Η επική αντεπίθεση-νίκη του Ιράν, η αναβάθμιση του Γ’ΠΠ και τα καθήκοντα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Του Δ. Πατέλη
Ο Δ. Πατέλης είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Επαναστατικής Θεωρίας και μέλος τους Ομάδας εργασίας της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας (The World Anti–Imperialist Platform) .
Η αγγλική εκδοχή δημοσιεύθηκε στο θεωρητικό περιοδικό “Platform” April 2026. No.35, p. 27-32 με τίτλο: “Iran’s Epic Scale Counterattack, the Escalation of World War III and the Tasks of the Anti-imperialist Movement. Dimitrios Patelis | Founding member of the Revolutionary Theory Group (Greece)
Στην ελληνική δημοσιεύθηκε στο militaire.gr 01/04/2026 | 09:45 «Η επική αντεπίθεση του Ιράν, η αναβάθμιση του Γ’ΠΠ και τα καθήκοντα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος»-Δ. Πατέλης
Παρατηρείται μια κλιμάκωση σε εύρος και βάθος του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου (Γ’ΠΠ). Ενώ συνεχίζεται -σε ένα παρατεταμένο πόλεμο φθοράς- εδώ και πάνω από 4 χρόνια η σύγκρουση με την Ρωσία στο ουκρανικό θέατρο επιχειρήσεων, ΗΠΑ-Ισραήλ άνοιξαν 13 Ιουνίου του 2025 το θέατρο επιχειρήσεων κατά του Ιράν, τον λεγόμενο «πόλεμο των 12 ημερών», στον οποίο ηττήθηκαν κατά κράτος –παρά το γεγονός ότι δεν αξιοποίησαν το μέγιστο του δυναμικού τους οι Ιρανοί- και έσπευσαν να αναδιπλωθούν, προσποιούμενοι ότι «πέτυχαν τους σκοπούς τους»…
Περεταίρω κλιμάκωση επήλθε στη Λατινική Αμερική στις 3 Ιανουαρίου 2026, όταν οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν αεροπορικές επιδρομές σε πολλαπλές τοποθεσίες σε όλη τη βόρεια Βενεζουέλα, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας, Καράκας, με σκοπό την μαφιόζικη ενέργεια αρπαγής / απαγωγής του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Σίλια Φλόρες. Η ομηρία του Μαδούρο σηματοδότησε την κλιμάκωση της επιθετικότητας σε όλη τη Λατινική Αμερική με έμφαση στην Καραϊβική: Κολομβία, Νικαράγουα, Μεξικό, επικεντρώνοντας τελικά την επιθετικότητά τους στην 1η χώρα του πρώιμου σοσιαλισμού στην Αμερικανική Ήπειρο, στην Κούβα. Σχεδιάζουν να κλιμακώσουν τον απάνθρωπο ενεργειακό, επισιτιστικό και οικονομικό στραγγαλισμό της για να επιτύχουν «αλλαγή καθεστώτος» ή/και στρατιωτική κατοχή.
Στις ΗΠΑ εκδόθηκαν παράλληλα δύο επίσημα κείμενα: «Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας» & «Εθνική Αμυντική Στρατηγική» (NDS) (Δεκέμβριος του 2025 και Ιανουάριος του 2026)[1]. Σε αυτά τα έγγραφα -τουλάχιστον στο δημοσιευμένο μέρος τους- διατυπώνεται ένα αφήγημα αρκετά περίεργο: επιχειρείται μια αναβίωση του «δόγματος Μονρόε», ενώ σε σημαντικό βαθμό συγκαλύπτονται οι πραγματικοί τους στόχοι. Αποφεύγουν να ονοματίσουν ως κύριους εχθρούς ευθέως τη Ρωσία και την Κίνα. Με τα κείμενά τους αυτά ξεγέλασαν πολύ κόσμο, που νόμιζε ότι θα κυριολεκτούσε ο μηχανισμός του καθεστώτος των ΗΠΑ και ότι όντως θα περιοριζόταν στο λεγόμενο «δυτικό ημισφαίριο». Κάποιοι μάλιστα πήραν αυτά τα λόγια -στάχτη στα μάτια του κόσμου- τοις μετρητοίς, για να διαψευσθούν άρδην με την τεράστια συγκέντρωση δύναμης πυρός στον Ινδικό ωκεανό και την νέα μαζική επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, που ξεκίνησε 28 Φεβρουαρίου του 2026. Αποδείχθηκε λοιπόν ότι η μείζων στρατιωτική επιχείρηση, το άνοιγμα ενός νέου μείζονος κλίμακας θεάτρου επιχειρήσεων του Γ’ΠΠ γίνεται στην Νοτιο-Δυτική Ασία και όχι στη Λατινική Αμερική. Παρατηρούμε ότι η ραγδαία κλιμάκωση και αναβάθμιση της αναμέτρησης, διεξάγεται σε συνδυασμό με ραγδαία κλιμάκωση και του πληροφοριακού πολέμου, της παραπληροφόρησης και του ψυχολογικού πολέμου.
