Ένας λάθος υπολογισμός στη στρατηγική του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού.
Του Στεφέν Τσο, Συντονιστή του Διεθνούς Φόρουμ της Κορέας, Διοργανωτή της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας
Μετάφραση: Δ. Πατέλης
Μια τακτική νίκη, αλλά και ένας στρατηγικός λάθος υπολογισμός. Έτσι ενεργεί ο Τραμπ σε όλα. Έχει διεξαγάγει τον αποκαλούμενο «πόλεμο δασμών», κομπάζοντας ότι άντλησε τεράστια ποσά χρημάτων από άλλες χώρες, ωστόσο, στο τέλος το μόνο που κατάφερε είναι να οδηγήσει σε αύξηση των εγχώριων τιμών και στην αποδυνάμωση της ηγεμονίας του δολαρίου. Είναι η χαρακτηριστική μωρία του να κερδίζεις δέκα, ενώ χάνεις εκατό ή ακόμη και χίλια. Και παρ’ όλα αυτά, δεν φαίνεται να υπάρχει εναλλακτική διέξοδος. Μπορεί μια λεοπάρδαλη να αλλάξει τις κηλίδες της; Για έναν ιμπεριαλιστή, κανένας άλλος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει.
Όπως επιχειρεί να λύσει το τεράστιο χρέος της χώρας του με λεηλασία του πλούτου άλλων, τώρα έχει φτάσει στο σημείο να απαγάγει τον αρχηγό κράτους μιας άλλης χώρας, ισχυριζόμενος ότι αυτό θα λύσει τα προβλήματα εντός των ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, η διοίκηση Τραμπ στιγματίζεται μόνιμα με τους χαρακτηρισμούς «ληστής» και «εισβολέας». Αν και η κυβέρνηση Τραμπ επιθυμεί να επιμένει ότι αυτό δεν είναι πόλεμος, ακόμη και το ίδιο το Κογκρέσο των ΗΠΑ διαψεύδει αυτόν τον ισχυρισμό και τον αποκαλεί πόλεμο. Ο Τραμπ μπορεί να επιθυμεί τον τίτλο του «φύλακα της ειρήνης», αλλά αντίθετα τοποθέτησε μόνος του στο κεφάλι του το καπέλο του «υποκινητή πολέμου». Με αυτόν τον τρόπο, η διοίκηση Τραμπ προκάλεσε μια «δεύτερη κρίση της Καραϊβικής» και έχει αρχίσει να βυθίζεται βαθιά στον βούρκο αυτού του νέου πεδίου μάχης. Η ιστορία θα το καταγράψει και αυτό ως ένα στρατηγικό λάθος, καθώς ενώ είναι ανίκανη να διαχειριστεί το ανατολικοευρωπαϊκό και το δυτικοασιατικό (Μέση Ανατολή) μέτωπο, δημιούργησε ακόμη ένα πεδίο μάχης, περιορίζοντας έτσι τη δική της ικανότητα να προετοιμαστεί για μια επικείμενη σύγκρουση στην Ανατολική Ασία.
Μέσα από αυτή τη πρωτοφανή βάρβαρη και άνομη βία, η ιμπεριαλιστική διοίκηση Τραμπ μετέτρεψε τον λαό της Βενεζουέλας, τον λαό της Λατινικής Αμερικής και τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο σε εχθρούς της. Στο πλαίσιο της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), που επιδιώκει εκ νέου να μετατρέψει τη Λατινική Αμερική στην «πίσω αυλή» της, οι θηριωδίες των μεσαιωνικών Ισπανών κατακτητών αναβιώνουν στο πλήρες φως του 21ου αιώνα. Ποιος θα μπορούσε να χειροκροτήσει υποστηρικτικά μια τέτοια βαρβαρότητα;
Πολλά δηλώνει το γεγονός ότι ακόμη και σύμμαχοι των ΗΠΑ τα καταδικάζουν ανοιχτά όλα αυτά ως πράξη τυραννίας που ποδοπατά το Χάρτη των Ηνωμένων. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ έχουν μετατρέψει ακόμη και τις δικές τους ενσυνείδητες, λογικές και ειρηνόφιλες δυνάμεις σε εχθρούς. Για παράδειγμα, ακόμη και το κίνημα MAGA εξεγείρεται ολοένα και περισσότερο εναντίον αυτών των πολιτικών της διοίκησης Τραμπ. Ενώ ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μπορεί ακόμη να φαίνεται ισχυρός, το ίδιο το γεγονός ότι πρέπει να επινοεί τέτοιες πολύπλοκες και απελπισμένες κινήσεις είναι σαφής απόδειξη της σαφούς κατάπτωσής του. Μπορεί να φαίνεται μεγαλόπρεπής εξωτερικά, αλλά δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα «πουκάμισο αδειανό». Αν και ισχυρίζεται ότι ούτε ένα άτομο δεν τραυματίστηκε, η ρετσινιά των βάρβαρων «ιμπεριαλιστών εισβολέων» έχει ξανά στιγματιστεί σε όλους τους Αμερικανούς. Τώρα που η ιμπεριαλιστική επιθετική φύση της διοίκησης Τραμπ έχει επαναβεβαιωθεί για όλο τον κόσμο, είναι απλώς θέμα χρόνου ο αντιαμερικανικός, αντιιμπεριαλιστικός αγώνας εξαπλωθεί σαν πυρκαγιά σε όλο τον κόσμο. Τελικά, ο ιμπεριαλισμός προχωρά προσεκτικά προς την ίδια του τη στρατηγική ήττα και την οριστική καταστροφή.
Ο κόσμος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται το γεγονός ότι το ζήτημα της Βενεζουέλας συνδέεται οργανικά με το ζήτημα της Ταϊβάν – και, τελικά, με το ζήτημα της «Δημοκρατίας της Κορέας». Ακόμη και συντηρητικοί γεωπολιτικοί αναλυτές έχουν αρχίσει να επικαλούνται την Ταϊβάν στις εκτιμήσεις τους. Υποστηρίζουν ότι η κίνηση των ΗΠΑ να θέσει τη Βενεζουέλα υπό τον έλεγχό της θα μπορούσε να επιταχύνει ένα παρόμοιο σενάριο με την Κίνα και την Ταϊβάν. Αυτή η άποψη είναι εν μέρει σωστή – και εν μέρει λανθασμένη. Η Κίνα βλέπει την ανάδειξη του ζητήματος της Ταϊβάν -σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και το Ιράν- ως μια πράξη διεθνούς έμπρακτης και συντροφικής αλληλεγγύης, που στοχεύει στην προστασία άλλων αντιιμπεριαλιστικών κρατών. Στην πραγματικότητα, στα τέλη του περασμένου έτους η Κίνα πραγματοποίησε μια επιχείρηση περικύκλωσης την Ταϊβάν, μια ενέργεια που σαφώς είχε το χαρακτήρα μιας τελικής πρόβας. Δεν ήταν σύμπτωση ότι, την ίδια ημέρα που ο Πρόεδρος Μανδούρο αιχμαλωτίστηκε, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ) διεξήγαγε άσκηση εκτόξευσης υπερ-υπερηχητικού πυραύλου. Είναι ευρέως γνωστό «κοινό μυστικό» ότι ο πόλεμος της Κίνας στην Ταϊβάν συνδέεται στενά με τον πόλεμο της Λ.Δ. της Κορέας στη «Δημοκρατία της Κορέας». Η Ρωσία, εν τω μεταξύ, εμπλέκεται ήδη στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Για την Κίνα, η Ταϊβάν είναι ιστορικά και εθνικά ένα αναμφισβήτητο αντικείμενο εθνικής επανένωσης. Για τη Λ.Δ.Κορέας, η «Δημοκρατία της Κορέας», με μια προϊστορία πέντε χιλιάδων ετών, αποτελεί μέρος ενός ενιαίου έθνους. Για τη Ρωσία, τα εδάφη ανατολικά του ποταμού Δνείπερου στην Ουκρανία αποτελούν τη «Νοβοροσία». Αλλά ποιος θα μπορούσε σε όλο τον κόσμο να θεωρήσει τη Βενεζουέλα ενιαία με τις Ηνωμένες Πολιτείες; Το ίδιο ισχύει για τη Διώρυγα του Παναμά, τον Καναδά και τη Γροιλανδία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα ότι η εμβάθυνση των διχασμών στην ίδια τους την κοινωνία καθιστά τον εμφύλιο πόλεμο ολοένα και πιο αναπόφευκτο. Η δημιουργία διεθνών κρίσεων προκειμένου να επισκιάσει εσωτερικά προβλήματα μπορεί μεν να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά όπως η ιστορία έχει αποδείξει ξανά και ξανά, τελικά παράγει ακόμη μεγαλύτερες – και θανατηφόρες – στρατηγικές κρίσεις.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, που χρησιμεύει ως προσωπείο για τους ισραηλινούς Σιωνιστές, τώρα σφαδάζει σε μια προσπάθεια να ανατρέψει ακόμη και το Ιράν. Όσο υπάρχει ο ιμπεριαλισμός, οικονομικοί αποκλεισμοί, στρατιωτικές επιθέσεις και «έγχρωμες επαναστάσεις» που στοχεύουν στην ανατροπή αντιιμπεριαλιστικών και λαϊκών κυβερνήσεων θα συνεχίζονται. Οι ιμπεριαλιστές και οι Σιωνιστές δεν έχουν κατανοήσει πλήρως ακόμη πόσο σοβαρές θα είναι οι συνέπειες κλιμάκωσης των προκλήσεων στο Ιράν, το οποίο διαθέτει μια στρατιωτική ισχύ εντελώς διαφορετικού επιπέδου από αυτή της Συρίας. Ενώ το ιμπεριαλιστικό θηρίο μπήγει τα νύχια του στο πρόσωπό του, ο λαός της Βενεζουέλας τώρα ξεσηκώνεται με τα ξίφη στα χέρια. Σήμερα, η Βενεζουέλα είναι η Λατινική Αμερική – είναι ο ίδιος ο κόσμος.
Σύντομα, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός θα ξυπνήσει με τρόμο στην πραγματικότητα του χείλους του γκρεμού, για να αντιληφθεί ότι μετέτρεψε τη Λατινική Αμερική όχι στην «πίσω αυλή» του, αλλά στον τάφο του. Ο ιμπεριαλιστής Τραμπ, ακούσια, έκανε τον Μαδούρο έναν ήρωα της εποχής. Σε όλο τον κόσμο, οι λαοί τώρα αναφωνούν ενωμένοι το στρατηγικής σημασίας σύνθημα, «Κάτω ο ιμπεριαλισμός!», και το μαζικό σύνθημα, «Λευτεριά στο Μαδούρο!» Η θεμελιώδης στρατηγική της εποχής μας είναι η αντιιμπεριαλιστική ανεξαρτησία και η λαϊκή δημοκρατία. Η αντιιμπεριαλιστική ανεξαρτησία είναι λαϊκή δημοκρατία, και η λαϊκή δημοκρατία είναι αντιιμπεριαλιστική ανεξαρτησία. Το ηρωικό έπος «Νικολάς», που απεικονίζει έναν αντιιμπεριαλιστή μαχητή και έναν λαϊκό ηγέτη, δεν έχει τελειώσει. Απλώς εμφανίστηκε ένας κακός ιστορικών διαστάσεων, εντείνοντας το δράμα. Μόνο που έκανε την εμφάνισή του ένας κακοποιός που επιχειρεί την βίαιη ανατροπή των ιστορικών αναλογιών, προσδίδοντας ένταση στο δράμα.