μέλος του Επιστημονικού Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό»,

Μανώλης Δαφέρμος, Αν. Καθηγητής Επιστημολογίας της Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης, μέλος του Επιστημονικού Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό»,

Τριαντάφυλλος Μεϊμάρης, ΜΔΕ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Λομονόσοφ Μόσχας, Υπάλληλος Υπουργείου Παιδείας, μέλος του Επιστημονικού Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό» και 

ο συγγραφέαςΑν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλος του Γ.Σ. του  Επιστημονικού Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό».

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Το βιβλίο αυτό είναι μια πρωτότυπη συνθετική έρευνα. Στόχος του: η ανάδειξη της λογικής της ιστορίας της ερευνητικής και τεχνολογικής δραστηριότητας, εντός της ανάπτυξης της κοινωνίας ως ολότητας∙ η αποκάλυψη των νομοτελειών-τάσεων αυτής της δραστηριότητας στην αντιφατική κλιμάκωση του κοινωνικά και τεχνολογικά διαμεσολαβημένου εξωσωματικού μεταβολισμού-μετασχηματισμού της φύσης. Η εκπόνηση, ανάπτυξη και εφαρμογή καθολικού χαρακτήρα μέσων και τρόπων επενέργειας στη φύση και στην κοινωνία δρομολογεί τεράστιας κλίμακας καταστροφικές-αποδομητικές και δημιουργικές-εποικοδομητικές τάσεις. Η υπαγωγή σε ιδιοτελείς σκοπιμότητες, αντίθετες στη λογική της έρευνας και των πραγματικών αναγκών, οδηγεί στις πρώτες. Οι δεύτερες ωριμάζουν με την καθολικοποίησηδημιουργική επαναστατικοποίηση των ιδεατών και υλικών όρων αυτού του μετασχηματισμού, γεγονός που συνδέει επιτακτικά τον αγώνα για την επιστημονική αλήθεια με την προοπτική ενοποίησης της ανθρωπότητας.

Περιεχόμενα

Εισαγωγή

Την εκδήλωση διοργανώνουν ο Όμιλος Επαναστατικής Θεωρίας και ο εκδοτικός οίκος Κ.Ψ.Μ.