Ο ιμπεριαλιστικός άξονας πασχίζει να κρατήσει την στρατηγική πρωτοβουλία των κινήσεων, γεγονός που του δίνει μεν ένα πλεονέκτημα, αλλά δεν του διασφαλίζει την τελική νίκη. Με αυτήν επιδιώκει την ανάκτηση της ισχύος του και εδραίωση μιας πλανητικών διαστάσεων δικτατορίας προς διασφάλιση της νεοαποικιοκρατικής του κυριαρχίας. Από την επικράτηση της αστικής αντεπανάστασης και την δρομολόγηση κεφαλαιοκρατικής παλινόρθωσης στην ΕΣΣΔ και τις ευρωπαϊκές χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού ο άξονας κινείται μεθοδικά και προληπτικά. Χρησιμοποίησε την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας ως πεδίο δοκιμών και γενική πρόβα για σενάρια συνδυαστικής χρήσης όλων των μέσων και τρόπων: εξαγοράς, εξαπάτησης, «διαίρει και βασίλευε» (με εθνικιστικό, θρησκευτικό, τοπικιστικό κ.λπ. μίσος, τεχνητά σύνορα και κρατίδια-προτεκτοράτα), ωμής βίας, πολέμων «δι’ αντιπροσώπων», «πολύχρωμων εξεγέρσεων», επεμβάσεων, αλλαγών καθεστώτος κ.λπ.
Η χαίνουσα πληγή της Γιουγκοσλαβίας, ως μοντέλο «ελεγχόμενου χάους» διά της «βαλκανιοποίησης», με τη δυνατότητα εκ νέου ανάφλεξης όλων των έριδων και συγκρούσεων, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, μεθοδεύεται για την σκοπούμενη διάλυση όχι μόνο της Τσεχοσλοβακίας, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, του Σουδάν, της Σομαλίας, της Υεμένης κ.λπ., αλλά προοπτικά και της ίδιας της Ρωσίας (με αναφλέξεις σε Υπερκαυκασία, Υπερδνειστερία, Ντονμπάς κ.λπ.), του Ιράν, της Κίνας κ.λπ. Χαρακτηριστικοί είναι οι χειρισμοί του ιμπεριαλισμού στην σύρραξη Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, με την άρδην ΝΑΤΟ-ποίηση αμφότερων των «προαιώνιων εχθρών», με την ενεργό ανάμιξη ΗΠΑ, ΗΒ, Γαλλίας, Τουρκίας και Ισραήλ.
Το υπόδειγμα αυτό χρησιμοποιείται συνολικά και στα κράτη-προτεκτοράτα που προέκυψαν απ’ τη διάλυση της ΕΣΣΔ από την αστική αντεπανάσταση/παλινόρθωση της κεφαλαιοκρατίας στην Κεντρική Ασία, με πολλά εθνοτικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά οχήματα. Χαρακτηριστικό είναι π.χ. το όχημα «Οργάνωση της Ένωσης Τουρανικών Κρατών» (Organisation of Turkic States – OTS). Διακηρυγμένοι σκοποί της τελευταίας είναι μεταξύ άλλων: η προώθηση πολυμερούς συνεργασίας μεταξύ των τουρκογενών κρατών, η ενίσχυση των πολιτικών, οικονομικών, εμπορικών, μεταφορικών και πολιτιστικών δεσμών, η προστασία, διδασκαλία και προώθηση της κοινής τουρκικής ιστορίας, γλώσσας, αλφαβήτου, πολιτισμού, παιδείας και παραδόσεων, η οικονομική ενοποίηση, η ενοποίηση προτύπων & προδιαγραφών άμυνας (ΝΑΤΟ) κ.λπ., υπό τον ηγετικό ρόλο της Τουρκίας. Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση σύμπραξης Τουρκίας – Ισραήλ στην διάλυση/κατοχή της Συρίας, αλλά και στην παροχή ισχυρής επιτελικής αρωγής, οργάνωσης & διοίκησης, εξοπλισμού και εκπαίδευσης των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας του Αζερμπαϊτζάν, η προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων εναντίον Ρωσίας και Ιράν με την σύνδεση Τουρκίας – Αζερμπαϊτζάν διά του χερσαίου διαδρόμου «Ζανγκεζούρ» κ.λπ.
Ο επιτιθέμενος άξονας επιλέγει μεθοδικά την κλιμάκωση του Γ’ΠΠ με διαδοχικά ασύμμετρα προληπτικά πλήγματα στον εκάστοτε «ασθενή κρίκο» του αντίπαλου πόλου των δυνάμεων του σοσιαλισμού και του αντιιμπεριαλισμού. Η κλιμάκωση αυτή γίνεται σε πολλά επίπεδα προετοιμασίας, μέσα από ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων και προτεραιοτήτων, με ευελιξία, ανίχνευση δυνατοτήτων διά της μάχης, ακόμα και με τυχοδιωκτική διακινδύνευση.
Αυτό που παρέχει στον επιτιθέμενο ιμπεριαλιστικό άξονα την ευχέρεια της στρατηγικής πρωτοβουλίας των κινήσεων, πέρα από την συσσωρευμένη και διατηρούμενη εν πολλοίς -παρά την παρακμή- οικονομική και στρατιωτική-τεχνική ισχύ, είναι η θεωρητική και πρακτική-οργανωτική ανεπάρκεια και η απουσία στρατηγικής του αντίπαλου πόλου, η αδυναμία του να αντιταχθεί στον άξονα ως συγκροτημένο υποκείμενο.
Οι επί του παρόντος άκαρπες προσπάθειες διάλυσης της Ρωσίας στο χρονίζον ουκρανικό θέατρο των επιχειρήσεων, μέσω των κυρώσεων κ.λπ., είναι που οδήγησαν στην επιλογή της διαφοροποίησης των προτεραιοτήτων της υπό τον όλο και πιο φασίζοντα Τραμπ αμερικανικής διοίκησης, στην δήθεν «αποστασιοποίηση» των ΗΠΑ από το ουκρανικό θέατρο των επιχειρήσεων, ώστε να συρθεί σε αυτό οικονομικά και πολεμικά η ευρωπαϊκή συνιστώσα του άξονα, παρέχοντας στις ΗΠΑ παραπάνω μονοπωλιακά υπερκέρδη, την απάτη του δήθεν «μη εμπλεκόμενου ευθέως στη σύρραξη ειρηνοποιού μεσολαβητή» για προσεταιρισμό της ρωσικής ηγεσίας και την ευχέρεια αιφνιδιασμών σε άλλα θέατρα και μέτωπα.
Θα μπορούσε άραγε να ξεκινήσει η νυν επίθεση στο Ιράν, εάν δεν είχαν προηγηθεί: η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, οι 2 πόλεμοι στον Περσικό Κόλπο κατά του Ιράκ[2], οι «αραβικές ανοίξεις», η διάλυση Υεμένης, Λιβύης και Συρίας, η χρονίζουσα γενοκτονία της Παλαιστίνης, οι επιθέσεις σε Λίβανο-Χεζμπολάχ και συνολικά κατά του «Άξονα της αντίστασης»;
Σε αυτό το πλαίσιο εγγράφονται και οι αλλεπάλληλες προσπάθειες υπονόμευσης και διάλυσης των BRICS και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), με την απόσπαση της Αργεντινής, την προσωρινή ανάκτηση της Βραζιλίας (επί Μπολσονάρο) και επανασύνδεση (επί Λούλα), αλλά και με την εργαλειοποίηση της Ινδίας ως «ασθενούς κρίκου», με την διαβόητη επίσημη επίσκεψη του Προέδρου Μόντι στο Ισραήλ (που …«συνέπεσε» με την σύρραξη Αφγανιστάν των Ταλιμπάν και Πακιστάν) κυριολεκτικά την παραμονή της επίθεσης στο Ιράν.
Εδώ εργαλειοποιούνται από τον άξονα και τα πιο πρωτόγονα αντανακλαστικά ισλαμοφοβίας της ινδικής ολιγαρχίας του κεφαλαίου, σε συνδυασμό με τα επώδυνα κληροδοτήματα της τεχνητής κατασκευής κρατών από την αγγλική αποικιοκρατία (Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, με το Κασμίρ ως «μήλο της Έριδος» και πυροκροτητή ενός τεράστιου δυνητικού «αποσταθεροποιητικού τόξου»). Στην Ινδία ζουν περί τα 250 εκατομμύρια μουσουλμάνοι.
