Η Επιταχυνόμενη Στρατηγική Ήττα του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού
Ο Stephen Cho είναι Συντονιστής του Κορεατικού Διεθνούς Φόρουμ και Διοργανωτής της Παγκόσμιας Αντιϊμπεριαλιστικής Πλατφόρμας
12 Ιανουαρίου 2026
Μετάφραση από τα αγγλικά: Δημήτρης Κούλος.
Στις 3 Ιανουαρίου ο κόσμος αφυπνίστηκε. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός εισέβαλε στη Βενεζουέλα, γεγονός που επέφερε μεγαλύτερη αφύπνιση στη συνείδηση των λαών. Ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς λεηλασία και εισβολή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το απέδειξαν αυτό διακηρύσσοντας, λίγο αργότερα, την κατάσχεση του πετρελαίου. Οι λαοί της Βενεζουέλας, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής και οι λαοί του κόσμου ξεσηκώνονται. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός πέτυχε προσωρινές, τακτικές νίκες, αλλά επιτάχυνε τη μόνιμη, τη στρατηγική του ήττα. Αυτό είναι το αναπόφευκτο συμπέρασμα της επιχείρησης της 3ης Ιανουαρίου — «Επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα». Την ίδια ακριβώς ημερομηνία στην ιστορία επέλεξαν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές για τη σύλληψη του Μανουέλ Νοριέγκα του Παναμά και για τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί του Ιράν. Ωστόσο, μέσω αυτών των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων, οι Ηνωμένες Πολιτείες απομονώνονται όλο και περισσότερο, ενώ η αντιιμπεριαλιστική συνείδηση και το πνεύμα της αντίστασης των λαών ενισχύονται — όχι μόνο στις χώρες που επηρεάστηκαν άμεσα, αλλά παγκοσμίως. Οι αφυπνισμένοι λαοί δεν μπορούν ποτέ να νικηθούν.
1.
Έχουν επιβεβαιωθεί δύο πρόσφατα γεγονότα. Στις 3 Ιανουαρίου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ αφαίρεσε την κατηγορία του «Καρτέλ των Ήλιων» από το κατηγορητήριο κατά του Προέδρου Νικολά Μαδούρο. Τι μπορεί να σημαίνει η απόδοση μιας τέτοιας κατηγορίας σε έναν ξένο πρόεδρο για την έναρξη στρατιωτικής επιχείρησης σύλληψής του, και η απόσυρσή της την κρίσιμη στιγμή της δικαστικής διαδικασίας; Ακόμη και για το θράσος της κυβέρνησης Τραμπ, αυτό προφανώς ξεπερνούσε τα όρια. Ενώ οι κατ’ επανάληψη ψευδείς ισχυρισμοί μπορεί να φαίνονται αληθείς, αποδεικνύεται ότι τέτοιες κατηγορίες δεν αντέχουν στα αυστηρά κριτήρια ενός δικαστηρίου. Εάν δημιουργούνταν συνθήκες ανάλογες με τη δικονομική αντιπαράθεση Ντιμιτρόφ–Γκέρινγκ στη Δίκη της Λειψίας του 1935 και προέκυπτε αθώωση, οι επιπτώσεις θα ήταν ιδιαιτέρως καταστροφικές. Με αυτή την κίνηση, η κυβέρνηση των ΗΠΑ πέταξε και το τελευταίο φύλλο συκής που διέθετε.
Στις 6 Ιανουαρίου, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι θα κατασχέσει και θα πουλήσει 30 έως 50 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου της Βενεζουέλας. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν κρύβει πλέον τις προθέσεις της σχετικά με την επιχείρηση της 3ης Ιανουαρίου. Για να κερδίσει το κυβερνών κόμμα τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026, το κλειδί είναι οι τιμές του πετρελαίου. Λόγω των συνεπειών των «δασμολογικών πολέμων», τα ποσοστά αποδοχής της κυβέρνησης έχουν υποχωρήσει και κυμαίνονται μεταξύ 30% – 39% — όχι μόνο εξαιτίας της αποδυνάμωσης της ηγεμονίας του δολαρίου, αλλά και λόγω της εκτίναξης των τιμών. Τελικά, αυτό που βιώνουν οι ψηφοφόροι στο πετσί τους είναι οι τιμές του πετρελαίου, ο πληθωρισμός και οι τιμές των μετοχών. Για να μην σκάσει η «φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης», αναγκάζονται (σ.σ. στις ΗΠΑ) να μειώσουν τα επιτόκια για να διασώσουν τις χρηματιστηριακές αγορές· και αφού αδυνατούν να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό, επιχειρούν να τον αντισταθμίσουν μέσω επιταγών στήριξης ύψους 2.000 δολαρίων. Στο τέλος, αυτό που απομένει είναι οι τιμές του πετρελαίου, και το αποτέλεσμα των εκλογών καθορίζεται πλέον από το πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν. Ολόκληρη η στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ επικεντρώνεται στην εκλογική νίκη πολιτικά και στη μείωση των τιμών του πετρελαίου οικονομικά.
Τον Νοέμβριο του 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημοσίευσαν τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας (NSS). Το έγγραφο αυτό περιγράφει τη στρατηγική και τις τακτικές της κυβέρνησης Τραμπ — με άλλα λόγια, τους στόχους, τα μέσα και τις μεθόδους της. Η ουσία μπορεί να συνοψιστεί σε μία φράση: στροφή από την “Ινδο-Ειρηνική Στρατηγική” προς ένα “Νέο Δόγμα Μονρόε”. Με απλά λόγια, αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι πλέον εφικτός ο έλεγχος ολόκληρου του κόσμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να εξασφαλίσουν σταθερό έλεγχο πάνω στη δική τους “αυλή” — το Δυτικό Ημισφαίριο και τις Αμερικές. Στο πλαίσιο αυτό, επιδιώκει να κλείσει το μέτωπο της Ουκρανίας στην Ανατολική Ευρώπη — όπως και με το “Σχέδιο Ειρήνης για τη Γάζα” στη Μέση Ανατολή — ενώ στην Ανατολική Ασία να διαχειριστεί τις εντάσεις με την Κίνα και τη ΛΔΚ για να αποφευχθεί πόλεμος στην Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα, μετατρέποντας παράλληλα τις Αμερικές σε αμερικανική “αυλή”. Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες μετατοπίζουν τη στρατηγική τους από την Ευρασία προς τις Αμερικές. Η αλλαγή στη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας δεν αντανακλά την ισχύ των ΗΠΑ, αλλά την ευαλωτότητά τους.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, από την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση Τραμπ επιδίωξε διαπραγματεύσεις με το Ιράν και τη Ρωσία και άνοιξε διαλόγους με την Κίνα και τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας, ενώ ταυτόχρονα —στο “Δυτικό Ημισφαίριο”— προέβαλε διεκδικήσεις για την αμερικανοποίηση της Γροιλανδίας, τη μετατροπή του Καναδά στην 51η πολιτεία των ΗΠΑ, την ιδιοκτησία της Διώρυγας του Παναμά και το μονοπώλιο στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας. Για τον σκοπό αυτό, προσδιόρισε τη Βενεζουέλα ως τον κρίσιμο παράγοντα για την επιβολή της στρατηγικής της και προχώρησε στην απαγωγή του Προέδρου Νικολά Μαδούρο. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός πλήττει τα αντι-αμερικανικά και αντι-ιμπεριαλιστικά κράτη με διαφορετικούς τρόπους: επιτίθεται στρατιωτικά στη Βενεζουέλα μέσω της απαγωγής του προέδρου της· πιέζει οικονομικά τη Βραζιλία επιβάλλοντας δασμούς 50%. Αντίθετα, έχει στηρίξει ανοιχτά την φιλοαμερικανική, φιλοϊμπεριαλιστική Αργεντινή, παρέχοντας της swap 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να ενισχύσει τις πιθανότητες επικράτησης φιλοαμερικανικών φασιστικών δυνάμεων στις εκλογές. Μέσω άμεσων παρεμβάσεων στις εκλογικές διαδικασίες σε Ονδούρα και Χιλή, η Ουάσιγκτον επιταχύνει την άνοδο του “Μπλε Κύματος” στη Λατινική Αμερική.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καθιερώσει ως βασική κατευθυντήρια γραμμή τον μη-παρεμβατισμό στην Ευρώπη και την Ασία και τον παρεμβατισμό στις Αμερικές — και την εφαρμόζουν αποφασιστικά. Η επανατοποθέτηση του πυρηνοκίνητου αεροπλανοφόρου USS Gerald R. Ford από τη Μεσόγειο στην Καραϊβική για επιχειρήσεις κατά της Βενεζουέλας ήταν μέρος αυτής της στρατηγικής. Οι ΗΠΑ αποσύρουν στρατιωτικές δυνάμεις από την Ευρασία και τις μεταφέρουν στις Αμερικές. Την περίοδο που ανακοινώθηκε η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, το επίκεντρο της αμερικανικής προσοχής και ισχύος ήταν η Βενεζουέλα — το μέτωπο της Λατινικής Αμερικής. Η κυβέρνηση Τραμπ κινείται πλήρως ευθυγραμμισμένα με τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας.
Η μετάβαση από τη μονοπολικότητα στην πολυπολικότητα σημαίνει ότι η ισχύς της Κίνας και της Ρωσίας καθίσταται πλέον εξίσου υπολογίσιμη με εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Τραμπ, γρήγορος στους υπολογισμούς του και πραγματιστής σε ό,τι κάνει, γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να κερδίσει μια αναμέτρηση με την Κίνα και τη Ρωσία. Γνωρίζει επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εκφυλιστεί σε έναν ιμπεριαλισμό που τελεί σε χρόνια κρίση — ένα γέρικο, χωρίς δόντια λιοντάρι — με εθνικό χρέος 38 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και ετήσιες πληρωμές τόκων που υπερβαίνουν τον αμυντικό προϋπολογισμό τους. Έτσι, προτού ακόμη φθαρούν και τα υπολειπόμενα νύχια του, θεωρεί ότι η καλύτερη επιλογή είναι να καθυστερήσει την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας χρησιμοποιώντας την ακόμη υπέρτερη ναυτική ισχύ των ΗΠΑ για την κατάσχεση δεξαμενόπλοιων και την εξαναγκαστική πίεση ευάλωτων μικρών χωρών.
Η Κίνα και η Ρωσία, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, αναγιγνώσκουν με ακρίβεια τόσο την κατάσταση όσο και τις εσωτερικές προθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενώ η Κίνα και η Ρωσία μαθαίνουν στρατηγική και τακτική παίζοντας Γκο και σκάκι, οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν μόνο πόκερ, βασιζόμενες κυρίως στο μπλοφάρισμα. Επομένως, δεν είναι δύσκολο για το Πεκίνο και τη Μόσχα να διακρίνουν την αμερικανική μπλόφα. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος στον Σι Τζινπίνγκ και στον Βλαντιμίρ Πούτιν για να κατανοήσουν την «Τέχνη της Διαπραγμάτευσης» του Τραμπ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη σύνοδο APEC στη Δημοκρατία της Κορέας στα τέλη Οκτωβρίου 2025, η Κίνα επικράτησε στρατηγικά στον εμπορικό ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ, αξιοποιώντας τον έλεγχό της στις σπάνιες γαίες. Αυτό εξηγεί γιατί ο Τραμπ αναγορεύει την Κίνα σε κύριο αντίπαλο και εγκαινιάζει «δασμολογικό πόλεμο», ενώ στην πράξη επιβάλλει πιέσεις κυρίως στους συμμάχους του και αποφεύγει την άμεση σύγκρουση με το Πεκίνο.
Το «Νέο Δόγμα Μονρόε» του Τραμπ — γνωστό και ως «Δόγμα Ντονρόε» — ισοδυναμεί ουσιαστικά με ομολογία ότι η τακτική της μπλόφας απέναντι στην Κίνα και τη Ρωσία δεν λειτουργεί πλέον και δεν θα αξιοποιείται πια. Σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον, με τα χαρτιά που κρατάει, σκοπεύει να ποντάρει αποκλειστικά στις Αμερικές. Κατ’ ουσίαν, αυτό συνεπάγεται ότι η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει κάθε πρόθεση παρέμβασης τόσο στη ρωσική παγίωση ελέγχου στην Ουκρανία όσο και στην ενσωμάτωση της Ταϊβάν από την Κίνα. Βεβαίως, από ιστορικής απόψεως, η περιοχή της Νέας Ρωσίας (Νοβοροσίγια) στην Ουκρανία και η Ταϊβάν υπήρξαν τμήματα της Ρωσίας και της Κίνας αντίστοιχα — όμως κανείς στον κόσμο δεν θεωρεί τη Βενεζουέλα μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Καθώς οι ΗΠΑ προχωρούσαν προς μια αιφνίδια εισβολή στη Βενεζουέλα, η εξώθηση της Κίνας προς έναν πόλεμο για την επανένωση με την Ταϊβάν κερδίζει δυναμική. Η Κίνα οργάνωσε επειγόντως μια τριήμερη άσκηση περικύκλωσης της Ταϊβάν από τις 29 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2025, η οποία έμοιαζε με τελική πρόβα.
2.
Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει. Η καταιγίδα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, που άναψε από τον ιμπεριαλισμό, ξεκίνησε από την Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, πέρασε στη Δυτική Ασία τον Οκτώβριο του 2023 και τώρα φυσά προς την Ανατολική Ασία. Αν δεν υπήρχε η αποτρεπτική ισχύς και η στρατηγική υπομονή της Λ.Δ. Κορέας και η ηρωική εξέγερση του λαού της Δημοκρατίας της Κορέας, ο πόλεμος στη Δημοκρατίας της Κορέας θα είχε ήδη ξεσπάσει. Ένας πόλεμος στη Δημοκρατίας της Κορέας θα μεταφερόταν άμεσα στην Ταϊβάν και θα εξελισσόταν σε γενικευμένο πόλεμο στην Ανατολική Ασία με τη συμμετοχή της Ιαπωνίας και των Φιλιππίνων. Μόλις ξεσπάσει πόλεμος στην Ανατολική Ασία, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα εισέλθει στην πλήρη κλιμάκωσή του.
Τον Αύγουστο του 2023, οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ιαπωνίας και της “Δημοκρατίας της Κορέας ” συναντήθηκαν στο Καμπ Ντέιβιντ και ουσιαστικά συγκρότησαν μια “ασιατική εκδοχή του ΝΑΤΟ”. Για να ενεργοποιηθεί αυτή η «ασιατική εκδοχή του ΝΑΤΟ», πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2024 η τριμερής κοινή στρατιωτική άσκηση «Freedom Edge». Τον Ιούλιο του 2024, το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο πραγματοποίησε τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, ολοκληρώνοντας τις πολιτικές προετοιμασίες για την «μετατόπιση του ΝΑΤΟ προς τον Ειρηνικό». Παράλληλα, οι στρατιωτικές προετοιμασίες ολοκληρώθηκαν μέσω μιας σειράς κοινών ασκήσεων από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 2024, συμπεριλαμβανομένων των «Freedom Edge», «Άσκηση Περιφέρειας Ειρηνικού» (RIMPAC) και «Ulchi Freedom Shield». Συνεπώς, η αλληλουχία αυτών των γεγονότων —η επίθεση στο Κουρσκ τον Αύγουστο, τα μαζικά πλήγματα κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο τον Σεπτέμβριο, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις με drones εναντίον της Πιονγκγιάνγκ από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο, και το πραξικόπημα στη Δημοκρατίας της Κορέας τον Δεκέμβριο— δύσκολα μπορεί να αποδοθεί στην τύχη. Τον Δεκέμβριο του 2024, το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο ολοκλήρωσε την ανατροπή του αντιιμπεριαλιστικού καθεστώτος Άσαντ στη Συρία.
Με τη νίκη του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2025, οι αντιφάσεις εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου κλιμακώθηκαν. Ακόμη και συντηρητικά μέσα ενημέρωσης αναγνωρίζουν αυτές τις αντιφάσεις εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, κάνοντας λόγο για σύγκρουση μεταξύ των λεγόμενων «Παγκοσμιοποιητών» και των Σοβινιστών, αντιμετωπίζοντας το ζήτημα με έντονη ανησυχία. Ωστόσο, παραδόξως, οι Παγκοσμιοποιητές αποδεικνύονται ακόμη πιο πολεμοχαρείς από τους Σοβινιστές. Είναι οι Παγκοσμιοποιητές που πυροδότησαν τους πολέμους στην Ουκρανία και στη Δυτική Ασία, και είναι επίσης οι Παγκοσμιοποιητές που επιδιώκουν να υποδαυλίσουν τον πόλεμο στην Ανατολική Ασία.
Παραδοσιακά, το πολιτικό φάσμα των Παγκοσμιοποιητών εντάσσεται στη δεξιά σοσιαλδημοκρατία, ενώ των Σοβινιστών στον συντηρητισμό. Γενικά, ο συντηρητισμός υπήρξε πιο πολεμοχαρής λόγω των άμεσων δεσμών του με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, αλλά τώρα η κατάσταση έχει αντιστραφεί. Μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΗΠΑ, οι νεοσυντηρητικές δυνάμεις έχουν σχεδόν εκκαθαριστεί.
Η ουσία του σοβινισμού είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός. Δεν σέβεται τις «διαφορές» και επιδιώκει την εξάλειψη της «ετερότητας». Οι Σοβινιστές, σε αντιδιαστολή με τους Παγκοσμιοποιητές, είναι σοβινιστές με τη στενή έννοια του όρου. Ωστόσο, και οι ίδιοι οι Παγκοσμιοποιητές είναι σοβινιστές με την ευρεία έννοια, διότι είναι οι κύριες δυνάμεις πίσω από τους πολέμους στην Ουκρανία και στη Δυτική Ασία, προωθώντας στην πρώτη γραμμή τους σοβινιστές νεοναζί της Ουκρανίας και τους σοβινιστές σιωνιστές του Ισραήλ.
Ο φασισμός αποτελεί την αντιπροσωπευτικότερη πολιτική έκφραση του σοβινισμού. Αν η δίωξη των αλλοδαπών θεωρείται το κατώτατο επίπεδο εκδήλωσής του, τότε ο πόλεμος εναντίον ξένων κρατών είναι η ανώτατη μορφή του. Ενώ οι Γερμανοί Ναζί στο παρελθόν κλιμάκωσαν τη δίωξη των αλλοδαπών μέχρι τη μαζική εξόντωσή τους στο Άουσβιτς, οι σημερινοί Σοβινιστές —τουλάχιστον προς το παρόν— δεν έχουν φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Ωστόσο, όσον αφορά τις πολεμικές πολιτικές, οι Παγκοσμιοποιητές έχουν ήδη ξεπεράσει ακόμη και τους Ναζί μέσω των πολέμων στην Ουκρανία και στη Δυτική Ασία. Στην πραγματικότητα, οι Παγκοσμιοποιητές έχουν τοποθετήσει στην πρώτη γραμμή του πολέμου στην Ουκρανία τους απογόνους του Μπαντέρα —τους πλέον διαβολικούς φιλοναζί στην ιστορία— και αντίστοιχα έχουν επιστρατεύσει τους πλέον διαβόητους σιωνιστές στον πόλεμο της Δυτικής Ασίας. Συνεπώς, ενώ οι Παγκοσμιοποιητές έχουν ήδη υλοποιήσει —μέσω των δόλιων πολέμων δι’ αντιπροσώπων— την ανώτερη μορφή φασισμού, δηλαδή διακρατικό πόλεμο, σε κλίμακα αντίστοιχη με τον ιστορικό ναζισμό, οι Σοβινιστές δεν έχουν ακόμη εφαρμόσει τη κατώτερη μορφή φασισμού, δηλαδή τη συστηματική δίωξη ξένων, στο ίδιο επίπεδο. Υπό αυτό το πρίσμα, η κατηγορία των Παγκοσμιοποιητών ότι οι Σοβινιστές είναι φασίστες αποτελεί κατάφωρη αντίφαση.
Με άλλα λόγια, ενώ οι Παγκοσμιοποιητές, μέσω των δόλιων πολέμων δι’ αντιπροσώπων, έχουν ήδη διεξαγάγει πόλεμο εναντίον ξένων κρατών —την ύψιστη έκφραση του φασισμού— σε επίπεδο συγκρίσιμο με τους Ναζί του παρελθόντος, οι Σοβινιστές δεν έχουν ακόμη εφαρμόσει τη δίωξη ξένων —τη χαμηλότερη έκφραση του φασισμού— στο επίπεδο των Ναζί. Το να καταγγέλλουν οι Παγκοσμιοποιητές τους Σοβινιστές ως φασίστες είναι μια κλασική περίπτωση αυτού που θα λέγαμε «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα».
Στη σημερινή συγκυρία, ο Τραμπ —ως ηγέτης των Σοβινιστών— λειτουργεί ως εμπόδιο για τους Παγκοσμιοποιητές, οι οποίοι αποτελούν την πιο επιθετική πτέρυγα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και την κινητήρια δύναμη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Τραμπ συνέβη στις 13 Ιουλίου, αμέσως μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον τον Ιούλιο του 2024, όπου οι πολεμικές προετοιμασίες επιταχύνθηκαν δραματικά. Εκείνη την περίοδο, οι Παγκοσμιοποιητές υποκινούσαν ανοιχτά τη δολοφονία του Τραμπ, και η απόπειρα κατά της ζωής του δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ —συχνά αποκαλούμενου «Μικρού Τραμπ»— στις 10 Σεπτεμβρίου 2025 πρέπει να ιδωθεί στο ίδιο πλαίσιο.
Οι Παγκοσμιοποιητές επιθυμούν να εξαλείψουν τον Τραμπ και τις δυνάμεις του όχι επειδή είναι αντιιμπεριαλιστές, αλλά επειδή είναι αντι-παγκοσμιοποιητές. Ο Τραμπ και οι οπαδοί του δεν είναι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις· είναι επίσης ιμπεριαλιστικές. Ωστόσο, αυτές οι δύο μεγάλες πτέρυγες εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου έχουν φτάσει πλέον σε τέτοιο επίπεδο εχθρότητας που πρέπει να εξοντώσουν η μία την άλλη για να επιβιώσουν. Για παράδειγμα, το σοβινιστικό καθεστώς των ΗΠΑ κινητοποιεί την Εθνοφρουρά σε πόλεις που ελέγχονται από Παγκοσμιοποιητές. Ταυτόχρονα, οι Παγκοσμιοποιητές έχουν φτάσει στο σημείο να παράγουν την ταινία «Εμφύλιος Πόλεμος» για να δηλώσουν ανοιχτά την πρόθεσή τους να σκοτώσουν έναν πρόεδρο που επιδιώκει τρίτη θητεία. Το γεγονός ότι οι αντιφάσεις εντός των ΗΠΑ κατατείνουν προς έναν εμφύλιο πόλεμο αποτελεί αντικειμενικό φαινόμενο που αναγνωρίζεται ακόμη και από συντηρητικά μέσα ενημέρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορικά, η βρετανική διπλωματία θεμελιώθηκε στη μη-παρέμβαση στις ηπειρωτικές ευρωπαϊκές διενέξεις, ενώ παράλληλα το Λονδίνο ενίσχυε συστηματικά την πολιτική και οικονομική του κυριαρχία στις αποικιακές κτήσεις του, μεταξύ των οποίων η Νότια Αφρική, η Ινδία, η Αυστραλία και ο Καναδάς. Μιμούμενες αυτή τη διπλωματική πολιτική, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατύπωσαν το «Δόγμα Μονρόε» — ένα σχέδιο αποχής από τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Βρετανίας, ενώ μετέτρεπαν τη Λατινική Αμερική στη δική τους «αυλή». Η διπλωματική ιστορία των ΗΠΑ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία εναλλαγής μεταξύ «μη-παρέμβασης» και «παρέμβασης» ανάλογα με τα εθνικά τους συμφέροντα και την ιμπεριαλιστική τους απληστία.
Αυτό είναι εγγενές χαρακτηριστικό της φύσης του ιμπεριαλισμού: παρέμβαση όταν είναι ισχυρός, μη-παρέμβαση όταν είναι αδύναμος. Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν τη δύναμη να αγκαλιάσουν ολόκληρο τον κόσμο και να παρεμβαίνουν σε κάθε ζήτημα. Σε αυτή τη πολυκεντρική εποχή, είναι μάλιστα λογικό για τις ΗΠΑ να ορίζουν το Δυτικό Ημισφαίριο —συμπεριλαμβανομένης της Λατινικής Αμερικής— ως δική τους «αυλή» και να συγκεντρώνουν εκεί τις προσπάθειές τους. Όσο οι ΗΠΑ παραμένουν ιμπεριαλιστικές, δεν μπορούν ποτέ να εγκαταλείψουν τη φιλοδοξία τους για εδαφική επέκταση και ενίσχυση της κυριαρχίας τους με κάθε μέσο.
Ακριβώς σε αυτό το σημείο ανακύπτει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ Παγκοσμιοποιητών και Σοβινιστών στις ΗΠΑ ως προς τους στόχους και τα μέσα. Υπό αυτή την έννοια, η εμφάνιση του MAGA ήταν αναπόφευκτη. Το “Make America Great Again” υπονοεί ότι η Αμερική δεν είναι πια μεγάλη, ενώ το “America First” αποτελεί άλλη εκδοχή του μη-παρεμβατισμού. Ωστόσο, εντός του MAGA είναι αναπόφευκτη μια διάσπαση ως προς το εύρος του μη-παρεμβατισμού: αν δηλαδή ο μη παρεμβατισμός ισχύει για το «εξωτερικό της αμερικανικής ηπείρου» ή για το «εξωτερικό των ίδιων των ΗΠΑ». Πράγματι, η εισβολή στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Μαδούρο πυροδότησαν τέτοιες συζητήσεις, και αυτές οι εσωτερικές αντιθέσεις εντείνονται περαιτέρω. Καθώς οι δυνάμεις του Τραμπ πλησιάζουν σε πολεμικές επιλογές, θα βρεθούν αντιμέτωπες με εγχώριες και διεθνείς κατηγορίες ότι είναι απλώς «μια ακόμη Βαθιά Κρατική δομή», «σοβινιστές όχι διαφορετικοί από τους Παγκοσμιοποιητές» και «άνευ προηγουμένου φασίστες».
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του Τραμπ περιορίζουν την εθνική στρατηγική των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο —στις Αμερικές— και κινητοποιούν όλες τις εθνικές δυνατότητες για την επίτευξη αυτού του στόχου. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Τραμπ εισέβαλε χθες στη Βενεζουέλα για να πιέσει την κυβέρνηση Ροντρίγκεζ, ενώ σήμερα πιέζει τη δανική κυβέρνηση για να αποκτήσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας.
3.
Ενώ ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια σύγκρουση μεταξύ του αντιφασιστικού και του φασιστικού στρατοπέδου, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ του αντιιμπεριαλιστικού και του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Η ναζιστική Γερμανία όχι μόνο επιτέθηκε στη σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση, αλλά κατέλαβε και άλλα ιμπεριαλιστικά κράτη όπως η Γαλλία, ενώ επιτέθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό κατέστησε εφικτό να σχηματιστεί ένα ενιαίο μέτωπο μεταξύ της σοσιαλιστικής Σοβιετικής Ένωσης και των ιμπεριαλιστικών ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου υπό τον κοινό στόχο του αντιφασισμού.
Ωστόσο, όπως αποδεικνύει η ιστορία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό δεν ήταν ένα μόνιμο στρατηγικό ενιαίο μέτωπο, αλλά προσωρινό, τακτικό που διήρκεσε έως την ήττα των φασιστικών δυνάμεων. Η άρνηση της αναγκαιότητας ενός τέτοιου τακτικού ενιαίου μετώπου αποτελεί το σφάλμα της τροτσκιστικής αριστερής παρέκκλισης και του «αριστερού σεχταρισμού». Αντίστροφα, το να συγχέει κανείς ένα τακτικό ενιαίο μέτωπο με ένα στρατηγικό ενιαίο μέτωπο αποτελεί το σφάλμα της δεξιάς παρέκκλισης ευρωκομμουνιστικού τύπου και του «δεξιού οπορτουνισμού».
Ο ευρωκομμουνισμός είναι κομμουνισμός μόνο κατ’ όνομα· Με όρους πολιτικού φάσματος βρίσκεται απλώς μαζί με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία —όχι μόνο η δεξιά της πτέρυγα αλλά και η αριστερή— είναι αναθεωρητική και οπορτουνιστική, χωρίς καμία σχέση με την επανάσταση, και ουσιαστικά αντεπαναστατική. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη λοιπόν, ότι η πρόσφατη σοσιαλδημοκρατική αριστερά στην Ευρώπη, βαδίζοντας στα χνάρια της σοσιαλδημοκρατικής δεξιάς, χαρακτηρίζεται ως «Σιωνιστική Αριστερά». Οι Παγκοσμιοποιητές και οι ιμπεριαλιστές πολεμοκάπηλοι, με επίκεντρο τη σοσιαλδημοκρατική δεξιά, ρίχνουν όλες τους τις δυνάμεις στην πυροδότηση του πολέμου, καθιστώντας την κλιμάκωση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου ύψιστη προτεραιότητά τους.
Από στρατηγική και τακτική άποψη, οι κομμουνιστικές δυνάμεις εντός του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου πρέπει να προσελκύσουν τη σοσιαλδημοκρατική αριστερά ώστε να συγκροτηθεί ένα τακτικό ενιαίο μέτωπο. Ταυτόχρονα, οφείλουν να οξύνουν την αντίθεση μεταξύ Σοβινιστών και Παγκοσμιοποιητών μέσω τακτικής συνεργασίας με τους Σοβινιστές. Η τακτική συνεργασία δεν ισοδυναμεί με συστράτευση εν είδη ενιαίου μετώπου· αντίθετα, συνίσταται στο να κατευθύνονται κατά προτεραιότητα τα πλήγματα εναντίον του κοινού εχθρού στο ζήτημα του πολέμου, που αποτελεί τον κεντρικό άξονα της σημερινής συγκυρίας. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, παραμένει αυτονόητο και αναγκαίο να συνεχίζεται παράλληλα η πάλη τόσο κατά των φασιστικών πολιτικών εντός των χωρών όσο και κατά των ιμπεριαλιστικών πολιτικών στη διεθνή σκηνή, κάθε φορά που αυτές εκδηλώνονται. Η διατήρηση της αυτοτέλειας των κομμουνιστικών δυνάμεων, ενώ προωθείται ευρεία ενότητα και αλληλεγγύη υπό τη σημαία του αντιιμπεριαλισμού —και ταυτόχρονα υποδαυλίζονται ρήγματα εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου— αποτελεί την πιο σημαντική στρατηγική και τακτική αρχή της σημερινής περιόδου.
Ήταν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που οι κομμουνιστικές δυνάμεις ίδρυσαν το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, και ήταν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που συγκρότησαν το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και ένα φιλοσοσιαλιστικό στρατόπεδο εθνικής απελευθέρωσης σε παγκόσμια κλίμακα. Η ιστορία αποδεικνύει την αλήθεια ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος —ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος— και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος —που ξεκίνησε ως πόλεμος μεταξύ ιμπεριαλιστών αλλά κατέληξε ως αντιφασιστικός πόλεμος— αποτέλεσαν τις βέλτιστες ευκαιρίες για την ενίσχυση των κομμουνιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνατοτήτων.
Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη η εκτίμηση ότι ο εν εξελίξει Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα καταλήξει στην ήττα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και στη νίκη του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, οδηγώντας σε ριζική ενίσχυση των κομμουνιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ωστόσο, για να πραγματοποιηθεί αυτό, απαιτείται ενιαία στρατηγική και τακτική ως ολοκληρωμένο σύστημα στόχων, μέσων και μεθόδων. Αναμφίβολα, το αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο λειτουργεί συστηματικά υπό μια τέτοια επιστημονική στρατηγική και τακτική. Σε κάθε επίπεδο —νομιμοποίηση, δυνατότητες και στρατηγική— το αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο υπερέχει του ιμπεριαλιστικού.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2025, μέσω της παρέλασης της Ημέρας της Νίκης στο Πεκίνο, η Κίνα επέτρεψε στον κόσμο να διαπιστώσει αντικειμενικά ποιες είναι οι τρεις κύριες δυνάμεις του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και το εύρος της ισχύος τους. Η προηγούμενη παρέλαση νίκης στη Μόσχα στις 9 Μαΐου, καθώς και η στρατιωτική παρέλαση στην Πιονγκγιάνγκ στις 10 Οκτωβρίου για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Κόμματος, κατέδειξαν πλήρως τη στρατιωτική ισχύ του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Όχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Κίνα και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας είναι όλες πυρηνικές-πυραυλικές υπερδυνάμεις, εξοπλισμένες με υδρογονοβόμβες και υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους. Κανένα ιμπεριαλιστικό κράτος δεν τολμά να διεξαγάγει πόλεμο εναντίον αυτών των αντιιμπεριαλιστικών στρατιωτικών δυνάμεων.
Σήμερα, τα κύρια πεδία μάχης του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου είναι δύο: η Ανατολική Ευρώπη, με επίκεντρο την Ουκρανία, και η Δυτική Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Παλαιστίνης. Η Ανατολική Ασία, που περιλαμβάνει την Ταϊβάν και τη «Δημοκρατία της Κορέας», είναι το μέτωπο όπου η σύγκρουση επίκειται. Κατά συνέπεια, η ανάλυση αναφέρεται είτε σε δύο είτε σε τρία κύρια στρατηγικά πεδία μάχης. Όσον αφορά τα κύρια θέατρα των επιχειρήσεων του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, το στρατηγικά κρίσιμο σημείο είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να επιτύχουν ταυτόχρονη νίκη σε δύο μέτωπα. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Δυτική Ασία αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ απέτυχαν να κερδίσουν ακόμη και σε ένα μέτωπο, πόσο μάλλον δύο. Στην πραγματικότητα, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ δεν έχουν κερδίσει ποτέ ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα, παρά τις μεγαλοστομίες τους. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απολύτως λογικό ότι η στρατηγική εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ μετατόπισε την έμφαση από την Ευρασία προς τις Αμερικές, επιλέγοντας το «Νέο Δόγμα Μονρόε» αντί της «Ινδο-Ειρηνικής Στρατηγικής». Αυτό αποτελεί δήλωση ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν το μπλοφάρισμα τύπου «Win–Win Strategy» (ταυτόχρονη νίκη σε δύο θέατρα επιχειρήσεων), το ανέφικτο του οποίου είναι πλέον παγκοσμίως γνωστή. Πρόκειται για έκφραση βούλησης —μιας «σταθερής αποφασιστικότητας»— να διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο στη στενή τους περιφέρεια, σε περιοχές όπου η Κίνα και η Ρωσία δεν μπορούν ακόμη να αναπτύξουν πυρηνικές ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, ιδίως στην Καραϊβική και τη Λατινική Αμερική.
Επομένως, υπό τις σημερινές συνθήκες όπου η αμερικανική στρατηγική έχει καταστεί σαφής, το αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο —με επικεφαλής την Κίνα, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και τη Ρωσία— δεν έχει πλέον λόγο να καθυστερεί μια αποφασιστική αντεπίθεση. Στη στρατηγική και στην τακτική, η ανυπομονησία είναι πρόβλημα, αλλά και η ολιγωρία είναι εξίσου προβληματική. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η Κίνα έσπευσε να πραγματοποιήσει άσκηση περικύκλωσης της Ταϊβάν στα τέλη Δεκεμβρίου, εν είδη τελικής πρόβας. Αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα στις 3 Ιανουαρίου, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας πραγματοποίησε στις 4 Ιανουαρίου δοκιμή υπερ-υπερηχητικού πυραύλου υπό την άμεση διοίκηση του Προέδρου Κιμ Γιονγκ Ουν, προστατεύοντας το αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και προειδοποιώντας τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ. Ο υπερ-υπερηχητικός πύραυλος Hwasong-11Ma —ο οποίος προορίζεται να φέρει τακτικές πυρηνικές κεφαλές— φέρεται να πρόκειται να τοποθετηθεί στο πυρηνοκίνητο υποβρύχιο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, του οποίου η κατασκευή πλησιάζει στην ολοκλήρωση. Για την Κίνα, η οικονομική σημασία του Ιράν είναι ανυπολόγιστη. Καθώς το Ιράν αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση του λόγω των «έγχρωμων επαναστάσεων» και του αμερικανικού οικονομικού αποκλεισμού, η άσκηση περικύκλωσης της Ταϊβάν πρέπει να ιδωθεί και ως μήνυμα διεθνούς αλληλεγγύης —όχι μόνο προς τη Βενεζουέλα αλλά και προς το Ιράν. Στις 8 Ιανουαρίου, η Ρωσία εκτόξευσε επίσης τον περίφημο υπερηχητικό πύραυλο «Oreshnik» εναντίον της μεγαλύτερης αποθήκης φυσικού αερίου της Ευρώπης στο Λβόβ της Ουκρανίας. Η επίθεση αυτή συνέβη αμέσως μετά την επίθεση στην κατοικία του Πούτιν, την απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο και την ανακοίνωση της «Συμμαχίας των Πρόθυμων» ότι θα στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία μετά από συμφωνία ειρήνης.
Όλα συνδέονται. Καθώς οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη Βενεζουέλα και πιέζουν το Ιράν, αυξάνεται αντίστοιχα η πιθανότητα πολέμου για την Ταϊβάν από την Κίνα. Επειδή ένας πόλεμος στην Ταϊβάν θα επεκταθεί άμεσα και αναπόφευκτα στη Δημοκρατία της Κορέας, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να έχουν προετοιμαστεί στρατηγικά και τακτικά και για τα δύο μέτωπα. Ωστόσο, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ υιοθετεί το «Νέο Δόγμα Μονρόε» ως εθνική στρατηγική και κινείται βαθύτερα προς αυτή την κατεύθυνση, η πολιτική του μη παρεμβατισμού της σε πολέμους στην Ταϊβάν και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας γίνεται όλο και πιο σαφής. Με άλλα λόγια, η «Πρώτη Νησιωτική Αλυσίδα» —που εκτείνεται από την Ιαπωνία μέσω Ταϊβάν έως τις Φιλιππίνες— δεν αποτελεί πλέον την κύρια αμυντική γραμμή των ΗΠΑ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κινεζική αρμάδα αεροπλανοφόρων διέσπασε ξανά την Πρώτη Νησιωτική Αλυσίδα τον περασμένο Δεκέμβριο και κινήθηκε βόρεια απειλώντας την Ιαπωνία. Κερδίζει έδαφος η άποψη ότι, παρότι η Ουάσιγκτον μπορεί να σταθεί στρατιωτικά στο πλευρό της Ιαπωνίας και των Φιλιππίνων, θα επιλέξει να αποστασιοποιηθεί από την Ταϊβάν και τη Δημοκρατία της Κορέας —περιοχές που το Πεκίνο και η Πιονγκγιάνγκ θεωρούν ως ζωτικής σημασίας.
Η Κίνα και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας πιθανότατα σταθμίζουν κατά πόσον η πολιτική της μη παρέμβασης των ΗΠΑ αποτελεί «πρόσκληση σε πόλεμο» ή «παραπλανητικό τέχνασμα». Κοιτώντας πίσω, η δήλωση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας τον Οκτώβριο του 2024 —«Εκείνος ο χρόνος δεν αποφασίζεται από εμάς»— ήταν αφενός απάντηση στην πιθανή εισβολή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και αφετέρου υπαινιγμός για το επίπεδο ετοιμότητας της Κίνας. Αυτός είναι ο λόγος που η Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας, έχοντας ολοκληρώσει όλες τις στρατιωτικές και πολιτικές προετοιμασίες από τη διακήρυξη της «κατάκτησης» στη Σύνοδο του Ανώτατου Λαϊκού Συμβουλίου στις 15 Ιανουαρίου 2024, συνεχίζει να επιδεικνύει στρατηγική υπομονή. Στις 10 Ιανουαρίου, το Γενικό Επιτελείο του Λαϊκού Στρατού της Κορέας αποκάλυψε τη διείσδυση drones της Δημοκρατίας της Κορέας στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και εξέδωσε σοβαρή προειδοποίηση για τον κίνδυνο ένοπλης σύγκρουσης.
Μετά την επιτυχή στρατιωτική παρέλαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2025 και τη νίκη στον οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας στα τέλη Οκτωβρίου, η Κίνα φαίνεται πεπεισμένη ότι οι στρατιωτικές και οικονομικές της προετοιμασίες έχουν ολοκληρωθεί. Η αυτοπεποίθησή της αυτή, επιβεβαιώθηκε από τις σκληρές αντι-ιαπωνικές ενέργειες της Κίνας μετά τις πολεμοχαρείς αντι-κινεζικές δηλώσεις της Ιαπωνίδας πολιτικού Sanae Takaichi, η οποία, μετά την άνοδό της στην εξουσία, διατράνωνε ότι «μια κρίση στην Ταϊβάν είναι κρίση για την Ιαπωνία» προκειμένου να ενισχύσει τα χαμηλά ποσοστά δημοτικότητάς της μαζί με το οικονομικό πακέτο «Sanaenomics». Στις 4–7 Ιανουαρίου 2026, η Κίνα προσκάλεσε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κορέας αποσκοπώντας σε μια διπλωματική προσέγγιση, ενώ ταυτόχρονα επέφερε στρατιωτικά και οικονομικά πλήγματα στην Ιαπωνία μέσω των κυρώσεων στις σπάνιες γαίες. Με λίγα λόγια, οι στρατιωτικές και διπλωματικές εντάσεις στην Ανατολική Ασία εντείνονται ραγδαία. Το 2026 παρουσιάζει τις μεγαλύτερες πιθανότητες από κάθε άλλη χρονιά για την έκρηξη πολέμου στην Ανατολική Ασία.
Το 1936 ξέσπασε ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Οι φασιστικές δυνάμεις σκόπευαν να καταλάβουν την Ισπανία και έπειτα να προελάσουν προς τη Γαλλία, τη Δυτική και την Ανατολική Ευρώπη —και τελικά αυτό ακριβώς συνέβη. Τώρα, 90 χρόνια αργότερα, σημειώθηκε η εισβολή στη Βενεζουέλα το 2026. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιδιώκουν να καταλάβουν τη Βενεζουέλα και στη συνέχεια να επεκτείνουν την επιρροή τους στην Κούβα, την Κεντρική και τη Νότια Αμερική. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό.
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, οι Διεθνείς Ταξιαρχίες οργανώθηκαν υπό την ηγεσία της Κομιντέρν. Με το σύνθημα «¡No Pasarán!», αποτέλεσαν την ηρωική τριετή άμυνα της Μαδρίτης. Παρότι η Ισπανία τελικά έπεσε και κυριάρχησαν οι φασίστες, οι κομμουνιστές και αντιιμπεριαλιστές των Διεθνών Ταξιαρχιών που πολέμησαν εκεί συνέβαλαν καθοριστικά στη νίκη των αντιφασιστικών δυνάμεων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα αποτέλεσαν τον πυρήνα επαναστατικών δυνάμεων στις χώρες τους. Όσο κανείς αγωνίζεται στο πλευρό του λαού υπό τη σημαία της δικαιοσύνης, μπορεί να υπάρξουν προσωρινές και τακτικές ήττες — όμως δεν υπάρχει μόνιμη ή στρατηγική ήττα.
Η σημαία της δικαιοσύνης στην εποχή μας είναι η αντιιμπεριαλιστική ανεξαρτησία. Η αντιιμπεριαλιστική ανεξαρτησία είναι Λαϊκή Δημοκρατία, και ο ενωμένος λαός θα επικρατήσει. Ο Νικολά Μαδούρο, ο αντιιμπεριαλιστής αγωνιστής και λαϊκός ηγέτης που γεννήθηκε από τη Βενεζουέλα, είναι ήρωας της εποχής μας. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μπορεί προσωρινά να φυλακίσει το σώμα του Μαδούρο, αλλά δεν θα μπορέσει ποτέ —στον αιώνα τον άπαντα — να τσακίσει το πνεύμα του. Η ιστορία θα αποδείξει την αθωότητά του και εκείνος θα επιστρέψει σίγουρα στην αγκαλιά του λαού της Βενεζουέλας. Η ταινία «Nicolás», που απεικονίζει τη ζωή του επαναστάτη Μαδούρο, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη και δραματική ένταση με την εμφάνιση του «κακού του αιώνα», του Τραμπ. Πέρα από τη Βενεζουέλα, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου φωνάζουν το λαϊκό σύνθημα «Ελευθερία στον Μαδούρο!» μαζί με το στρατηγικό σύνθημα «Κάτω ο Ιμπεριαλισμός!», καθώς προχωρούν στην αντι-αμερικανική και αντιιμπεριαλιστική αντίσταση.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, μεθυσμένος από προσωρινές και τακτικές νίκες, αδυνατεί να δει τη δική του μόνιμη και στρατηγική ήττα. Καθώς το γερασμένο «Χάρτινο Λιοντάρι» έχει υποπέσει σε μια μοιραία αλαζονεία, η πτώση του είναι απλώς θέμα χρόνου. Όσο πιο βαθύ γίνεται το σκοτάδι, τόσο πλησιάζει η χαραυγή. Η Βενεζουέλα είναι η Δημοκρατία της Κορέας, και η Δημοκρατία της Κορέας είναι η Βενεζουέλα. Η Βενεζουέλα είναι η Λατινική Αμερική, και η Βενεζουέλα είναι ο κόσμος. Κομμουνιστές, αντιιμπεριαλιστές και αγωνιζόμενοι λαοί θα φράξουν αποφασιστικά το πέρασμα του ιμπεριαλισμού στην πρώτη γραμμή του αντιιμπεριαλιστικού μετώπου: τη Βενεζουέλα. Η νίκη ανήκει για πάντα στους αγωνιζόμενους και ενωμένους λαούς.
¡No Pasarán! ¡Victoria Siempre! ¡Venceremos!