Το ντόμινο του Τραμπ
Του Stephen Cho[1].
Trump’s Dominoes. Stephen Cho. https://wapnews.org/?p=10938
Μετάφραση από το αγγλικό πρωτότυπο Δ. Πατέλη.
Αναδημοσίευση από: Militaire News https://www.militaire.gr/to-ntomino-toy-tramp/
Ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή λόγω του φαινομένου ντόμινο που ξεκίνησε με τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο «πρώτος κλονισμός» του Θεού είναι φαντασιακός, αλλά το ο «πρώτος κλονισμός» του Τραμπ είναι πραγματικός. Όπως τα ντόμινο που πέφτουν, προκαλεί διαδοχικά πλήγματα σε όλο τον κόσμο.
Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας (NSS) 2025 των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να συνοψιστεί σε μία φράση: «στρατηγική οχύρωσης του δυτικού ημισφαιρίου», επιλέγοντας και επικεντρώνοντας την προσοχή στο δυτικό ημισφαίριο. Υπό αυτή την έννοια, μπορεί επίσης να ονομαστεί «στρατηγική σταδιακής εγκατάλειψης του ανατολικού ημισφαιρίου».
Ως αποτέλεσμα, το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο αποδυναμώνεται, ενώ το αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο ενισχύεται, επιταχύνοντας την πλήρη κλιμάκωση του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας ισχυρός άνεμος στρατηγικής αλλαγής σαρώνει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων.
- Τακτική συνεργασία του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου που επιταχύνει τον κατακερματισμό του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου
Ο Τραμπ εκπροσωπεί τις αμερικανικές σοβινιστικές δυνάμεις. Λόγω της θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο, η φατρία του Τραμπ εκπροσωπεί επίσης τις σοβινιστικές πολιτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο. Για την εξήγηση των αντιφάσεων εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, το πλαίσιο αντιπαράθεσης μεταξύ των λεγόμενων «παγκοσμιοποιητών» και των λεγόμενων «σοβινιστών» είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για την ανάλυση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης.
Στο παραδοσιακό πολιτικό φάσμα, οι παγκοσμιοποιητές βασίζονται κυρίως στη δεξιά σοσιαλδημοκρατία, ενώ οι σοβινιστές επικεντρώνονται στις συντηρητικές δυνάμεις. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι παγκοσμιοποιητές επικρίνουν τους σοβινιστές ως φασίστες. Ωστόσο, και οι παγκοσμιοποιητές είναι σοβινιστές σε μια ευρύτερη έννοια. Οι νεοναζί στην Ουκρανία και οι σιωνιστές στο Ισραήλ, που ενεργούν σε έμμεσους πολέμους υπό την καθοδήγηση των παγκοσμιοποιητών, είναι οι απόλυτοι πολιτικοί σοβινιστές-φασίστες. Όσοι διεξάγουν φασιστικούς πολέμους βάζοντας τους σοβινιστές στην πρώτη γραμμή δεν μπορούν οι ίδιοι να είναι απαλλαγμένοι από τον σοβινισμό. Σε αντίθεση με το όνομά τους, οι παγκοσμιοποιητές είναι οι αντιπροσωπευτικοί σοβινιστές και φασίστες της σημερινής εποχής. Μέσω πονηρών ελιγμών, έχουν επιτύχει τέτοια χειραγώγηση της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς ώστε αυτή να καταστεί «σιωνιστική αριστερά». Η σοσιαλδημοκρατική δεξιά και οι παγκοσμιοποιητές εκμεταλλεύονται την οπορτουνιστική φύση της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς.
Επί του παρόντος, το κύριο ρεύμα των σοβινιστικών και συντηρητικών δυνάμεων αντιτίθεται στην παρέμβαση στον πόλεμο στην Ουκρανία και δείχνει μια σχετικά φιλορωσική τάση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι συντηρητικές δυνάμεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος όχι μόνο στερούνται φασιστικής παράδοσης, αλλά έχουν ακόμη και εκδιώξει τους νεοσυντηρητικούς που εκπροσωπούσαν το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Το γεγονός ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα επικαλείται τα ιδρυτικά ιδανικά των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία περιλαμβάνουν ένα πνεύμα ανεξαρτησίας, δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Οι αντιπροσωπευτικές φασιστικές πολιτικές περιλαμβάνουν τον πόλεμο εναντίον ξένων κρατών και τη δίωξη ξένων λαών. Το πρώτο αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο, ενώ το δεύτερο αντιπροσωπεύει το χαμηλότερο επίπεδο. Σε αντίθεση με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις τρέχουσες συνθήκες του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, το πρώτο πραγματοποιείται από τους παγκοσμιοποιητές με επίκεντρο την σοσιαλδημοκρατική δεξιά, ενώ το δεύτερο συνδέεται με τους σοβινιστές με επίκεντρο τις συντηρητικές δυνάμεις. Ενώ οι παγκοσμιοποιητές διεξάγουν βίαιους πολέμους εναντίον ξένων κρατών, προωθώντας τους νεοναζί στην Ουκρανία και τους ισραηλινούς σιωνιστές στη Δυτική Ασία, οι σοβινιστές δεν έχουν ακόμη φτάσει στο επίπεδο, εντός της χώρας τους, να διώκουν ξένους λαούς, περιορίζοντάς τους σε μέρη όπως το «Άουσβιτς» και σκοτώνοντάς τους βίαια. Εν ολίγοις, οι αντιπροσωπευτικοί φασίστες του σήμερα δεν είναι οι σοβινιστές, αλλά οι παγκοσμιοποιητές. Ακόμα και όταν η δίωξη ξένων λαών γίνεται το επίκεντρο της ειδησεογραφικής κάλυψης, δεν πρέπει ποτέ να παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι δυνάμεις που μας οδηγούν στον παγκόσμιο πόλεμο είναι οι παγκοσμιοποιητές.
