Επάρατος σύμμαχος… Του Γιώργου Σαράντη

Το σημείωμα γράφτηκε 24 Μαρτίου του 2026.

Ακούγονται ως συνήθως περήφανα λόγια στην εθνική επέτειο. Μνημονεύεται η ανδρεία και ο δίκαιος και τελικά νικηφόρος αγώνας. Και «σπασμένες» οι των επισήμων φωνές όταν από τα υπερυψωμένα βάθρα τους κάποιοι απ’ αυτούς (ίσως) βρουν δυο λόγια να πουν για τα ολοκαυτώματα της Χίου, της Νάουσας, των Ψαρών και πόσων άλλων ακόμα. Και διατρανώνεται το απέθαντο αυτό ανάστημα του έθνους μας που φτάνει στο σήμερα ζωντανό και μάλιστα ακόμα πιο ισχυρό γιατί τώρα πια έχει επιλέξει «συμμάχους» τους πιο δυνατούς. Δυνατούς όχι μόνο σε γεωπολιτική ισχύ και παγκόσμια επιρροή αλλά και στο σώμα, στην αντοχή, στη διάπλαση. Γιατί δεν μπορεί να είσαι ισχνός κι απ’ την άλλη να κουβαλάς χιλιάδες τόνους εκρηκτικά, να τα στοιβάζεις στα θεμέλια του κάθε ενός από τα αμέτρητα σπίτια των κατακτημένων, να μην παραλείπεις ούτε ένα όρθιο τούβλο και μετά να πατάς από μακριά ένα κουμπί που σου προκαλεί ακαριαία αλλεπάλληλους οργασμούς και που εν ριπή οφθαλμού σβήνει ολόκληρα χωριά, το υλικό δηλαδή ίχνος του ανθρώπινου πολιτισμού, οριστικά απ’ τον παγκόσμιο χάρτη.

Όλοι μας φεύγοντας, επιλέγουμε τι θα αφήσουμε πίσω. Άλλοι θα αφήσουν πολιτισμό, άλλοι μεγάλα επιστημονικά επιτεύγματα, άλλοι απλώς χρέη και νοσταλγικές αναμνήσεις. Λίγοι είναι αυτοί που θα επιλέξουν να αφήσουν ένα απονεκρωμένο κι αβίωτο τίποτα. Κι αυτό γιατί το μεγαλύτερο, το αριθμητικά κυρίαρχο σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού κουβαλάει μέσα του «κάτι». Εισπράττει, αποταμιεύει και τοκίζει ζωή και δημιουργία. Και τα κληροδοτεί μετά στους επόμενους.

Ο καρκίνος μπορεί να μοιάζει να συμπεριφέρεται ανάλογα, να αφήνει πίσω του θάνατο και το νεκρό τίποτα, το οποίο είναι φτιαγμένος να προκαλεί. Με τη διαφορά όμως ότι πάντα σκοτώνει και τον ίδιο τον ξενιστή του και άρα στο τέλος τον εαυτό του.

Θεραπεύεται ο καρκίνος και μην ακούτε τι θα λένε σήμερα ή αύριο από τα βάθρα που λέγαμε. Ήδη εφαρμόζονται τελευταία κάποιες ελπιδοφόρες (αν και επώδυνες) μέθοδοι «θεραπείας». Και η πορεία αυτή είναι μονόδρομος, διαφορετικά αποκλείεται να υπάρξει αύριο ζωή. Ούτε επέτειοι, ούτε παρελάσεις ούτε μπακαλιάροι. Στα μπάζα πάνω δεν αναπτύσσεται τίποτα έμβιο.

Τον Άνθρωπο και τα μάτια μας λοιπόν, γιατί ο διαβόητος θανατηφόρος μικροοργανισμός (γεωγραφικά και δημογραφικά) παρουσιάζει πρωτόγνωρη έξαρση και επιθετικότητα. Καλή μας επέτειο αύριο και πολύχρονες/-οι οι Ευαγγελίες και οι Βαγγέληδες.