Έτσι, η άρχουσα τάξη των Ινδιών, αξιοποιώντας την διπλωματική και οικονομική επιρροή της στους Ταλιμπάν, κλήθηκε από τον άξονα να προκαλέσει αυτόν τον πόλεμο, προς απόσπαση προσοχής και δυνάμεων του Πακιστάν από την μεθοδευμένη επίθεση στο Ιράν. Επιπλέον, το Πακιστάν (πυρηνική ισλαμική δύναμη) είναι η βασική διέξοδος των στρατηγικής σημασίας χερσαίων οδών στο πρόγραμμα «Δρόμος και Ζώνη», σε ένα μείζονος σημασίας -εναλλακτικό των ελεγχόμενων από τον άξονα- πρόγραμμα αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας και διεθνών υποδομών της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας που δημιουργεί η Κίνα. Βασική στρατηγικής σημασίας στόχευση του άξονα είναι η υπονόμευση και ήττα της Λ.Δ. της Κίνας.
Το Πακιστάν με τη σειρά του είναι ιστορικά ένα πλέγμα αντιφάσεων, κομβικό σημείο διεθνών συγκρούσεων. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο μαζί με την Σαουδική Αραβία στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν. Ανέπτυξε σχέσεις με την Λ.Δ. Κίνας, την Λ.Δ. Κορέας και το Ιράν (και στον τομέα της πυραυλικής τεχνολογίας). Μετά από αμερικανοκίνητο πραξικόπημα έγινε η καθαίρεση του φίλα προσκείμενου στους BRICS πρώην πρωθυπουργού του Πακιστάν, Ιμράν Χαν, τον Απρίλιο του 2022. Οι μυστικές υπηρεσίες και οι ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν είναι σε μεγάλο βαθμό διαβρωμένες από τη CIA και την MI6 (Military Intelligence, Section 6). Ταυτόχρονα, υπαρξιακά, το Πακιστάν δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την Κίνα.
Οι Ιρανοί εξαπατήθηκαν δεύτερη φορά, συρόμενοι από τις ΗΠΑ σε παρελκυστικές διαπραγματεύσεις, προσχηματικές για την ύπουλη και δολοφονική επίθεση ΗΠΑ-Σιωνιστικού μορφώματος εναντίον τους. Κατά παρόμοιο τρόπο είχαν εξαπατηθεί και οι Ρώσοι -όχι χωρίς δική τους ευθύνη- συρόμενοι από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στις διαβόητες και προσχηματικές συμφωνίες του Μινσκ 1 (Σεπτέμβριος 2014) και Μινσκ 2 (Φεβρουάριος 2015), δήθεν για τον τερματισμό του πολέμου στην περιοχή του Ντονμπάς. Στην πραγματικότητα -κατά κυνική ομολογία των ηγετών των ιμπεριαλιστικών κρατών- αποσκοπούσαν στην εξαπάτηση των Ρώσων για τον υπερεξοπλισμό του ναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου από τον άξονα.
Οι πιο επιθετικοί κύκλοι της χρηματιστικής ολιγαρχίας, με όχημα τις πολεμικές μηχανές ΗΠΑ και σιωνιστικού μορφώματος – proxy κράτους του Ισραήλ 28.2.2026, εξαπέλυσαν συντονισμένα στρατιωτικά πλήγματα εναντίον του Ιράν, εγκαινιάζοντας μια μείζονα ένοπλη αντιπαράθεση.…
Με την επίθεση αυτή, η κλιμάκωση του Γ’ΠΠ δεν είναι απλώς γραμμική, ποσοτική ή εκτατική. Είναι μια αναβάθμιση ποιοτική και ουσιώδης. Ποτέ μέχρι τώρα στην ιστορία δεν είχε πληγεί στρατηγικής σημασίας δύναμη του πολεμικού ναυτικού, της αεροπορίας και κυρίως των δεκάδων βάσεων και υποδομών της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ, που βρίσκονται σε στρατηγικής σημασίας χώρες-δορυφόρους. Ποτέ δεν είχε υποστεί τέτοια στρατηγικής σημασίας και κλίμακας πλήγματα το σιωνιστικό μόρφωμα. Πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε τόσο μαζικής κλίμακας απαντητικό πλήγμα στην εμπροσθοφυλακή, σε προχωρημένα φυλάκια υποδομών και προβολής ισχύος του άξονα.
Ένα τεράστιο δίδαγμα που συνάγεται από την φάση της τελευταίας επίθεσης του άξονα στο Ιράν είναι το εξής: η επιθετικότητα αυτή του ιμπεριαλισμού δεν συνάντησε απλώς σοβαρή αντίσταση, αλλά υπέστη και ταπεινωτικά πλήγματα ως αποτέλεσμα συστηματικής και αποτελεσματικής αντεπίθεσης. Επιπλέον, πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του Γ’ΠΠ, έχουμε προσδιορισμό «κόκκινων γραμμών», που δεν ελαστικοποιούνται υπό την πίεση του επιτιθέμενου, ούτε αθετούνται κλιμακωτά με υπαναχωρήσεις (όπως φαίνεται π.χ. στο ουκρανικό θέατρο επιχειρήσεων), αλλά τηρούνται συντεταγμένα, σχεδιοποιημένα και αποφασιστικά από τους αμυνόμενους και αντεπιτιθέμενους.
Εδώ αποδεικνύεται ότι μια αντιιμπεριαλιστική επανάσταση κατά ενός εγκάθετου μοναρχοφασιστικού καθεστώτος, όταν έχει λαϊκές ρίζες και έρεισμα, αναδεικνύει θαυμαστή ζωτικότητα, αξιοπρέπεια και αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των υπέρτερων δυνάμεων του ύπουλου εισβολέα. Αυτό αποδεικνύεται παρά την φθορά του χρόνου, παρά τη νομοτελή διαφθορά και γραφειοκρατικοποίηση οποιασδήποτε επαναστατικής διαδικασίας που αποκρυσταλλώνεται σε κρατικό μόρφωμα. Το Ιράν έδειξε ότι έχει σπονδυλική στήλη, έχει κότσια, έχει αρχές και αντεπιτίθεται. Αυτό είναι φοβερά ενθαρρυντικό. Ακόμα και αν σήμερα επέλθει μια αιφνίδια δικαιολόγηση και παράδοση στις διαπραγματεύσεις, το Ιράν έχει ήδη νικήσει. Αυτό που έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα από το Ιράν και τον Άξονα της αντίστασης είναι νίκη, μια λαμπρή νίκη του παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Σε κάθε ένοπλη αναμέτρηση (πόλεμο, εξέγερση, επανάσταση) απαραίτητος όρος για την επιτυχία είναι ο σαφής προσδιορισμός του στρατηγικού σκοπού και των υπαγόμενων σε αυτόν τακτικών μέσων και τρόπων επίτευξης της νίκης, η ανάληψη σθεναρά της στρατηγικής πρωτοβουλίας των κινήσεων με ακλόνητη αποφασιστικότητα.
Ο επιτιθέμενος άξονας υφίσταται μεταξύ άλλων και τις επιπτώσεις του ελλείματος στρατηγικού σκοπού σε αυτή την επιχείρηση. Ενός ελλείματος που οδηγεί σε αυτογελοιοποίηση με αλλεπάλληλες και αλλοπρόσαλλες ρητορικές υπεκφυγές του Τραμπ και άλλων ιθυνόντων. Είναι η δεύτερη φορά, μετά την μαφιόζικη απαγωγή του Μαδούρο, που το δόγμα της επένδυσης στην προσδοκία θεαματικών επιπτώσεων κατάρρευσης του συστήματος μιας χώρας διά της καρατόμησης της ηγεσίας της αποδεικνύεται άκρως αναποτελεσματικό. Ιδιαίτερα όταν ο ιμπεριαλιστικός τυχοδιωκτισμός στρέφεται εναντίον ενός λαού με μοναδική ιστορία και βαθύτατο πολιτισμό.
Παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του Ιράν είχε θεσμικά και ηθικά αυτοεξαιρεθεί από την προοπτική απόκτησης πυρηνικής τεχνολογίας, η αποτελεσματικότητα της άμυνας και των αντεπιθέσεων των ενόπλων δυνάμεών του με συμβατικά όπλα αποδεικνύει ένα εντυπωσιακά υψηλό επίπεδο επιστημονικής, τεχνολογικής και βιομηχανικής ανάπτυξης. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τους τομείς του ραδιοεντοπισμού και του ηλεκτρονικού πολέμου, της αεροδιαστημικής, της πυραυλικής τεχνολογίας και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Το Ιράν διαθέτει ποικιλία τύπων πυραυλικών συστημάτων υγρών και στερεών καυσίμων, βαλλιστικής και ψευδοβαλλιστικής τροχιάς, τύπου κρουζ, υπέρ-υπερηχητικών, με πλήθος υποπυρομαχικών, με πολλαπλές αποσπώμενες κεφαλές ατομικής στόχευσης κ.λπ.
Η διεύρυνση και εμβάθυνση του θεάτρου των επιχειρήσεων είναι πρωτοφανής. Ο στρατηγικός έλεγχος των στενών του Ορμούζ είναι αποκλειστικότητα του Ιράν, γεγονός που έχει τεράστιες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, στην ενεργειακή και επισιτιστική ασφάλεια. Είναι εντυπωσιακή και η επανενεργοποίηση του Άξονα της αντίστασης σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο και Υεμένη. Οι Ανσάρ Αλλάχ (που αποκαλούνται με ρατσιστικό υποτιμητικό τρόπο από τα Δυτικά ΜΜΕ «Χούθι»), αυτοί που αντιμάχονται τα όργανα Σαουδικής Αραβίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην Υεμένη, μπορούν να κλείσουν και τα στρατηγικής σημασίας για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ, που συνδέουν την Αραβική Θάλασσα με την Ερυθρά.
Οι απώλειες πανάκριβων, στρατηγικής σημασίας και μεσοπρόθεσμα αναντικατάστατων συστημάτων και υποδομών σηματοδοτεί ταπείνωση ενός εχθρού που επιδιώκει πλανητική κυριαρχία. Ο εξαναγκασμός των αεροπλανοφόρων και των πλοίων συνοδείας του εχθρού σε φυγή, η καταστροφή των στρατηγικής εμβέλειας και σημασίας συστημάτων ραδιοεντοπισμού και των βάσεών του, πανάκριβων αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (αγγλ. Airborne Early Warning & Control) και ιπτάμενων βυτιοφόρων (αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού), ο κορεσμός, η εξάντληση των πανάκριβων πυρομαχικών των αντιαεροπορικών και αντιπυραυλικών συστημάτων του και η πρακτική τους ακύρωση-καταστροφή σε σημαντικό βαθμό, μαρτυρούν την σταδιακή αλλά σταθερή ανάληψη της στρατηγικής πρωτοβουλίας των κινήσεων από το Ιράν.
Η γεωγραφικά περιορισμένη κατοικήσιμη έκταση του Ισραήλ, η χωροταξικά περιορισμένη συγκέντρωση ενεργειακών υποδομών, συγκοινωνιακών κόμβων, βιομηχανίας (κυρίως πυραυλικής, χημικής, πυρηνικής, του Στρατιωτικού Βιομηχανικού Συμπλέγματος, οργανικά συνδεδεμένου με αυτό των ΗΠΑ), είναι παράγοντες που καθιστούν τρομακτικές τις επιπτώσεις από τα όλο και πιο ακριβή και καταστροφικά πλήγματα που καταφέρνουν οι πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν. Αυτό εντείνει την υπαρξιακή αγωνία της ολιγαρχίας του Ισραήλ, μιας και είναι πολύ πιθανή η μετατροπή της έκτασής του σε ακατοίκητο χώρο, λόγω πιθανής μεγάλης οικολογικής καταστροφής (από έκλυση χημικών, ραδιενεργών κ.λπ. ρύπων).
Η μέχρι τώρα ανταπόκριση του λαού του Ιράν στην ιμπεριαλιστική επίθεση συνιστά ήδη μια περήφανη νίκη του αντιιμπεριαλισμού. Ωστόσο, αποκαλύπτει και δομικές αδυναμίες του πόλου των δυνάμεων του σοσιαλισμού και του αντιιμπεριαλισμού, η χρονίζουσα μη υπέρβαση των οποίων ενδέχεται να αποβεί καταστροφική. Δυστυχώς, ο πόλος αυτός, τόσο σε επίπεδο συνασπισμού κρατών, όσο και σε επίπεδο παγκόσμιου κινήματος, απέχει μακράν του να συνιστά συγκροτημένο υποκείμενο.
Η ποιοτική και ουσιώδης αναβάθμιση του Γ’ΠΠ αποκαλύπτει την ανεπάρκεια αυτού του πόλου. Ανεπάρκεια που κινείται στα όρια της αυτοϋπονόμευσης όταν αναλίσκεται σε αφηρημένες διπλωματικές διακηρύξεις και σε επαμφοτερίζουσες έως διασπαστικές στάσεις και πρακτικές.
Χαρακτηριστική είναι π.χ. η στάση της ηγεσίας της Ινδίας, η οποία, μετά τους εναγκαλισμούς με το σιωνιστικό μόρφωμα, έσπευσε να καταδικάσει το Ιράν «για την επιθετικότητά του στις χώρες της περιοχής» (δηλ. στα ορμητήρια και στις βάσεις ΗΠΑ-Ισραήλ), ενώ φέρεται ότι εάν δεν έδωσε στις ΗΠΑ τις συντεταγμένες για την βύθιση του άοπλου αντιτορπιλικού των Ιρανών μετά από επίσημη επίσκεψή του στις Ινδίες (με βασικό πλήρωμα μαθητές της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων του Ιράν) δεν αντέδρασε σε αυτή την βάρβαρη και ύπουλη πράξη. Πρόκειται για μια στάση τουλάχιστον αμοραλιστική. Την ίδια στιγμή, η ινδική ηγεσία συνυπογράφει ψήφισμα του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης που καταδικάζει την επίθεση των Αμερικανών στο Ιράν, και διαπραγματεύεται μετά από όλα αυτά ελεύθερη διέλευση των ινδικών συμφερόντων πλοίων από τα στενά του Ορμούζ…
Χαρακτηριστική είναι επίσης η στάση ηγετικής μερίδας της ολιγαρχίας του κεφαλαίου της Ρωσίας, η οποία δεν χαριεντίζεται απλώς με την ηγεσία των ΗΠΑ και τον τραμπισμό, ευελπιστώντας σε έστω μερική χαλάρωση των κυρώσεων, αλλά στέλνει τώρα αντιπροσωπεία Ρώσων βουλευτών στις ΗΠΑ, ενισχύοντας σενάρια για προσεταιρισμό της Ρωσίας από τις ΗΠΑ κατά της Κίνας, της Λ.Δ. Κορέας κ.λπ. Την ίδια στιγμή, ανώτατοι κύκλοι της πολιτικής ηγεσίας και των ιδεολογικών μηχανισμών της Ρωσίας, επιχαίρουν δημόσια με προκλητικό κυνισμό για τα οφέλη που αποκομίζει η ολιγαρχία του κεφαλαίου τους από την άνοδο των τιμών των υδρογονανθράκων λόγω των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων του άξονα στην Καραϊβική και στον Περσικό κόλπο! Αντίστοιχα επαμφοτερίζουσα στάση δείχνει η ρωσική ολιγαρχία και προς το σιωνιστικό μόρφωμα, με την επίκληση της μεγάλης μερίδας Ρώσων και ρωσόφωνων πολιτών εντός του μορφώματος, αλλά και λόγω της διπλής ή αποκλειστικής πολιτογράφησης σημαντικής μερίδας αυτής της ολιγαρχίας και του επιχειρείν της στο Ισραήλ.
Οι πλέον επιθετικοί κύκλοι της παγκόσμιας χρηματιστικής ολιγαρχίας, οργανικά συνδεδεμένοι για ιστορικούς λόγους με την ρατσιστική & αποικιοκρατική ιδεολογία και πρακτική του σιωνισμού, είναι ικανοί να εργαλειοποιούν κράτη, διακρατικά όργανα και πολιτικό προσωπικό. Από αυτή την άποψη, το ερώτημα περί του ποιος σέρνει ποιον (οι ΗΠΑ το Ισραήλ, ή το αντίστροφο;) σε αυτόν τον πόλεμο είναι ψευτοδίλημμα.
Επιπλέον, το σκάνδαλο Epstin ενέχει και μείζονος σημασίας ηθικο-πολιτικές διαστάσεις, μιας και κατέδειξε 1. Τον βαθμό εμπλοκής της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών και εξωτερικής κατασκοπείας (Μοσάντ) και άλλων μυστικών υπηρεσιών σε ένα διακρατικό και παρακρατικό κύκλωμα εμπλοκής σε ακραία μαστροπεία-διαφθορά της παγκόσμιας «ελίτ», που λειτουργεί και ως μηχανισμός εκβιασμού, χειραγώγησης και ελέγχου ατόμων και ομάδων, αλλά και 2. Τον βαθμό εκμετάλλευσης, κακοποίησης, ακόμα και τελετουργικού κανιβαλισμού προς ικανοποίηση των πιο εκκεντρικά διαστροφικών ορέξεων μιας παγκόσμιας «ελίτ», αδίστακτης ακόμα και μπροστά στο πιο στυγνό έγκλημα, αχαλίνωτης λόγω παντελούς απουσίας ελέγχου, λογοδοσίας και λόγω του καθεστώτος πλήρους ατιμωρησίας.
Οι εκπρόσωποι αυτής της ολιγαρχίας, της αυτόκλητης «ελίτ», μιας και θεωρούν κανονικότητα την όποια εγκληματική διαστροφική κακοποίηση και τελετουργική δολοφονία γυναικόπαιδων, δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό για εγκλήματα πολέμου, για γενοκτονίες, ακόμα και για την πιθανή χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων αν τα συμβατικά αποβούν αναποτελεσματικά στην επιθετικότητά τους…
Η στοχοποίηση από την 1η ημέρα της επίθεσης 170 κοριτσιών σε σχολείο με 2 πυραύλους ακριβείας «Τόμαχοκ» (με διαφορά φάσης 1 ώρας, ώστε να εξοντωθούν και οι διασώστες, γονείς και εκπαιδευτικοί) ήταν μια συμβολική τελετουργική πράξη εκβιασμού του λαού του Ιράν στο πνεύμα αυτής της διαστροφικής ατιμωρησίας.
Η γενοκτονία τους στοχεύει ειδικά σε δομές παιδείας, υγείας, κοινωφελών υπηρεσιών αλλά και σε μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς! Με μένος χτυπά ο ιμπεριαλισμός τα Πανεπιστήμια, τα Ερευνητικά Κέντρα, Επιστήμονες, Ερευνητές, Δασκάλους, Φοιτητές, την πανεπιστημιακή και επιστημονική κοινότητα. Σαν να θέλει να εκδικηθεί εκείνες τις ζωτικές δυνάμεις γνώσης και συνείδησης που επέτρεψαν στο λαό του Ιράν να ορθώσει το ανάστημά του με αξιοπρέπεια, να δώσει πραγματική και όχι ψευδεπίγραφη χειραφέτηση στη γυναίκα, στη μητρότητα και στα παιδιά, να δημιουργήσει τεχνολογικά επιτεύγματα, όπως δορυφόρους, ιατρική τεχνολογία, υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους κ.λπ., αντίστοιχα των οποίων, παρ’ όλη την εξαγορά εγκεφάλων απ’ όλο τον κόσμο, στις ΗΠΑ δεν κατάφεραν ακόμα να παράγουν…
Από αυτή την άποψη, η αποτελεσματική αντεπίθεση – τιμωρία της ολιγαρχίας του άξονα αποκτά και μια συμβολική ηθική και αισθητική διάσταση Νέμεσης και κάθαρσης εξ ονόματος των λαών, της ανθρωπότητας, εναντίον της πρωτοφανούς κλίμακας και διαστροφής Ύβρεως της ολιγαρχίας του κεφαλαίου.
Το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια των κατακτητών, στις 800 βάσεις των ΗΠΑ σε 80 χώρες, απ’ τη στιγμή που το επαναστατημένο αντιιμπεριαλιστικό Ιράν υπενθύμισε το αυτονόητο: δεν μπορεί να είναι κυρίαρχος ένας λαός που έχει στο έδαφός του ξένες βάσεις και στρατούς! Επιπλέον, όταν ένας λαός επιτρέπει την μετατροπή της επικράτειάς του σε ορμητήριο για την επίθεση σε άλλο λαό, γίνεται ο ίδιος συνένοχος στο έγκλημα και για αυτό δικαίως και νομίμως στοχοποιείται από τον αμυνόμενο και αντεπιτιθέμενο λαό!
Οι σκοποί της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας γίνονται ακόμα πιο επιτακτικοί με την νέα κλιμάκωση του Γ’ΠΠ. Η επιστημονική-θεωρητική και πρακτική-οργανωτική θεμελίωση της συγκρότησης του αντιιμπεριαλιστικού υποκειμένου σε εθνική, διεθνή και παγκόσμια κλίμακα γίνεται εκ των ων ουκ άνευ όρος για την επιβίωση της ανθρωπότητας, επιτακτικό επαναστατικό και ανθρωπιστικό καθήκον μας!
Οι μάρτυρες-ήρωες του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα στο Ντονμπας, στο Ιράν, στη Βενεζουέλα, στην Παλαιστίνη, στην Κούβα, στην Υεμένη, στο Λίβανο, στη Συρία και σ’ όλο τον κόσμο μας καλούν!
ΕΞΟΔΟ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΝΑΤΟ-ΕΕ!
ΚΛΕΊΣΙΜΟ ΚΑΙ ΕΚΔΙΩΞΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΝΑΤΟΙΚΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ!
ΗΤΤΑ – ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Σιωνισμού ΣΤΟ ΙΡΑΝ & ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ!
ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ!
ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ!
- βλ. π.χ. Πατέλη Δ. Τι σηματοδοτούν οι αλλαγές στην «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ».
[2] Ο Α’ Ο Πόλεμος του Κόλπου (1990-1991) ήταν μια ένοπλη σύγκρουση όπου διεθνής συνασπισμός από 34 έως 42 χωρών, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και με εντολή του ΟΗΕ, «απελευθέρωσε το Κουβέιτ μετά την εισβολή του Ιράκ». Ξεκίνησε με την “Ασπίδα της Ερήμου” για άμυνα και εξελίχθηκε σε “Καταιγίδα της Ερήμου”, καταστρέφοντας ιρακινές υποδομές, με τον πόλεμο να λήγει τυπικά το 1991. Ο Β’ Πόλεμος του Κόλπου (ή Πόλεμος του Ιράκ), που ξεκίνησε το 2003, χωρίς απόφαση του ΟΗΕ, ήταν η εισβολή συνασπισμού 40 χωρών υπό τις ΗΠΑ, ως μέρος του γενικότερου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», η οποία ανέτρεψε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Η επιχείρηση «Iraqi Freedom» δικαιολογήθηκε από την αμερικανική πλευρά λόγω υποτιθέμενων όπλων μαζικής καταστροφής, οδηγώντας σε μακρόχρονη κατοχή και αστάθεια στην περιοχή.