21 Οκτωβρίου 2025
Κομμούνα ή τίποτα!
Ο λαός της Βενεζουέλας, ενωμένος γύρω απ’ τις κομμούνες, έχει σίγουρη τη νίκη!
Λαϊκή κυβέρνηση είναι η κυβέρνηση εκείνη στην οποία ο λαός είναι ο πραγματικός κυρίαρχος της κοινωνίας. H λαϊκή κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση στην οποία ο λαός διατηρεί την εθνική κυριαρχία και τα μέσα παραγωγής. Η εδραίωση του λαού ως κυρίαρχου της κυβέρνησης και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του είναι η θεμελιώδης αρχή της οικοδόμησης μιας λαϊκής κυβέρνησης. Η ενίσχυση της λαϊκής κυβέρνησης είναι ο δρόμος για την υπεράσπιση, τη διατήρηση και την ανάπτυξη των θεσμών που υπηρετούν το ιδανικό του λαού για μια κοινότητα. Είναι επίσης μια στερεή εγγύηση για την πρόοδο και την ολοκλήρωση του αγώνα του λαού για ανεξαρτησία.
Η Κομμούνα του Παρισιού εγκαθιδρύθηκε το 1871. Η Κομμούνα του Παρισιού ήταν η πρώτη εργατική και λαϊκή κυβέρνηση που δημιουργήθηκε από την εργατική τάξη – τη δύναμη που ηγείται της παραγωγής και της δημιουργίας – με σκοπό την απελευθέρωσή της από την ταξική καταπίεση και τις διακρίσεις. Μετά την ήττα της Γαλλίας στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο τον Ιούλιο του 1870, η λαϊκή εξέγερση της 4ης Σεπτεμβρίου στο Παρίσι οδήγησε στην κατάρρευση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Καρπός αυτού του αγώνα ήταν ανακήρυξη της «επαναστατικής Κομμούνα» από τον λαό του Παρισιού την 1η Νοεμβρίου. Στις 19 Απριλίου 1871, μέσω του προγράμματος με τίτλο «Διακήρυξη προς τον γαλλικό λαό», όρισαν τη δημοκρατία ως τη μόνη μορφή κυβέρνησης που διασφαλίζει τα δικαιώματα του λαού και επικύρωσαν την αυτονομία της Κομμούνας.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης ύπαρξής της, που διήρκεσε 72 ημέρες, η Κομμούνα εφάρμοσε μια σειρά προοδευτικών πολιτικών προς όφελος των εργατών των πόλεων και των φτωχών.
Οι αντιδραστικές δυνάμεις, έχοντας υπογράψει ταπεινωτική εκεχειρία με την Πρωσία τον Ιανουάριο του 1871, έστρεψαν την επιθετικότητά τους προς την Κομμούνα του Παρισιού. Οι μαχητές της Κομμούνας του Παρισιού αντιστάθηκαν γενναία στον αντιδραστικό στρατό του Τιέρ, αλλά τελικά ηττήθηκαν. Οι εξεγερμένοι σφαγιάστηκαν βάναυσα μπροστά στον «Τείχος των Κομμουνάρων» στο νεκροταφείο Περ Λασέζ.
Η Κομμούνα του Παρισιού άφησε πίσω της ανεκτίμητα ιστορικά διδάγματα, μεταξύ των οποίων τις συνέπειες της έλλειψης ενός επαναστατικού κόμματος, της απουσίας συμμαχίας μεταξύ εργατών και αγροτών και της αποτυχίας να διαλυθεί πλήρως η αστική οικονομική βάση.
Το 1917 συγκροτήθηκαν τα Ρωσικά Σοβιέτ. Ο Λένιν ανέπτυξε την θεωρία της «ανισομερούς ανάπτυξης επί ιμπεριαλισμού», του «ασθενούς κρίκου στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα» και της «νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης σε μια χώρα». Οργάνωσε τους Μπολσεβίκους ως την ηγετική πρωτοπορία και τα Σοβιέτ των εργατών, των φτωχών αγροτών και των στρατιωτών ως τη μαζική βάση της επανάστασης. Αν και η Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 πέτυχε, οι οπορτουνιστικές δυνάμεις συμμάχησαν με την αστική τάξη και πρόδωσαν τον λαό, με συνέπεια τη δημιουργία ενός συστήματος «διαδικής εξουσίας». Υπό την ηγεσία του Λένιν, τα Σοβιέτ εξελίχθηκαν σε όργανα του αγώνα που αντιτάχθηκαν στην Προσωρινή Κυβέρνηση και στόχευσαν στην εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας. Εν μέσω της συγκυρίας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λένιν δημοσίευσε τις «Θέσεις του Απρίλη», οι οποίες αποδοκίμαζαν το λεγόμενο «επαναστατικό αμυντισμό» του Κερένσκι και της Δούμας, υποστηρίζοντας αντ’ αυτού μια πολιτική «επαναστατικού ντεφετισμού» και προέταξε σθεναρά το σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ!». Αυτό το σύνθημα λειτούργησε τόσο ως στρατηγικό μέσο για την κατάργηση του ασταθούς συστήματος της διαδικής εξουσίας, όσο και ως επαναστατική πολιτική που ενσάρκωνε τις προσδοκίες του ρωσικού λαού για «ειρήνη, γη και ψωμί». Τον Οκτώβριο του 1917, οι σοβιετικές δυνάμεις εξεγέρθηκαν εναντίον της Προσωρινής Κυβέρνησης, καταλαμβάνοντας τα κύρια αστικά κέντρα. Στις 25 Οκτωβρίου διακηρύσσεται ότι κρατική εξουσία ανήκει στο Σοβιέτ των Αντιπροσώπων των Εργατών και των Στρατιωτών της Πετρούπολης – τη Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή. Μέσω της νίκης της πρώτης εργατικής και λαϊκής κυβέρνησης στον κόσμο, αποδεικνύεται στην πράξη η επιστημονική και ιστορική εγκυρότητα της σοβιετικής γραμμής – μαζί με την εξαιρετική ηγεσία του Λένιν και των Μπολσεβίκων.
Στις 7 Οκτωβρίου 2012, ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες κέρδισε τις εκλογές και, σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 20 Οκτωβρίου, ανακατεύθυνε θαρρετά την εθνική πολιτική προς μια επαναστατική πορεία που έδινε στον λαό μεγαλύτερη εξουσία για αυτοδιοίκηση. Σε αυτή τη συνεδρίαση, ο Τσάβες δήλωσε: «Comuna o nada» («Κομμούνα ή τίποτα»). Επέμεινε ότι η δημιουργία των κοινοτήτων-κομμούνων πρέπει να γίνει η πρωταρχική ευθύνη όλων των κυβερνητικών θεσμών. Λίγο πριν από το θάνατό του, ο Τσάβες ανέθεσε το έργο των κοινοτήτων στον διάδοχό του, Νικολάς Μαδούρο, λέγοντας ότι το έκανε «όπως θα του εμπιστευόμουν την ίδια μου τη ζωή». Για τον Μαδούρο, τον ηγέτη της μπολιβαριανής επαναστατικής υπόθεσης, η οικοδόμηση κοινοτήτων αντιπροσωπεύει τόσο την εκπλήρωση της κληρονομιάς του Τσάβες, όσο και τον πρακτικό δρόμο προς την πραγμάτωση του σοσιαλισμού. Η κυβέρνηση Μαδούρο έχει θεσμοθετήσει την τοπική αυτοδιοίκηση μέσω συμβουλίων των κοινοτήτων και του ανώτερου κοινοτικού συστήματος που είναι γνωστό ως «Comuna». Νόμοι όπως ο Νόμος των Κοινοτικών Συμβουλίων του 2006 και ο Οργανικός Νόμος των Κοινοτήτων του 2010 – γνωστοί συλλογικά ως «Νόμοι της Λαϊκής Εξουσίας» – θέσπισαν ένα πλαίσιο που επιτρέπει στους κατοίκους να σχηματίζουν αυτόνομα τοπικά συμβούλια και να διαχειρίζονται οι ίδιοι τις παραγωγικές και οικονομικές οργανώσεις τους. Μετά το θάνατο του Τσάβες, αντιμέτωπη με τον ολοένα και πιο έντονο αποκλεισμό της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, η κυβέρνηση επιδίωξε την επιτάχυνση της δημιουργίας κοινοτήτων ως μέσο για την ισχυροποίηση της λαϊκής κυβέρνησης.
Στις 10 Ιανουαρίου 2025, ανακοινώθηκε επίσημα το Σχέδιο των Επτά Μετασχηματισμών (Σχέδιο 7M). Το σχέδιο προσδιορίζει τους ακόλουθους βασικούς τομείς: «Οικονομικός μετασχηματισμός: Πέρα από το πετρέλαιο», «Πλήρης ανεξαρτησία: Τεχνολογία και κυριαρχία», «Ειρήνη, κυριαρχία και ασφάλεια: Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση», «Κοινωνικός Μετασχηματισμός: Ανανέωση της Δέσμευσης», «Πολιτικός Μετασχηματισμός: Η Δύναμη του Λαού και η Συναινετική Λύση», «Οικολογικός Μετασχηματισμός: Μια Πράσινη Συμφωνία» και «Γεωπολιτικός Μετασχηματισμός: Μια Νέα Παγκόσμια Τάξη». Αυτοί οι κεντρικοί στόχοι διατυπώθηκαν μετά από διαβουλεύσεις με περισσότερες από 63.000 Λαϊκές Συνελεύσεις. Ο Μαδούρο δήλωσε με υπερηφάνεια: «Ο Πρόεδρος είναι ο λαός και ο λαός είναι ο Πρόεδρος. Όταν συνδυάζεις το έργο, το σχέδιο, τον λαό και τον Πρόεδρο, γεννιέται η Πατρίδα». Πριν από το εθνικό δημοψήφισμα για την εφαρμογή του σχεδίου, υποβλήθηκαν περίπου 36.000 τοπικά κοινοτικά έργα από 46.762 Κοινότητες και Κοινοτικά Συμβούλια.
Η επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εναντίον της Βενεζουέλας συνεχίζει να εντείνεται με τις πρόσφατες εξελίξεις. Ακριβώς όπως ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 2000 ως πρόσχημα για την επίθεση στο Ιράκ και σε άλλα μέρη της Δυτικής Ασίας, τώρα, με το πρόσχημα της «εκρίζωσης των ναρκωτικών», οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να υποτάξουν τη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική – χώρες που προχωρούν προς την ανεξαρτησία και την απελευθέρωση – στην «πίσω αυλή» τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες – το παγκόσμιο επίκεντρο του ναρκοεγκλήματος – συκοφαντούν άγρια τη Βενεζουέλα, μια χώρα πρότυπο στην εξάλειψη των ναρκωτικών. Στόχος τους είναι η λεηλασία των τεράστιων φυσικών πόρων της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένου και του πετρελαίου της. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός συγκεντρώνει μεγάλες δυνάμεις εισβολής στη νότια Καραϊβική, σκοτώνοντας απροκάλυπτα τον λαό της Βενεζουέλας, ενώ παράλληλα ενορχηστρώνει ρεσιτάλ προπαγάνδας, ταραχές και τρομοκρατικές ενέργειες μέσω φιλοαμερικανικών ακροδεξιών φασιστικών ομάδων.
Στις 25 Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος Μαδούρο δήλωσε: «Η Κομμούνα είναι το η καρδιά της άμεσης δημοκρατίας και η ασπίδα ενάντια στον ιμπεριαλισμό». Με το σύνθημα «Οι στρατώνες στον λαό», η λαϊκή κυβέρνηση ένωσε με τόλμη τις τακτικές Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις με τις άτακτες-εθελοντκές Μπολιβαριανές πολιτοφυλακές στις τοπικές κοινότητες. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό μέτρο που ενισχύει σημαντικά τις αμυντικές δυνατότητες της Βενεζουέλας και μια επαναστατική ενέργεια που δεν θα μπορούσε ποτέ να εφαρμοστεί χωρίς την ομόφωνη ενότητα μεταξύ της κυβέρνησης και του λαού. Για την υπεράσπιση της πατρίδας, 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ήδη προσφερθεί εθελοντικά για στρατολόγηση, και ο αριθμός αυτός συνεχίζει να αυξάνεται. Αυτή η αξιοσημείωτη κατάσταση αποδεικνύει το αντιαμερικανικό πνεύμα ανεξαρτησίας και την αποφασιστική βούληση του λαού της Βενεζουέλας απέναντι στην ιμπεριαλιστική καταπίεση και επιθετικότητα. Αντίθετα, οι φιλοαμερικανικές ακροδεξιές φασιστικές δυνάμεις εκλιπαρούν τις Ηνωμένες Πολιτείες να εισβάλουν στο έδαφος της Βενεζουέλας, αποκαλύπτοντας ξεδιάντροπα την υποταγή τους στις ξένες δυνάμεις και την περιφρόνησή τους για τον λαό. Οι φασιστικές δυνάμεις της Βενεζουέλας επιχειρούν να ανατρέψουν τη λαϊκή κυβέρνηση, να εδραιώσουν μια φασιστική κυβέρνηση που θα υποβιβάσει τη Βενεζουέλα σε αποικία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και τον λαό της Βενεζουέλας σε αποικιοκρατούμενους σκλάβους. Είναι ένα τυπικό παράδειγμα της δράσης των φιλοαμερικανικών προδοτικών δυνάμεων. Η ενίσχυση της λαϊκής κυβέρνησης γύρω από τις Κομμούνες στη Βενεζουέλα είναι η πιο ισχυρή κινητήρια δύναμη και το πιο σταθερό προπύργιο για την ήττα του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, και για την νικηφόρα πρόοδο και την εκπλήρωση του ανεξάρτητου αγώνα του λαού. Ο λαός της Βενεζουέλας, ενωμένος γύρω από τις Κομμούνες, δεν θα ηττηθεί ποτέ· θα θριαμβεύει πάντα.
Ένας νέος κόσμος, στον οποίο η ανθρωπότητα θα βάλει τέλος στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό και όπου όλοι θα ζουν ειρηνικά και ευτυχισμένα ως πραγματικοίκυρίαρχοι της κοινωνίας, θα έρθει αναπόφευκτα. Θα είμαστε μέχρι τέλους μαζί με τον λαό της Βενεζουέλας στον δίκαιο αγώνα για την εξάλειψη του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας με επίκεντρο τον άνθρωπο και θα θριαμβεύουμε πάντα.
Κάτω ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός!
Comuna o nada! Socialismo o nada!
Κομμούνα ή τίποτα! Σοσιαλισμός ή τίποτα!
Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος!
Νίκη στη Βενεζουέλα! Νίκη στον Μαδούρο!
¡Hasta la victoria siempre!
Καράκας, 21 Οκτωβρίου 2025
Παγκόσμια Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα