image_pdfimage_print

Οι κομμουνιστές και η σημερινή παγκόσμια κρίση

25 Μαρτίου 2022

“Οι θεωρητικές του απόψεις μπορεί να ταξινομηθούν ως πλήρως μαρξιστικές μόνο με μεγάλη επιφύλαξη, καθότι υπάρχει κάτι το σχολαστικό σ’ αυτόν. (Ποτέ δεν μελέτησε τη διαλεκτική και, νομίζω, ότι ποτέ δεν την κατανόησε πλήρως)”.
Με αυτή τη λενινιστική φράση για τον Νικολάι Ιβάνοβιτς Μπουχάριν θα ήθελα να ξεκινήσω ένα άρθρο σχετικά με την αντίδραση στα πρόσφατα γεγονότα πολλών κομμουνιστών που ασχολούνται τώρα με την επιλογή των απαραίτητων αποσπασμάτων από τα λενινιστικά έργα του 1914 ή την επανάληψη συνθημάτων από την εποχή του αγώνα κατά του γερμανικού φασισμού. Οι σύντροφοι πιστεύουν ότι στην παρούσα κατάσταση είναι απλά απαραίτητο να αναπαραχθεί για άλλη μια φορά η ιδεολογική θέση που έφερε κάποτε πριν από πολύ καιρό την πολιτική νίκη των κομμουνιστών. Αν λειτούργησε τότε, τότε όλα θα πάνε καλά και τώρα- το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ακολουθήσουμε τις “οδηγίες” με σαφήνεια και να μην παρεκκλίνουμε από αυτές ούτε κατά ένα βήμα.
Αν και ο Ηράκλειτος έλεγε, παρομοιάζοντας οτιδήποτε υπάρχει με ένα ποτάμι, ότι “ποτέ δεν θα μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές”. Η μαρξιστική διαλεκτική δεν αντικρούει αυτή τη δήλωση του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, αλλά τη συμμερίζεται πλήρως.

Ας ανατρέξουμε στην ιστορία

Αν μιλάμε για την αναλογία με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τότε πρέπει να θυμόμαστε ότι σε εκείνον τον πόλεμο βρέθηκαν αντιμέτωπα δύο μπλοκ χωρών, απολύτως ίσα σε δύναμη και ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα. Εκτός από τη Δημοκρατική Γαλλία και την απολυταρχική Ρωσία, ήταν συνταγματικές μοναρχίες με μια απλή παραδοσιακή ιδεολογία που εκφράστηκε με τη φράση “Για το Θεό, τον Αυτοκράτορα και την Πατρίδα!”.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η σοσιαλδημοκρατία εκείνης της εποχής, σε αντίθεση με τη σημερινή κατάσταση, είχε κάποια δυνατότητα να σταματήσει αυτόν τον πόλεμο, αλλά λόγω του καιροσκοπισμού των ηγετών της δεν το έκανε.
Σε αυτά τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα μόνο η θέση των Μπολσεβίκων, με επικεφαλής τον Λένιν, που υποστήριζαν ότι αυτός ο πόλεμος ήταν εξίσου άδικος και για τις δύο πλευρές, ήταν σωστή. Και οι οποίοι πρόβαλαν το σύνθημα της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο κατά των κυρίαρχων τάξεων. Το τελευταίο σύνθημα, το οποίο είναι πολύ σημαντικό, δεν ήταν φαντασίωση, αλλά βασίστηκε στην πραγματικότητα ότι εκατομμύρια πρώην εργάτες και αγρότες φόρεσαν στρατιωτικά πανωφόρια και πήραν τα όπλα. Τα επακόλουθα γεγονότα όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στη Γερμανία, την Ουγγαρία και μια σειρά άλλων χωρών, μόλις 3-4 χρόνια αργότερα, το απέδειξαν περίτρανα.
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε επίσης ως ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Θα σας θυμίσω το απόσπασμα από την ομιλία του Στάλιν στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος στις 10 Μαρτίου 1939: ” Είμαστε στο δεύτερο έτος ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου, ο οποίος μαίνεται στην τεράστια έκταση από τη Σαγκάη μέχρι το Γιβραλτάρ και έχει κυριεύσει περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο χάρτης της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας επανασχεδιάζεται βίαια. Ολόκληρο το σύστημα του μεταπολεμικού λεγόμενου ειρηνικού καθεστώτος κλονίζεται συθέμελα.
Χαρακτηριστικό όμως είναι ότι εκείνη την εποχή η ΕΣΣΔ και οι κομμουνιστές άλλων χωρών υποστήριζαν, για παράδειγμα, την Αιθιοπία, μια απόλυτη μοναρχία με πλήθος μεσαιωνικών καταλοίπων, η οποία βρισκόταν σε πόλεμο με τη φασιστική Ιταλία. Και στο τέλος σχηματίστηκε σταδιακά ένα αντιφασιστικό μπλοκ που περιλάμβανε την ΕΣΣΔ, τις ΗΠΑ, την Αιθιοπία και πολλές άλλες χώρες με πολύ διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές δομές. Για παράδειγμα, η αντικομμουνιστική κυβέρνηση Τσώρτσιλ ήταν πάντα εχθρική προς τους Βρετανούς κομμουνιστές, αλλά στις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες η θέση τους χρειάστηκε να προσαρμοστεί. Εν πάση περιπτώσει, η γραμμή συμπεριφοράς του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος εκείνη την εποχή ήταν πολύ κατανοητή και οδήγησε επίσης στην επιτυχία, στη δημιουργία, μετά το 1945, ενός παγκόσμιου σοσιαλιστικού συστήματος.
Αλλά και πάλι – συνέβη σε αυτές τις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες. Και τώρα, όταν ο Γκενάντι Αντρέγιεβιτς Ζιουγκάνοφ, με το πρόσχημα της καταπολέμησης του φασισμού και για κάποιο λόγο με τους “Αγγλοσάξονες”, καλεί όλους στην αστική Δούμα για ενότητα και “εποικοδομητική δουλειά”, επικαλούμενος τη μοναδική εμπειρία του Λένιν και του Στάλιν στην Ενωμένη Ρωσία, τον Ζιρινόφσκι ή τους φιλελεύθερους των ” Νέων Ανθρώπων”, δεν μπορεί παρά να προκαλεί γέλιο. Μόνο και μόνο επειδή το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο τώρα απλά δεν υπάρχει. Τι υπάρχει;

Ένας νέος τύπος σύγκρουσης

Αν αναλύσουμε την τρέχουσα σύγκρουση γύρω από την Ουκρανία, δεν μπορούμε παρά να παραδεχτούμε ότι αποτελεί απλώς μέρος μιας μακροχρόνιας αντιπαράθεσης μεταξύ δύο παγκόσμιων δυνάμεων. Από τη μία πλευρά είναι η παγκόσμια ιμπεριαλιστική Δύση. Με μια πρώτη ματιά, φαίνεται ότι όλα είναι ξεκάθαρα εδώ και καιρό. Πρόκειται για την ενιαία παγκόσμια δύναμη του υπερεθνικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, το οποίο έχει τους “χωροφύλακές” του με τη μορφή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και άλλους πολιτικούς και οικονομικούς οργανισμούς που εφαρμόζουν την οικονομική και χρηματοπιστωτική δικτατορία, την ΕΕ, την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε να κάνουμε με τους ιμπεριαλισμούς κάθε μεμονωμένης χώρας, όπως συνέβαινε το 1914, αλλά με ένα από καιρό διαμορφωμένο παγκόσμιο σύστημα.
Στο κέντρο του, ακόμη και όταν οι σοσιαλδημοκράτες είναι στην εξουσία, η πολιτική είναι καθαρά νεοφιλελεύθερη, ενώ στην περιφέρεια μπορεί να κυριαρχούν ημιφασιστικά καθεστώτα (Ουκρανία, Κολομβία). Δεν είναι τυχαίο ότι η Δύση έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό μια διαδικασία έρπουσας αποκατάστασης του φασισμού.
Πρέπει επίσης να δώσουμε προσοχή στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον κλασικό ιμπεριαλισμό με την υπεράσπιση των “παραδοσιακών αξιών”, ο σύγχρονος δυτικός ιμπεριαλισμός έχει μάθει πολλά τα τελευταία εκατό χρόνια. Έχει αποκαταστήσει ακόμη και τη λέξη “επανάσταση”, αλλά μόνο όταν πρόκειται για διαδικασίες που είναι επωφελείς γι’ αυτόν. Θα μπορούσε ακόμη και να χωνέψει κάποια αριστερά συνθήματα, έτσι ώστε πολλοί σύγχρονοι δυτικοί αριστεροί να έχουν γίνει εδώ και καιρό αναπόσπαστο μέρος του νεοφιλελεύθερου σχεδίου, το οποίο δεν απειλείται καθόλου από τον περιβόητο ” αντιαυταρχικό σοσιαλισμό των ΛΟΑΤ”, και συχνά μάλιστα το βοηθάει.
Αλλά πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη δύναμη που αντιτίθεται σε αυτό το απόλυτο κακό για τους κομμουνιστές; Πρόκειται για ένα πολύ περίεργο συνονθύλευμα δυνάμεων που είναι πολύ διαφορετικές και εν πολλοίς ιδεολογικά αντίθετες μεταξύ τους. Σε αυτό το στρατόπεδο ενός πολυπολικού κόσμου περιλαμβάνεται και η τυπικά “κόκκινη”, αλλά προσανατολισμένη στην αγορά, Κίνα με πολλές κοινωνικο-οικονομικές δομές. Η καπιταλιστική Ρωσική Ομοσπονδία. Το κληρικαλικό Ιράν. Αριστερά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική και άλλα αντιιμπεριαλιστικά κράτη (Βόρεια Κορέα, Συρία ή Λευκορωσία). Ναι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ορισμένες μικρές χώρες, όπως η Κούβα, βρίσκονται σε αυτή την παρέα επειδή δεν έχουν κανέναν άλλο να στηριχθούν σε ένα δύσκολο διεθνές περιβάλλον. Και η Ρωσία ή η Κίνα, παρά τους ταξικούς τους περιορισμούς, αποδεικνύονται οι δυνάμεις που μπορούν να τους βοηθήσουν να επιβιώσουν.
Θα αποτολμήσω να υποθέσω ότι η αντίθεση στον δυτικό ιμπεριαλισμό από αυτή την άμορφη δύναμη, η οποία ενεργεί για λογαριασμό ενός “πολυπολικού” κόσμου, δεν έχει τον χαρακτήρα ενδοϊμπεριαλιστικού αγώνα που έλαβε χώρα κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Παρά το γεγονός ότι στη συντριπτική πλειονότητα αυτών των χωρών το ιδιωτικό κεφάλαιο είτε καθορίζει την κρατική πολιτική είτε ασκεί σημαντική επιρροή σε αυτήν. Αν μη τι άλλο, επειδή οι χώρες που αντιμετωπίζουν τη Δύση απλά δεν είναι ίσες σε ισχύ, οικονομική ή τεχνολογική, όπως αποδεικνύει ξεκάθαρα η μάλλον επιτυχημένη πολιτική κυρώσεων εναντίον τους. Ορισμένες από αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής Ρωσίας, μπορούν να χαρακτηριστούν με επιφύλαξη “υπο-ιμπεριαλιστικές”, αλλά όχι περισσότερο από αυτό.
Εξάλλου, ακόμη και αν πάρουμε τη μεγαλύτερη χώρα αυτού του αντιδυτικού μπλοκ, την Κίνα, η συζήτηση σχετικά με τη φύση της κοινωνικοοικονομικής διάρθρωσής της αυτή τη στιγμή μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Ναι, είναι αρκετά δύσκολο να αντιληφθούμε την πολύμορφη οικονομία της. Αν θέλουμε, μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε για μια παρατεταμένη “νεο-ΝΕΠ” ή για κάποιο είδος μεταβατικής περιόδου. Είναι όμως δυνατόν, τουλάχιστον προς το παρόν, να μιλάμε για κάποιον “κινεζικό ιμπεριαλισμό”; Ιμπεριαλισμό που υπάρχει σε μια χώρα που ηγείται το μεγαλύτερο κόμμα στον κόσμο, το οποίο αυτοαποκαλείται κομμουνιστικό… Ας θυμηθούμε τον χαρακτηρισμό του Λένιν για τον κλασικό ιμπεριαλισμό των διαφόρων χωρών, οικονομικό, αποικιακό ή στρατιωτικό-φεουδαρχικό. Να προσθέσουμε τον “κομμουνιστικό” ιμπεριαλισμό σε αυτόν τον κατάλογο; Όπως υποστήριζε κάποτε με κάθε σοβαρότητα ο Ενβέρ Χότζα για τον “σοβιετικό ιμπεριαλισμό” … Αλλά θα ήταν επαρκής μια τέτοια εκτίμηση;
Η Λευκορωσία μπορεί επίσης να αναφερθεί ως παράδειγμα. Είναι σαφές ότι κινείται προς τον ” ορθό ” καπιταλισμό, αλλά η διατήρηση μιας ισχυρής κρατικοκαπιταλιστικής τάξης και ορισμένων άλλων ” υπολειμμάτων ” καθιστά πολύ δύσκολο να συμπεριληφθεί μια τέτοια χώρα στην παγκόσμια δομή της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Θα ήταν ευκολότερο για τη Δύση να γκρεμίσει ολόκληρη τη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας, μαζί με τα στελέχη και το εργατικό δυναμικό της. Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί την αντίσταση.

Τυχαιότητα ή νομοτέλεια;

Η αμφισημία των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα, η “ανόμοιότητά” τους με εκείνα του 1914, εκφράζεται από μια σειρά άλλων γεγονότων. Για παράδειγμα, στην αρχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ολόκληρη η ρωσική αστική τάξη, προσδοκώντας νέα κέρδη και αγορές, προπαγάνδιζε ενεργά υπέρ του πολέμου. Υποστηρίχθηκε επίσης από το σύνολο σχεδόν της ρωσικής φιλελεύθερης διανόησης. Το σύμβολο αυτού του μαζικού αισθήματος ήταν ο ηγέτης του κόμματος των Καντέτων, ο καθηγητής Πάβελ Νικολάεβιτς Μιλιουκόφ, που τότε πήρε το παρατσούκλι “Νταρντανέλλσκι”. Οι Μπολσεβίκοι, έχοντας τότε αντιταχθεί στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, βρέθηκαν σε πλήρη πολιτική απομόνωση.
Τώρα, ένα ορατό τμήμα των μεγάλων Ρώσων επιχειρηματιών είναι σαφές ότι δεν είναι ευχαριστημένο με τη στρατιωτική επιχείρηση που έχει αρχίσει και την πίεση των κυρώσεων που ακολούθησε. Θα προτιμούσαν να διαπραγματευτούν με τη Δύση και μάλιστα να υποχωρήσουν σε αυτήν. Δεν υπάρχει τίποτα να πούμε για τη φιλελεύθερη διανόηση και τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση. Δηλαδή, η Αριστερά, η οποία έχει αποφασίσει να επαναλάβει απλώς τα αντιπολεμικά συνθήματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έχει κάποιους απροσδόκητους καταστασιακούς “συμμάχους” όπως η Σομπτσάκ, ο Χοντορκόφσκι, το κόμμα Γιάμπλοκο, με επικεφαλής τον Γκριγκόρι Αλεξέγιεβιτς Γιαβλίνσκι (“Κριμοτντάισκι [Κριμαιοπαραχωρητής]”) και άλλους ένθερμους αντικομμουνιστές. Συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του διαβόητου κινήματος “Αποκομμουνισμού”.
Άβολη γειτνίαση, ότι και να πούμε.
Από την άλλη πλευρά, πολλοί άνθρωποι με κομμουνιστικές πεποιθήσεις υποστήριξαν επιφυλακτικά την επιχείρηση στην Ουκρανία. Δεν μιλάμε για επαγγελματίες πολιτικούς με μισθοδοσία όπως ο Ζιουγκάνοφ, αλλά για μεγάλο αριθμό απλών ακτιβιστών και απλών υποστηρικτών. Παρεμπιπτόντως, τη θέση αυτή συμμερίζονται επίσης πολλές ριζοσπαστικές κομμουνιστικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Ίσως δεν θα πρέπει να τους χαρακτηρίσουμε όλους αυτούς αμέσως ως “αριστερούς περιφρουρητές”, αλλά να ερευνήσουμε τους αντικειμενικούς λόγους που προκαλούν τέτοια συναισθήματα και αισθήματα.
Κατά την άποψή μου, έγκεινται στο γεγονός ότι η Ουκρανία είναι ένα πλήρως “αποκομμουνιστικοποιημένο” και ημιφασιστικό κράτος, όπου οι κομμουνιστές και η κομμουνιστική ιδεολογία έχουν απαγορευτεί πλήρως, ενώ ο φασιστικός χαιρετισμός έχει εισαχθεί επίσημα στο στρατό. Έτσι, οποιαδήποτε επιτυχία της σημερινής ουκρανικής κυβέρνησης θα είναι επιτυχία όλων των ακροδεξιών και αντικομμουνιστών στον κόσμο. Δεν θα ήθελα να το δω αυτό…
Υπάρχουν επίσης μερικά ακόμη σημεία που μπορεί να θεωρηθούν τυχαία ή να αντανακλούν ορισμένες βαθύτερες διεργασίες που καθιστούν τη σημερινή σύγκρουση διαφορετική από έναν συνήθη ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ας πάρουμε το γεγονός ότι οι αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ αποκαθιστούν επίσημα τα σοβιετικά ονόματα δρόμων και πλατειών στα εδάφη που απελευθερώθηκαν από το Κίεβο. Δεν μπορεί να υπάρχουν αυταπάτες σχετικά με τη σημερινή ηγεσία των “λαϊκών δημοκρατιών”, αλλά κάνουν αυτό το βήμα για να ανταποκριθούν στις διαθέσεις του πληθυσμού. Ή, για παράδειγμα, η φωτογραφία με την κόκκινη σημαία πάνω από ένα ρωσικό τεθωρακισμένο όχημα που συμμετέχει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στα κοινωνικά δίκτυα. Φυσικά, αντικατοπτρίζει μόνο τα συναισθήματα ορισμένων από τους απλούς συμμετέχοντες στην επιχείρηση, αλλά τέτοιες φωτογραφίες δεν είναι μεμονωμένες. Ίσως γι’ αυτό η ρωσική τηλεόραση αύξησε την προπαγάνδα του αντισοβιετισμού του Κισέλιωφ, ιδίως την προπαγάνδα του ιδεολόγου του ρωσικού φασισμού Ιβάν Ίλιν;

Συνοψίζοντας

Η σημερινή παγκόσμια τάξη δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα των νικών του σοσιαλισμού στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, καθώς και της κατάρρευσής του. Αυτό, επίσης, έχει αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στη φύση των δυνάμεων που αντιτίθενται τώρα στην ιμπεριαλιστική Δύση. Η αντίσταση έχει πολύ συντηρητικό χαρακτήρα, περισσότερο προς τα δεξιά παρά προς τα αριστερά. Θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει αυτή την αντίσταση αντιδραστική, με την έννοια ότι είναι απλώς μια αντίδραση στη “νέα τάξη πραγμάτων”, η οποία βασίζεται στις αξίες του χθες. Περιλαμβάνουν την προσήλωση στις παραδόσεις, το σύνθημα ενός “πολυπολικού κόσμου” και ένα είδος “φεουδαρχικού σοσιαλισμού”, αν θυμηθούμε τον ορισμό των κλασικών, και πολλά άλλα. Διαπιστώνουμε απλώς ότι τώρα διεξάγεται ένας αγώνας μεταξύ δύο ετερογενών παγκόσμιων δυνάμεων, η πορεία του οποίου καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις προοπτικές ανάπτυξης όλης της ανθρωπότητας.
Στις σημερινές συζητήσεις στο διαδίκτυο υπάρχει η κακή συνήθεια να εκλαμβάνονται τα πάντα στερεοτυπικά, και ακούω ήδη την ερώτηση: Προτείνετε λοιπόν να υποστηρίξουμε την πολιτική της ρωσικής ηγεσίας;
Όχι. Αν και είναι πολύ πιο εύκολο να υιοθετήσουμε τις ίδιες αναλογίες που κάνουν πολλοί από τους σημερινούς αριστερούς. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Λένιν για την πάλη μεταξύ της αντιδραστικής ιμπεριαλιστικής Δύσης και της επαναστατικής εθνικιστικής Ανατολής. Ψάχνουμε για τις σχετικές αναφορές ότι οι Μπολσεβίκοι θεώρησαν δυνατό να υποστηρίξουν αυτή την εθνική αστική τάξη που, αν και ασυνεπώς, αγωνιζόταν ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό και τον εσωτερικό πυλώνα του, την κομπραδόρικη αστική τάξη. Και η “μαρξιστική αιτιολόγηση” της θέσης μας είναι έτοιμη! Ωστόσο, ας μην χειραγωγούμε αδέξια τις πηγές για να δικαιολογήσουμε την άποψή μας. Η κατάσταση είναι διαφορετική μόνο και μόνο επειδή το μεγάλο κεφάλαιο των χωρών που αντιτίθενται στη Δύση συμμετέχει επίσης στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης στον ένα ή στον άλλο βαθμό.
Πρώτα απ’ όλα, είναι απαραίτητο να αναλύσουμε λεπτομερώς το ιστορικό περιεχόμενο της σημερινής παγκόσμιας σύγκρουσης. Πρέπει να βρούμε τις απαντήσεις μόνοι μας, και όχι μέσω ειδικά επιλεγμένων παραθεμάτων των κλασικών. Εξάλλου, ο μαρξισμός δεν είναι ένα εγχειρίδιο βήμα προς βήμα, όπως πολλοί πιστεύουν. Το ανοίγετε, το διαβάζετε, το ακολουθείτε προσεκτικά και η επιτυχία είναι εγγυημένη. Δεν λειτουργεί έτσι.
Ούτε ο Μαρξ, ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Μάο ή ο Τσε Γκεβάρα μας άφησαν οδηγίες για το τι πρέπει να κάνουμε κάτω από αυτές τις νέες συνθήκες. Σε κάθε περίπτωση, το να επαναλαμβάνουμε σωστά συνθήματα και κείμενα που γράφτηκαν 108 χρόνια πριν είναι γελοίο και μη διαλεκτικό. Γιατί λοιπόν να γίνουμε σαν τον σύντροφο Μπουχάριν, που δεν καταλάβαινε τη διαλεκτική; Άλλωστε, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη νέα πραγματικότητα, τέτοια αφηρημένα συνθήματα δεν θα οδηγήσουν σε θετικά αποτελέσματα. Αλλά μόνο προς αποτυχία και την αναπόφευκτη απογοήτευση των υποστηρικτών μας.
Από την άλλη πλευρά, βέβαια, δεν υπάρχει λόγος να τρέχουμε πίσω από τον Πούτιν, όπως έκανε ο Ζιουγκάνοφ. Νομίζω ότι το ΚΕΚΡ βρήκε τον σωστό τόνο στην τελευταία του δήλωση σχετικά με τα γεγονότα στο Ντονμπάς. Από τη μία πλευρά, ανέφερε ότι “αφού αυτός ο αγώνας σήμερα βοηθάει σε κάποιο βαθμό το λαό του Ντονμπάς να αντεπιτεθεί στο φασισμό των Μπαντερικών, οι κομμουνιστές σε αυτό το κομμάτι του δεν τον αρνούνται, αλλά τον επιτρέπουν και τον υποστηρίζουν στο βαθμό που διεξάγεται ενάντια στο φασισμό στο Ντονμπάς και την Ουκρανία”. Από την άλλη πλευρά, η δήλωση δεν αποσιωπά την ταξική ουσία της σημερινής ρωσικής κυβέρνησης, τους στόχους και τις μεθόδους της και τις πραγματικές αιτίες των κοινωνικοοικονομικών δεινών που έχουν ήδη πλήξει τον ρωσικό πληθυσμό και σαφώς θα ενταθούν. Ειδικά δεδομένου ότι η ηγεσία Πούτιν δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να εγκαταλείψει τις παλιές πολιτικές της.
Πρόκειται για μια ισορροπημένη και θεωρητικά τεκμηριωμένη εκτίμηση της τρέχουσας σύγκρουσης που θα βοηθήσει τους κομμουνιστές να πάρουν την κατάλληλη θέση σε αυτήν και θα τους βοηθήσει να επιλέξουν τη σωστή διατύπωση, τα λόγια και τον τόνο για την άμεση αγωνιστική δράση στο τμήμα εκείνο του εργαζόμενου πληθυσμού που προσβλέπει στις σοσιαλιστικές ιδέες. Αλλά για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια ποιοτικά νέα κατάσταση.

Αλεξάντρ Στεπάνοφ

Πηγή: https://rkrp-rpk.ru/2022/03/25/%D0%BA%D0%BE%D0%BC%D0%BC%D1%83%D0%BD%D0%B8%D1%81%D1%82%D1%8B-%D0%B8-%D0%BD%D1%8B%D0%BD%D0%B5%D1%88%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D0%BC%D0%B8%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D0%B9-%D0%BA%D1%80%D0%B8%D0%B7%D0%B8%D1%81

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.