Εν τω μεταξύ, οι σοβινιστές δεν αντιτίθενται στον πόλεμο κατ’ αρχήν, αλλά αποφεύγουν και απέχουν από πολέμους που δεν επιθυμούν. Οι λόγοι είναι ότι ο πόλεμος έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο των δικών τους στρατιωτών, συνεπάγεται τεράστιες οικονομικές απώλειες και κρίνεται δύσκολο να κερδηθεί. Εάν ένας πόλεμος μπορεί να κερδηθεί και η κλίμακα των ζημιών είναι περιορισμένη, τότε – όπως έχει αποδείξει η ιστορία – συναινούν πρόθυμα στον πόλεμο. Οι σοβινιστές είναι οι ίδιοι μέρος του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου.
Για το λόγο αυτό, οι κομμουνιστικές δυνάμεις και άλλες αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν μπορούν να θεωρήσουν αυτούς τους σοβινιστές ως κινητήρια δύναμη για αντιπολεμικά κινήματα ειρήνης ή αντιιμπεριαλιστικά, ανεξάρτητα κινήματα. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να σχηματιστεί ούτε στρατηγικό ενιαίο μέτωπο ούτε καν τακτικό κοινό μέτωπο μαζί τους. Σε αντίθεση με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυνάμεις που οι κομμουνιστικές δυνάμεις θεωρούν ως στόχους για τακτικά κοινά μέτωπα περιορίζονται σε εκείνες της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς. Δεδομένου ότι σήμερα η σοσιαλδημοκρατική δεξιά αποτελεί τον πυρήνα των παγκοσμιοποιητών, δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως αντικείμενο τακτικού κοινού μετώπου.
Οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των κομμουνιστικών δυνάμεων, δεν μπορούν να σχηματίσουν ένα τακτικό κοινό μέτωπο με τις σοβινιστικές και συντηρητικές δυνάμεις, αλλά μπορούν να συνεργαστούν τακτικά μαζί τους. Η τακτική συνεργασία διαφέρει από το τακτικό κοινό μέτωπο που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέσω συμφωνιών που επιτεύχθηκαν όταν εκπρόσωποι της σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης συναντήθηκαν με εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας. Ακριβώς όπως ένα στρατηγικό ενιαίο μέτωπο διαφέρει από ένα τακτικό κοινό μέτωπο, έτσι και ένα τακτικό κοινό μέτωπο διαφέρει από την τακτική συνεργασία.
Η τακτική συνεργασία, με την έννοια της τακτικής συντονισμένης δράσης, αναφέρεται σε μια κατάσταση στην οποία οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και οι συντηρητικοί σοβινιστές, με σκοπό να απομονώσουν και να χτυπήσουν πιο δυναμικά τον κοινό τους εχθρό – τους παγκοσμιοποιητές – κατευθύνουν την αιχμή των επιθέσεών τους προς τους παγκοσμιοποιητές, ενώ περιορίζουν τις αμοιβαίες επιθέσεις μεταξύ των δύο δυνάμεων. Μέσω αυτού του τακτικού μέτρου, οι κομμουνιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις μπορούν να μεγιστοποιήσουν τις αντιφάσεις μεταξύ των παγκοσμιοποιητών και των σοβινιστών εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Με απλά λόγια, αυτό οδηγεί τη δική μας πλευρά να ενωθεί διπλά, ενώ η πλευρά του εχθρού χωρίζεται σε δύο, παράγοντας έτσι ένα αποτέλεσμα που, αριθμητικά μιλώντας, τετραπλασιάζεται.
Αν κάποιος ήθελε να βρει ένα παρόμοιο παράδειγμα τακτικής συνεργασίας από την εμπειρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, θα μπορούσε να αναφερθεί στη σύναψη από τον Στάλιν της Συνθήκης Μη Επιθετικότητας μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης και της Συνθήκης Ουδετερότητας μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ιαπωνίας με τη Γερμανία και την Ιαπωνία αντίστοιχα. Η μορφή αυτών των συμφωνιών ως «συμφωνιών» δεν είναι τελικά ουσιαστική, καθώς στην πραγματικότητα καταργήθηκαν λόγω των προδοτικών ενεργειών της Γερμανίας και της Ιαπωνίας. Αυτό που είχε σημασία ήταν ότι αυτά τα τακτικά μέτρα αποδείχθηκαν αποτελεσματικά στην ανακατεύθυνση της κύριας πορείας της Γερμανίας προς τη Δυτική Ευρώπη και μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, τη Βρετανία, και της κύριας πορείας της Ιαπωνίας προς τη Νοτιοανατολική Ασία και μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως αποτέλεσμα, το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο κατακερματίστηκε και αποδυναμώθηκε, ενώ η σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση απέφυγε μια επίθεση σε δύο μέτωπα, από τη Δύση και την Ανατολή, κέρδισε χρόνο για να ενισχύσει τις δυνατότητές της και μετέτρεψε αυτή την ανάπαυλα σε μια αποφασιστική ευκαιρία για να αλλάξει την πορεία του πολέμου. Για λόγους αναφοράς, σήμερα δεν υπάρχει ανάγκη να συνάπτονται συμφωνίες παρόμοιες με τις τακτικές συνθήκες του παρελθόντος για την επιδίωξη τακτικής συνεργασίας. Η αμοιβαία συμφωνία ως προϋπόθεση δεν ανήκει στην τακτική συνεργασία, αλλά σε ένα τακτικό κοινό μέτωπο.
Η τακτική συνεργασία είναι το μέτρο που εφαρμόζεται επί του παρόντος από τη Ρωσία, την Κίνα και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αυτά τα κύρια αντιιμπεριαλιστικά κράτη έχουν ορίσει σταθερά τους παγκοσμιοποιητές εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου ως κύριο στόχο των επιθέσεών τους, ενώ παράλληλα συνεργάζονται τακτικά με τους σοβινιστές. Όπως κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι κομμουνιστικές και αντιφασιστικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο κατανόησαν και έλαβαν υπόψη το τακτικό κοινό μέτωπο και τις τακτικές συνθήκες της Σοβιετικής Ένωσης, έτσι και σήμερα οι κομμουνιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στα μέτρα τακτικής συνεργασίας που λαμβάνουν τα τρία αντιιμπεριαλιστικά κράτη.
- Η εντατικοποίηση των αντιθέσεων εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου
Από την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Τραμπ, οι συγκρούσεις μεταξύ παγκοσμιοποιητών και σοβινιστών εντείνονται καθημερινά. Οι συγκρούσεις αυτές είναι τόσο σοβαρές που ξεπερνούν τα όρια της οικονομικής και πολιτικής σφαίρας και μετατρέπονται σε στρατιωτικές συγκρούσεις με τη μορφή εμφυλίων πολέμων και εδαφικών διαφορών. Οι αντιθέσεις μεταξύ παγκοσμιοποιητών και σοβινιστών βαθαίνουν σε πολλαπλές διαστάσεις.
Πρώτον, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά της, η κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε αμέσως έναν άνευ προηγουμένου «πόλεμο δασμών». Πρωταρχικοί στόχοι της ήταν οι «συμμαχικές χώρες», των οποίων οι κυβερνώντες είναι, ως επί το πλείστον, παγκοσμιοποιητές και δεξιοί σοσιαλδημοκράτες. Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη τον Ιούνιο του 2025, η κυβέρνηση Τραμπ άσκησε πίεση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες έως και 5% του ΑΕΠ. Αυτό ισοδυναμούσε με μια εκρηκτική δήλωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προτίθενται πλέον να παραμείνουν ενεργά εμπλεκόμενες στο ΝΑΤΟ. Προσθέτοντας τον προσδιορισμό «σταδιακά», η πρόθεση της κυβέρνησης Τραμπ – ουσιαστικά να αποσυρθεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία και από τις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ – μεταφέρθηκε σαφώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ.
Αντίθετα, ο Τραμπ διατήρησε μια σταθερά εγκάρδια ατμόσφαιρα στη συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν τον Αύγουστο στην Αλάσκα και στη συνάντησή του με τον Σι Τζινπίνγκ τον Οκτώβριο στη «Δημοκρατία της Κορέας (ROK)». Αυτή η διπλή και αντιφατική στάση – έντονες διαμάχες με τους συμμάχους εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, ενώ παράλληλα επιδιώκονται φιλικές σχέσεις με αντίπαλα κράτη του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου – καταδεικνύει σαφώς την πολιτική θέση και την πραγματιστική κρίση της φατρίας Τραμπ και των αμερικανών σοβινιστών εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Αυτό το μοτίβο της κυβέρνησης Τραμπ παρέμεινε σταθερό τόσο κατά τη διάρκεια της πρώτης όσο και της δεύτερης θητείας του. Για τη φατρία Τραμπ και τους αμερικανούς σοβινιστές, ο κύριος εχθρός – η κύρια απειλή για την ίδια την ύπαρξή τους – είναι οι παγκοσμιοποιητές.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι σοβινιστές αναφέρονται στους παγκοσμιοποιητές ως το «βαθύ κράτος» και τους θεωρούν ως τον πρωταρχικό στόχο για εξόντωση. Η ανταγωνιστική αντίφαση μεταξύ των αμερικανών σοβινιστών και των παγκοσμιοποιητών δεν έχει αλλάξει ούτε μία φορά από την ομιλία του Τραμπ κατά την ορκωμοσία του στην πρώτη θητεία του μέχρι την παρούσα δεύτερη θητεία και συνεχίζει να επιδεινώνεται.
Αφού δήλωσε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον τον Ιούλιο του 2024 ότι οι πολιτικές προετοιμασίες για την «ειρήνευση του ΝΑΤΟ» είχαν ολοκληρωθεί, και ενώ οι στρατιωτικές προετοιμασίες προχωρούσαν μέσω κοινών στρατιωτικών ασκήσεων όπως «Freedom Edge», «RIMPAC» και «Ulchi Freedom Shield» από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του ίδιου έτους, στις 13 Ιουλίου, η σφαίρα ενός επίδοξου δολοφόνου γλίστρησε στο αυτί του Τραμπ. Εκείνη την εποχή, οι παγκοσμιοποιητές προωθούσαν ανοιχτά εκκλήσεις για την απομάκρυνση του Τραμπ. Αν και η απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ κατέληξε σε αποτυχία, η απόπειρα δολοφονίας του «Μικρού Τραμπ», Τσάρλι Κερκ, τον Σεπτέμβριο του 2025, δεν απέτυχε.
Η ταινία «Civil War», που παράχθηκε από παγκοσμιοποιητές, απεικονίζει έναν πρόεδρο που προσπαθεί να εξασφαλίσει τρίτη θητεία – προφανώς εμπνευσμένη από τον Τραμπ – μόνο για να σκοτωθεί στο Λευκό Οίκο εν μέσω εμφυλίου πολέμου. Όπως φαίνεται από την εμπειρία του Πούτιν, υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόποι με τους οποίους μπορεί να επιτευχθεί συνταγματικά μια τρίτη θητεία. Προς το παρόν, ο Τραμπ φαίνεται έτοιμος, αν το απαιτήσουν οι περιστάσεις, να κηρύξει στρατιωτικό νόμο. Το γεγονός ότι η αντίθεση μεταξύ των σοβινιστών και των παγκοσμιοποιητών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών κλιμακώνεται προς εμφύλιο πόλεμο είναι πλέον ευρέως γνωστό, σε βαθμό που αναφέρεται ακόμη και στα mainstream μέσα ενημέρωσης.
Οι δολοφονίες της Renee Good και του Alex Pretti που συνέβησαν στο Μινεάπολη στις 7 και 24 Ιανουαρίου 2026 αντίστοιχα, προκαλούν μαζική δημόσια οργή που ξεπερνά εκείνη για τον θάνατο του George Floyd στις 20 Μαΐου 2025. Δεν θα ήταν έκπληξη αν ο Μπαράκ Ομπάμα βγει μπροστά και υποκινήσει αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες. Ο Ομπάμα είναι παγκοσμίως γνωστός ως ένας από τους κύριους ηγέτες των παγκοσμιοποιητών. Ο Τραμπ πάντα έδειχνε τον Ομπάμα ως την δύναμη πίσω από τον Τζο Μπάιντεν.
Η λεγόμενη «λίστα Epstein» χρησιμοποιήθηκε από τους σοβινιστές ως όπλο για να επιτεθούν στους παγκοσμιοποιητές. Η πρόσφατη διαμάχη «ο τρελός λέει τρελό τον άλλο» τελικά δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εντείνει τη θανάσιμη σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο δυνάμεων.
Η αντίφαση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης βαθαίνει περαιτέρω ως αποτέλεσμα της στρατηγικής της Ουάσιγκτον που επικεντρώνεται στο Δυτικό Ημισφαίριο. Το Δυτικό Ημισφαίριο αποτελείται από την Αμερική και τη Γροιλανδία. Ακριβώς μιλώντας, το Δυτικό Ημισφαίριο περιλαμβάνει επίσης την Ισλανδία και καλύπτει όλα τα εδάφη δυτικά της κάθετης γραμμής που διέρχεται από το Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς στη Βρετανία. Οι εδαφικές φιλοδοξίες των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα σταματήσουν ποτέ στη Γροιλανδία.
Προς το παρόν, η κυβέρνηση Τραμπ έχει απαγάγει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, ο οποίος αποτελεί «κλειδί», και έχει λεηλατήσει το πετρέλαιο της χώρας, ενώ στο βορρά επικεντρώνεται στο να φέρει τη Γροιλανδία υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ και να μετατρέψει τον Καναδά στην 51η πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά την εκτέλεση της «Επιχείρησης Απόλυτης Αποφασιστικότητας» στις 3 Ιανουαρίου, η κυβέρνηση Τραμπ αποκάλυψε την επιθυμία της να αποκτήσει τη Γροιλανδία και στη συνέχεια απείλησε ότι, εάν η καναδική κυβέρνηση συνάψει συμφωνία με την Κίνα, θα επιβάλει δασμούς 100%.
Μεταξύ αυτών των ζητημάτων, το ζήτημα της Γροιλανδίας προκαλεί ιδιαίτερα έντονη αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως ο ίδιος ο Τραμπ έχει υποδείξει, αν επιλεγεί η στρατιωτική λύση και ξεσπάσει ένοπλη σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο συλλογικός αμυντικός χαρακτήρας του ΝΑΤΟ θα καταστήσει αναπόφευκτη τη διάλυσή του. Όπως είναι γνωστό, η διάλυση του ΝΑΤΟ θα σήμαινε μια μη αναστρέψιμη διάσπαση και μια καταστροφική κατάρρευση εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Αν το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο γινόταν τόσο διαιρεμένο και αποδυναμωμένο, θα ήταν απολύτως αδύνατο να διεξάγει έναν παγκόσμιο πόλεμο εναντίον του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Σε έναν παγκόσμιο πόλεμο που έχει ήδη ξεκινήσει, η ήττα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου θα γινόταν τότε καθαρή και ξάστερη.
Ακριβώς επειδή ο κίνδυνος είναι τόσο μεγάλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση κατέληξαν σε μια προσωρινή συμφωνία στο Φόρουμ του Νταβός. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες απειλούν στρατιωτικά το Ιράν, πρέπει να θέσουν σε αναστολή τις συγκρούσεις τους με την ΕΕ. Μόνο με αντάλλαγμα τη ρητορική της εξαίρεσης των στρατιωτικών επιλογών, η στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών επί της Γροιλανδίας έχει ενισχυθεί ακόμη περισσότερο. Η κατάληψη της Γροιλανδίας αποτελεί μακροχρόνια φιλοδοξία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και είναι το σημαντικότερο επίτευγμα που μπορούν να επιδείξουν οι δυνάμεις του Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα για να κερδίσουν τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Το επίπεδο της αμοιβαίας δυσπιστίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΕ έχει ήδη ξεπεράσει το σημείο χωρίς επιστροφή. Η ΕΕ έχει πλήρη επίγνωση των συνεπειών που θα έχει η διαμάχη με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη Γροιλανδία. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η ΕΕ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο ενός ΝΑΤΟ χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
- Η ενότητα και η ενίσχυση του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και η επιταχυνόμενη πλήρης κλιμάκωση του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου
Εάν το ζήτημα της Γροιλανδίας ενέτεινε τις αντιφάσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ζήτημα της Βενεζουέλας ενέτεινε τις αντιφάσεις μεταξύ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Το πρώτο συμβάλλει στη διαίρεση εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, ενώ το δεύτερο συμβάλλει στην ενότητα του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου.
Η κυβέρνηση Τραμπ ισχυρίζεται ότι η απαγωγή του νόμιμου προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο αποτελεί «επιβολή του νόμου», αλλά όλοι εκτός από τη φατρία Τραμπ αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του διεθνούς δικαίου. Σε απάντηση, η κυβέρνηση Τραμπ έχει φτάσει στο σημείο να αποσυρθεί από τους οργανισμούς του ΟΗΕ και να προτείνει ανοιχτά την πλήρη αποχώρηση από τον ίδιο τον ΟΗΕ, μαζί με τη δημιουργία ενός «άλλου ΟΗΕ». Αυτό δείχνει ότι το ζήτημα της Βενεζουέλας ενισχύει επίσης τις αντιφάσεις εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Στην πραγματικότητα, άλλοι ηγέτες ιμπεριαλιστικών κρατών, συμπεριλαμβανομένου του Εμανουέλ Μακρόν της Γαλλίας, έχουν καταγγείλει δημοσίως την απαγωγή του Μαδούρο από τον Τραμπ.
Οι δυνάμεις του Τραμπ θεωρούν τη Βενεζουέλα ως μια χώρα που πρέπει να καταληφθεί με σθένος στο πλαίσιο της στρατηγικής «οχύρωσης του δυτικού ημισφαιρίου». Ενώ απαγάγει τον πρόεδρο Νικολά Μαδούρο, ο οποίος παραμένει σταθερός στην προσήλωσή του στις ιδεολογίες και τις αρχές της αντιιμπεριαλιστικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής δημοκρατίας, ο Τραμπ επικεντρώνεται στον έλεγχο των αποθεμάτων αργού πετρελαίου της Βενεζουέλας – των μεγαλύτερων αποθεμάτων στον κόσμο – προκειμένου να επιτύχει τον στόχο της μείωσης των τιμών του πετρελαίου, ένα βασικό καθήκον για τη νίκη στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Η κυβέρνηση Ροντρίγκες, που διαδέχθηκε την κυβέρνηση Μαδούρο, βρίσκεται αντιμέτωπη με το δύσκολο έργο της υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας, ενώ ταυτόχρονα διεξάγει διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια κατάσταση παρόμοια με τις εμπειρίες της Κίνας και του Βιετνάμ μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και της Ανατολικής Ευρώπης επαναλαμβάνεται σήμερα στη Βενεζουέλα. Η εξισορρόπηση των αρχών και της ευελιξίας είναι πάντα ένα κρίσιμο αλλά δύσκολο έργο. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, η διεθνής αλληλεγγύη για την υποστήριξη της Μπολιβαριανής Επανάστασης της Βενεζουέλας είναι υψίστης σημασίας.
Το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να ελέγχουν όχι μόνο το αργό πετρέλαιο της Βενεζουέλας αλλά και το αργό πετρέλαιο του Ιράν αποτελεί τη σοβαρότερη απειλή για την Κίνα, της οποίας οι μεγαλύτερες εισαγωγές πετρελαίου προέρχονται από το Ιράν. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ελέγχουν το πετρέλαιο αυτών των δύο χωρών και να χειραγωγούν τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, αυτό θα αποτελέσει επίσης σημαντικό πλήγμα για τη Ρωσία. Για το λόγο αυτό, είναι φυσικό η Κίνα να διατηρεί ένα ασυνήθιστα υψηλό επίπεδο επαγρύπνησης όσον αφορά τις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ για μια «έγχρωμη επανάσταση» στο Ιράν και να υποστηρίζει το Ιράν πιο έντονα από ποτέ. Δεδομένου ότι η επιχείρηση «Absolute Resolve» πραγματοποιήθηκε μετά την εμφάνιση μιας αμερικανικής αεροπλανοφόρου ομάδας κρούσης στην Καραϊβική, η ανάπτυξη μιας αμερικανικής αεροπλανοφόρου ομάδας κρούσης στα ύδατα κοντά στο Ιράν στον Ινδικό Ωκεανό είναι, χωρίς αμφιβολία, μια εξαιρετικά επικίνδυνη στρατιωτική περιπέτεια.
Το Ιράν είναι μια στρατιωτική δύναμη, διαφορετική από τη Βενεζουέλα και τη Συρία. Ως πυραυλική δύναμη, το Ιράν μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να καταστρέψει τις αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ, το Κουβέιτ, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την ανατολική Σαουδική Αραβία σε μια στιγμή, χρησιμοποιώντας διάφορους πυραύλους και drones. Σε αντίποινα για τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί από τις ΗΠΑ στις 3 Ιανουαρίου 2020, το Ιράν επιτέθηκε σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο Ιράκ. Ομοίως, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν αντέδρασε στοχεύοντας με πυραύλους αμερικανικές βάσεις στο Κατάρ. Το Ισραήλ δεν διαθέτει πλέον επαρκείς πυραύλους για να διατηρήσει συστήματα άμυνας υψηλού, μεσαίου και χαμηλού υψομέτρου, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την περιορισμένη παραγωγική τους ικανότητα, δεν μπορούν να αναπληρώσουν τους πυραύλους.
Με άλλα λόγια, μια βαλλιστική πυραυλική επίθεση από το Ιράν θα μπορούσε να καταστρέψει ακαριαία τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή) και το Ισραήλ. Κατά τη διαδικασία αυτή, ακόμη και οι μεγαλύτερες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας στην Ανατολική Επαρχία, συμπεριλαμβανομένης της Aramco, θα μπορούσαν να πάρουν φωτιά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χώρες όπως η Σαουδική Αραβία έχουν δηλώσει ότι δεν θα συνεργαστούν με καμία αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν. Παρ’ όλα αυτά, μια ομάδα αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ έχει εισέλθει στα ύδατα κοντά στο Ιράν και οι ναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ συγκεντρώνονται η μία μετά την άλλη. Ο κόσμος είδε πρόσφατα τι είδους επίθεση υπέστη η Βενεζουέλα μετά τη συγκέντρωση των ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Καραϊβική στα τέλη του περασμένου έτους. Το Ιράν διατηρεί τώρα το υψηλότερο επίπεδο επαγρύπνησης και είναι προετοιμασμένο ακόμη και για έναν «περιφερειακό πόλεμο».
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες τελικά τολμήσουν να ξεκινήσουν πόλεμο εναντίον του Ιράν, αυτός θα εξελιχθεί σε σύγκρουση που θα εμπλέκει όχι μόνο τη Δυτική Ασία αλλά και τους συμμάχους της – έναν παγκόσμιο πόλεμο. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, που ξεκίνησε με τον πόλεμο στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, θα κλιμακωθεί σε έναν πλήρη πόλεμο μέσω ενός ολοκληρωτικού πολέμου στο Ιράν. Αυτό είναι ένα σενάριο που η κυβέρνηση Τραμπ και οι αμερικανοί σοβινιστές, έχοντας πλήρη επίγνωση των τεράστιων ανθρώπινων και οικονομικών συνεπειών του πολέμου, δεν επιθυμούν. Ενώ πρέπει να προετοιμαστούμε για το χειρότερο σενάριο του πολέμου, η πλήρης έκρηξη του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι πιο πιθανό να συμβεί στην Ανατολική Ασία παρά στη Δυτική Ασία.
Δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποφασίσει να επικεντρωθούν στο Δυτικό Ημισφαίριο ως απάντηση στις μεταβολές ισορροπίας δυνάμεων της πολυπολικής εποχής — ονομάζοντας αυτή την πολιτική « «Συνέπεια Τραμπ» και «Νεο-Μονροϊσμός (Ντονροϊσμός)» και δημοσιεύοντας την Εθνική Αμυντική Στρατηγική (NDS) 2026 μετά την NSS 2025 — είναι λογικό για την Κίνα και τη ΛΔΚ να ερμηνεύσουν αυτή την αλλαγή πολιτικής ως «Νέα Γραμμή Άτσεσον». Με άλλα λόγια, είναι κατανοητό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, φοβούμενες έναν πλήρη πόλεμο με πυρηνικές υπερδυνάμεις όπως η Κίνα και η Λ.Δ. Κορέας, έχουν ουσιαστικά εγκαταλείψει την Ταϊβάν και τη «Δημοκρατία της Κορέας» και έχουν υποχωρήσει από την «Πρώτη Αλυσίδα Νησιών» στη «Δεύτερη Αλυσίδα Νησιών». Κατά συνέπεια, αυξάνονται οι αναλύσεις ότι η «Εδαφική Ακεραιότητα» —η πολυπόθητη φιλοδοξία της Κίνας και της Λ.Δ. Κορέας — είναι πλέον επικείμενη.
Στην πραγματικότητα, ως απάντηση στην αμερικανική στρατιωτική πίεση στη Βενεζουέλα και στην απόπειρα «Έγχρωμης Επανάστασης» στο Ιράν, η Κίνα διεξήγαγε επειγόντως μια τριήμερη άσκηση περικύκλωσης γύρω από την Ταϊβάν από τις 29 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2025, σαν μια τελική πρόβα. Υπάρχουν επίσης ανεπιβεβαίωτες αναφορές ότι η κινεζική ηγεσία συγκάλεσε συνεδρίαση της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου αμέσως μετά το περιστατικό της 3ης Ιανουαρίου, προκειμένου να επιβάλει οικονομικές, πετρελαϊκές και υλικοτεχνικές κυρώσεις κατά των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αμέσως μετά το ξέσπασμα του περιστατικού στη Βενεζουέλα, η Λ.Δ. Κορέας πραγματοποίησε στις 4 Ιανουαρίου δοκιμαστική εκτόξευση του νέου τύπου υπερηχητικού πυραύλου «Hwasong-11Ma». Σύμφωνα με πληροφορίες, με τον πύραυλο αυτό θα εξοπλιστούν στο μέλλον πυρηνικά υποβρύχια. Η Ρωσία, υπό το φως αυτών των διαφόρων γεγονότων, ανέλαβε επίσης δράση στις 8 Ιανουαρίου, χτυπώντας τη μεγαλύτερη εγκατάσταση αποθήκευσης φυσικού αερίου της Ευρώπης, που βρίσκεται στη Δυτική Ουκρανία, με τον υπερηχητικό πύραυλο «Oreshnik».
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Λ.Δ. Κορέας και η Ρωσία εκτόξευσαν υπερηχητικούς πυραύλους, τα όπλα που φοβούνται περισσότερο οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Εάν ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος κλιμακωνόταν σε πλήρη κλίμακα, η Λ.Δ. Κορέας και η Ρωσία θα μπορούσαν εύκολα να καταστείλουν τους αντιπάλους τους χρησιμοποιώντας αυτούς τους τρομερούς υπερηχητικούς πυραύλους, ακόμη και χωρίς τακτικά πυρηνικά όπλα. Το ίδιο ισχύει και για την Κίνα. Φυσικά, αν η πολεμική κατάσταση γίνει δυσμενής, θα μπορούσαν επίσης να εξοπλίσουν αυτούς τους πυραύλους με τακτικές πυρηνικές κεφαλές. Το περιεχόμενο «επιλογή και εστίαση» που περιγράφεται στο NSS 2025 και στο NDS 2026 πρέπει να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα της σοβαρής εξέτασης αυτών των πραγματικοτήτων από την κυβέρνηση Τραμπ.
Η απαγωγή του προέδρου Nicolás Maduro στη Βενεζουέλα από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και η απόπειρα «έγχρωμης επανάστασης» στο Ιράν επιταχύνουν εξαιρετικά την αφύπνιση και την αλληλεγγύη όχι μόνο των αντιιμπεριαλιστικών εθνών και δυνάμεων στη Λατινική Αμερική, αλλά και του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου σε παγκόσμια κλίμακα.
Ακριβώς όπως οι φασίστες το 1936 έστρεψαν τα βέλη της επιθετικότητας από την Ισπανία προς τη Γαλλία, τη Δυτική Ευρώπη και την Ανατολική Ευρώπη, ο ιμπεριαλισμός του 2026 χαράζει την πορεία της επίθεσης από τη Βενεζουέλα προς την Κούβα, την Κεντρική Αμερική και τη Νότια Αμερική. Αναγνωρίζοντας την Κούβα ως τον επόμενο στόχο μετά τη Βενεζουέλα στην Κεντρική Αμερική, οι Ηνωμένες Πολιτείες ασφυκτιούν την κουβανική οικονομία με τον πλήρη αποκλεισμό των γραμμών εισαγωγής πετρελαίου από τη Βενεζουέλα και τη Ρωσία. Όπως οι Διεθνείς Ταξιαρχίες φώναζαν το σύνθημα «¡No Pasarán!» στην Ισπανία, έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς σήμερα στη Βενεζουέλα. Αν η Μπολιβαριανή Επανάσταση της Βενεζουέλας καταρρεύσει, ένα ντόμινο αντίδρασης της αντεπανάστασης – μια ταραχώδης έξαρση του «Μπλε Κύματος» – θα σαρώσει την Κεντρική και Νότια Αμερική.
Εάν η Κίνα και η Λ.Δ. Κορέας στην Ανατολική Ασία εγκαταλείψουν την πολιτική της «Στρατηγικής Υπομονής» και αποφασίσουν να διεξάγουν πολέμους στην Ταϊβάν και τη «Δημοκρατία της Κορέας», αυτό θα αναγκάσει αναπόφευκτα μια αλλαγή στις πολιτικές «Στρατηγικής Υπομονής» της Ρωσίας και του Ιράν. Η πλήρης έκρηξη του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι πολύ πιθανό να ξεκινήσει στο θέατρο της Ανατολικής Ασίας, το οποίο θα μεταμορφώσει εντελώς το τοπίο των τοπικών και περιφερειακών πολέμων σε παγκόσμια κλίμακα. Στη Δυτική Ασία, ο «Άξονας της Αντίστασης» θα επεκταθεί και θα είναι το Ισραήλ – και όχι το Ιράν – που θα υποστεί το αποφασιστικό πλήγμα. Εν τω μεταξύ, ένα ντόμινο επανάστασης θα σαρώσει τη Λατινική Αμερική, φέρνοντας ένα «Κόκκινο Κύμα» που θα ξεπεράσει το «Ροζ Κύμα».
Ακολουθώντας το προκαθορισμένο συμπέρασμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ανταποκριθούν με μέτρια παρέμβαση στο Ανατολικό Ημισφαίριο, ενώ θα υποχωρούν σταδιακά, αλλά θα αγωνίζονται απεγνωσμένα να διατηρήσουν την ηγεμονία τους στο Δυτικό Ημισφαίριο με κάθε κόστος. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να περιγράψουν αυτό ως «ομαλή υποχώρηση», στην πραγματικότητα, οι αμερικανικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί σε όλο τον κόσμο θα καταλήξουν αιχμάλωτες των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα μια συνολική καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν να σώσουν τουλάχιστον το Δυτικό Ημισφαίριο, όπως περιγράφεται στο NSS 2025, αλλά δεν θα είναι σε θέση να αντιστρέψουν την ήδη κεκλιμένη τάση. Τελικά, η δικαιοσύνη θα επικρατήσει. Με το τελικό χτύπημα του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, η Λατινική Αμερική θα γίνει ο τάφος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Ο Τραμπ δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι έχει διαπράξει. Δεδομένου ότι εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια υπερδύναμη και είναι εμμονικός με την αλαζονεία, διαπράττοντας πράξεις βίας, πώς θα μπορούσε να είναι δυνατή οποιαδήποτε ορθολογική σκέψη για αυτόν; Ακόμα και τώρα, ο μόνος τρόπος για τον Τραμπ και τις δυνάμεις του να παρατείνουν την πολιτική τους ζωή είναι να σταματήσουν πρώτα να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις του Ανατολικού Ημισφαιρίου — συγκεκριμένα, αποσύροντας τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που είναι διάσπαρτες στο Ανατολικό Ημισφαίριο και απομακρύνοντας μόνιμα από την περιοχή τα αεροπλανοφόρα, τα οποία δεν είναι παρά θηράματα για υπερηχητικούς πυραύλους.
Επιπλέον, πρέπει να συνειδητοποιήσουν το συντομότερο δυνατό πόσο ανόητο και απερίσκεπτο είναι το σχέδιο να καταλάβουν τον έλεγχο του Μεξικού και άλλων λατινοαμερικανικών χωρών – μια στρατηγική που βασίζεται στην οχύρωση του Δυτικού Ημισφαιρίου και αντιβαίνει στην εποχή της αντιιμπεριαλιστικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής δημοκρατίας. Και πρέπει να σταματήσουν αμέσως όλες τις στρατιωτικές προκλήσεις και την οικονομική λεηλασία. Διαφορετικά, οι Αμερικανοί σοβινιστές θα καταγγελθούν τελικά ως «άλλο ένα βαθύ κράτος» και θα ακολουθήσουν τα βήματα των εξαφανιζόμενων παγκοσμιοποιητών προς την καταστροφή.
Οι δυνάμεις του Τραμπ και οι Αμερικανοί σοβινιστές πρέπει να αντιληφθούν σωστά την επικρατούσα τάση και να σταματήσουν αμέσως την απερίσκεπτη συμπεριφορά τους, που τους κάνει να ενεργούν ως «διεθνείς γκάνγκστερ», υπερβαίνοντας τον ρόλο της «διεθνούς αστυνομίας». Όπως αποδεικνύουν η ιστορία και η πραγματικότητα, οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου είναι οι λαοί. Οποιαδήποτε ενέργεια που μετατρέπει τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών και τον υπόλοιπο ανθρώπινο γένος σε εχθρούς θα επιστρέψει ως μπούμερανγκ. Το συμπέρασμα του ντόμινο που ξεκίνησε με την κυβέρνηση Τραμπ είναι ένας κόσμος όπου οι λαοί γίνονται οι πραγματικοί κυρίαρχοι – είναι η επανάσταση.
[1] Συντονιστής του Κορεατικού Διεθνούς Φόρουμ και διοργανωτής της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας.