Του Γιώργου Σαράντη

Κυκλοφορεί πολύ σήμερα η εικόνα αυτή του «Αντετοκούμπο-Χαμάς» συνοδευόμενη από διθυράμβους περί «ταπείνωσης» του Ισραήλ που λέει «εξευτελίστηκε» από την Εθνική μας ομάδα, και που η χθεσινή νίκη της τελευταίας, κατά κάποιο τρόπο «έδωσε μάθημα» στη σιωνιστική πολεμική μηχανή που γενοκτονεί τον Παλαιστινιακό λαό ανεμπόδιστη και ατιμώρητη. Μάλιστα παρουσιάζεται και κατά μία έννοια ως «αντιστάθμισμα» των «μονομπασκετικών» δηλώσεων του ανεκδιήγητου Σπανούλη οι οποίες είχαν προηγηθεί και είχαν φέρει σε δύσκολη θέση κυρίως τη μερίδα εκείνη της γηπεδικής «αριστεράς» η οποία αρέσκεται στο να ανιχνεύει και να αποθεώνει κάθε τόσο «πολιτικά-ριζοσπαστικά» μηνύματα και «οιωνούς» που εκπέμπονται από κάτι τεράστια πανό οργανωμένων οπαδών που όλη τους τη ζωή προσκυνούν γονυπετείς τις ολιγαρχικές ΠΑΕ/ΚΑΕ και τους εκατομμυριούχους αστέρες τους.

Το «φαινόμενο Αντετοκούμπο» είναι ίσως η επιτομή, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της ΤΡΟΜΕΡΗΣ δυνατότητας εργαλειοποίησης και χειρισμού της κοινωνικής εξαθλίωσης και της ακόλουθης απόλυτης μαζικής χειραγώγησης της κοινωνικής πλειοψηφίας από τη μεριά του κυρίαρχου κεφαλαίου. Είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ του ακρογωνιαίου λίθου-ψευδοαφηγήματος του ανόθευτου καπιταλισμού περί δήθεν «ευκαιριών για όλους», περί «καλής» που σε περιμένει ακόμα και εσένα τον «μαύρο που πουλάει σιντί» να την «πιάσεις» αρκεί μονάχα «να έχεις μάτια ανοιχτά» μιας και αυτή βρίσκεται κυριολεκτικά «στα πόδια σου» και μόνο οι αδαείς και οι ανόητοι την προσπερνούν και δεν κατακτούν έπειτα την απόλυτη ευτυχία.

Δεν μου ασκεί την παραμικρή έλξη ο πρωταθλητισμός και όλη αυτή η εμπορική βιομηχανία. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ πριν. Για εμένα, ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι ένας άνθρωπος με αδιαμφισβήτητη εσωτερική καλλιέργεια και «βάθος» που προέκυψαν από τη βίαιη, αναγκαστική του πρόωρη ωρίμανση λόγω των ακραίων κοινωνικών συνθηκών που κλήθηκε να υποστεί και να αντιμετωπίσει στη «φιλόξενη», «φιλελεύθερη» και «δημοκρατική» χώρα μας. Ειλικρινά χαίρομαι που αυτό το παιδί του κοινωνικού περιθωρίου (στο οποίο άλλοι φυσικά το καταδίκασαν) κατάφερε να βγάλει οριστικά και αμετάκλητα τον ίδιο, την οικογένεια και τα τρισέγγονά του από την απόλυτη φτώχεια και το μαύρο «μέλλον» του «μαύρου» που του επιφύλασσαν αυτοί που δημοσίως τον αποκαλούσαν «αράπη» και «Ακενοτούμπο» και τώρα του γλείφουν τον… ανδριάντα γιατί βγάζει άπειρα λεφτά περισσότερα απ’ αυτούς, κι ας μην είναι υπουργός, πρωθυπουργός «χώρας» κτλ.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΕΙΝΑΙ η γνώριμη φιγούρα του ζάμπλουτου αλλά ανεπίστρεπτα μπετόβλακα γίγαντα σταρ που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του με κραυγές και μουγκανητά και που αντιλαμβάνεται το σύμπαν μονάχα σαν μπάλα στη μέση και λεφτά γύρω γύρω.

Και εδώ ακριβώς είναι που κρύβεται το δόλιο, το επικίνδυνο μέρος: Η ταξική συνείδηση ΠΟΥ Ο ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΜΠΟ ΕΧΕΙ, έστω και αν ο ίδιος δεν έχει αναπτύξει τα θεωρητικά εργαλεία να τη συνειδητοποιεί και να την αντιλαμβάνεται, μετατρέπεται σε άκρως προσοδοφόρο ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ από το ίδιο αυτό κυρίαρχο σύστημα που καταδικάζει στην ανέχεια τα δισεκατομμύρια των «μαυρο-Γιάννηδων» του κόσμου!

Το BRAND NAME «ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΜΠΟ» έχει αναχθεί στην πιο προσοδοφόρα «σφραγίδα», στο «χρυσό άγγιγμα του Μίδα» σε ότι κρατά, πατά και αγγίζει αλλά ταυτόχρονα χρησιμεύει και ως ο πιο αποδοτικός «διαλύτης» κάθε κεφαλαιοκρατικής βρωμιάς, από τις ιδιωτικές ανεμογεννήτριες στα καμένα και κατεστραμμένα βουνά και τα ιλιγγιώδη κέρδη αεριτζήδων «παραγωγών» ενέργειας μέχρι και όπως εδώ, στην αβλαβή και ασφαλή εκτόνωση των «αντιγενοκτονικών» ευαισθησιών της κατά τα άλλα εξασφαλισμένης αυτής πελατείας της βιομηχανίας του αθλητισμού και των «εθνικο-πατριωτικών» παραφυάδων του.

Το «κράτος» του Ισραήλ καθόλου δεν «ταπεινώθηκε», δεν «ξεφτιλίστηκε», δεν «ρεζιλεύτηκε» χθες. Όλα αυτά θα γινόντουσαν αν απομονωνόταν και καταγγέλλονταν στην πράξη. Χθες, μοιραία ένας θα κέρδιζε και ένας θα έχανε. Εκτός κι αν δεχτούμε πως ενδεχόμενη ελληνική ήττα θα συνεπαγόταν κι αυτή όλα τα προηγούμενα και για το ελληνικό κράτος εξίσου.

Και ο Γιάννης δεν είναι «Χαμάς» γιατί ο Γιάννης δεν είναι εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που μάχεται ξυπόλυτο τρώγοντας αλεύρι νερωμένο μια φορά τη βδομάδα, ενάντια στον πιο κοινωνιοπαθή, αδίστακτο και πιο εξοπλισμένο στρατό του κόσμου, μέσα σε ένα ισοπεδωμένο περίκλειστο χωράφι-ανοιχτή φυλακή. Ο Γιάννης ΠΛΕΟΝ κάνει «απλά τη δουλειά του» και φεύγει, επιστρέφοντας στο πολυτελές και ασφαλές του σύμπαν και έχοντας εκχωρήσει εδώ και καιρό, έστω και άτυπα, τα «δικαιώματα χρήσης» του ονόματός του και των αξιών-ιδιοτήτων-ποιοτήτων που το συνοδεύουν, σε αυτούς που θα τον ήθελαν για πάντα έναν «μαύρο» αντί «Γιάννη». Ο πρώτος, ο πιο σαφής και ο πιο δεσμευτικός όρος του «συμβολαίου».